Zimne wiatło
Adres: Álfhólar 8.
- 1973? - '73, tak.
Zgadza się.
Czy to twoje prace?
Tak, mam tu kilka swoich rysunków.
wietnie. Wezmę to.
Grímur Hermundsson.
Jestem tu nowy.
- Ma pan jakie prace? - Nie.
Co pan tam ma?
- To sekret. - Prosze mi powiedzieć, co to jest.
- To rysunki. - Rysunki? Pan je wykonał?
- Tak, jak byłem mały. - Mogę zerknąć?
- Nie. - Proszę mi pozwolić. Chociaż jeden.
- Nie, nie teraz. - A narysowałby pan mnie?
- Może kiedy tam? - Może. Kiedy tam.
Czeć.
Czeć. Mam na imię Linda.
Będę waszym nauczycielem.
Bardzo mi przykro, ale nie mówię po islandzku.
Mam nadzieję, że nie będzie to problemem.
OK.
Dzisiaj będziemy rysować modelkę.
W tym ćwiczeniu narysujcie po prostu to co widzicie.
Co nie tak?
Czy ona zawsze jest naga?
A wolałby rysować martwą naturę?
- Nie, tylko... - Linda.
Czy nagoć jest dla ciebie problemem?
Nie. Wiesz jak ona ma na imię?
- Linda? - Nie, ta modelka.
Co za różnica?
Nie potrafię rysować ludzi jeli nie znam ich imienia.
Linda, możesz pomóc temu gociowi?
Nie zacznie rysować dopóki nie pozna imienia modelki.
Ma na imię Laura.
Dziękuję.
Do zobaczenia jutro.
Proszę zostać chwileczkę.
Co pan robi?
- Próbuję rysować to, co widzę. - Żartuje pan sobie ze mnie?
Nie.
Jak pan się nazywa?
- Grímur Hermundsson. - Grímur.
Nie wykonuje pan ćwiczenia.
Musi się pan nauczyć podstawowych technik rysunku.
Niech pan nie traci czasu.
Dziękuję.
OTRZĘSINY.
Nigdy tego nie próbowałem.
Czeć.
- Rysujesz mnie? - Nie powinna już spać?
Chciałam zobaczyć co robisz.
Grímur.
Już ranek.
Gottína.
Co?
Wczoraj w nocy widziałem przez okno Álfrún.
Widziałe, co robiła?
Wleciała przez nasze okno na miotle.
Prawie dotknęła czubka mojego nosa.
To wiedma.
Grímur baju baju.
Widziałem ją wyranie, była pełnia.
Była w sukience w kratę. Miała siwe włosy.
I siedziała na miotle.
Zmylanie niele ci wychodzi.
Nigdy nie zmylam, przecież wiesz.
- Idziesz na otrzęsiny? - Na co?
Na bal nowych uczniów.
Nie wiem, może.
O czym rozmawiacie?
Idziesz?
Słucham?
Wybiera się pani jutro na otrzęsiny?
Ja?
Mylę, że muszę ić.
- Nie musi pani. - Nie.
A może ona chce ić.
Czy nie o to włanie chodzi? Żebymy się wszyscy zapoznali.
Podoba ci się, co?
Co?
Nie, nie.
A ja ci mówię, że ona ma na ciebię ochotę.
Jak cholera.
Kto cię obserwuje.
Zawsze tak jest.
- Ciebie też. - Naprawdę?
Masz na myli kogo, kto jest niewidzialny?
Miałam na myli co zupełnie innego.
Wiem.
Miała długie siwe włosy i sukienkę w kratę.
I leciała gdzie na miotle. Tak się bał.
Musiał się położyć razem ze mną.
I powiedział, że nigdy nie zmyla.
- Co się tak patrzycie? - Jak?
Wymiewacie się.
- Bzdura. - Takie buki Bozia nam dała.
Muszę ić do Álfrun.
Chcę jej dać obrazek.
Grímur, kochanie, Álfrún nie lata w powietrzu na miotle.
Mówiłam ci.
Dobra wyobrania jest konieczna,
ale może być niebezpieczna gdy jej nadużyjesz.
To tylko rysunek. Niczego nie nadużywam.
- Nie wiem. - Ona nie jest niebezpieczna.
Nie, ona jest tylko trochę inna.
- Jak to? - Trudno to wytłumaczyć.
Żyje w innym wiecie.
Może jest wiedmą.
- Nie bardziej niż ja, Grímur. - Co to znaczy w "innym wiecie"?
Czasem nie umie odróżnić
rzeczywistoci, od tego, co jej wydaje się rzeczywistocią.
Czego na przykład?
Na przykład wydaje jej się, że nie jest sama.
- Że kto z nią jest? - Ludzie, którzy nie istnieją.
- Którzy z nią rozmawiają? - Ludzie, których tylko ona widzi.
To tylko jej wyobrania.
Ale skąd wiadomo, co jest prawdziwe, a co tylko w wyobrani?
Och, Grímur. Starczy już. Pij kawę.
- Uważaj! Widzisz, co narobiła! - Przepraszam. Nie chciałam.
Tato dzi przypłynie?
Tak sądzę, chyba że pogoda się poprawi.
Mogę pójć, jeli zabiorę ze sobą Gottínę?
Na wszystkich twoich obrazach są góry.
- Góra Tindur. - Tindur.
To niesamowite, że narysowało je dziecko.
Podobają mi się.
Ale też i przerażają.
Na przykład ten.
Idziemy potem popić. Idziesz z nami?
Czy może wychodzisz gdzie z Lindą?
Może się przyłączę.
Widzę, że masz indywidualny tok nauczania.
Wcale nie.
Nie musisz już pytać modelki o imię?
Nie, nie muszę.
Brakuje mi Laury.
Nie wiesz, co się z nią dzieje?
No, no, ale niespodzianka.
To dla mnie?
Mylałam, że może chociaż to tutaj przechowam.
Jeli nie masz nic przeciwko.
Podoba mi się ten pomysł.
- Jak było? - W porządku.
Björg trochę się upiła.
Więc wyszedłem wczeniej.
Głuptas.
Grímur Hermundsson.
Lubię cię.
Kocham cię.
W czym problem?
Powiedziałam, że cię kocham.
Tak.
Chcę, żeby wiedział.
Jestem w ciąży.
Co?
W ciąży.
Jeste pewna?
Ósmy tydzień.
Mógłby mi pogratulować.
Albo powiedzieć, że mylisz, że to wspaniale.
Nie.
Nie wiem, po prostu...
To niespodzianka, ja...
Mylałem, że powiesz mi o galerii.
- Że ją dostała. - Dostałam. Ale to nieważne.
W ogóle nieważne.
Czeć, Anna.
pieszycie się.
Twój brzuszek jest coraz większy.
- Czujesz? - Tak.
Idziemy do wiedmy.
Do Álfrún praczki?
Tak. Czeć.
Zaczekaj.
- Wyczuwasz obecnoć duszy? - Proszę.
Czego chcecie?
Ee... Ee...
Przyszlimy co pani dać.
I co?
Nie stójcie tak, jak para cieląt.
Ojcze nasz, który jest w niebie...
A co to za przemowa?
Dlaczego nie siadacie?
Dlaczego przedzierasz się z siostrą przez wichurę, żeby mi co dać?
- Czego chcecie? - No... Ee...
On ma dla pani obrazek.
Obrazek?
Grímur rysuje wszystko co uważa za ważne.
Widzi pani, on jest artystą.
Rysuje obrazki...
Pani Álfrún...
Chciałem panią o co spytać.
Więc chodzi o co jeszcze.
Muszę lecieć po zakupy dla mamy. Ale Grímur się nie pieszy.
Poczekaj, kochanie, otworzę ci drzwi.
To ja.
Dziękuję.
Grímur.
Jeste dobrym obserwatorem.
Co ci leży na sercu?
Widzi pani....
Powiedz mi pierwszą rzecz, która przychodzi ci na myl.
Jest pani inna niż wszyscy?
Inna?
Dlaczego jest pani zawsze sama?
Nie jestem sama.
Mam swoich ludzi.
Ja rozmawiam z nimi, a oni ze mną.
Tak już jest.
- Ale... - Co ale?
Mylałem o tym jak przemija czas.
Czas.
Muszę ić.
Nie przyszedłe po to, żeby zaraz wyjć.
Przyniosłe obrazek.
Przyszedłe pytać.
Wychodzisz bez odpowiedzi?
Jestem tylko dzieckiem.
Uroniesz.
Nie musisz się bać rzeczy o których nic nie wiesz.
Już się nie boję.
Masz dar, Grímur, dobry wzrok.
To dlatego tu jeste. Nie bój się tego.
Nasz umysł jest jak ptak, który lata tam, gdzie chce.
Umie pani latać?
Widziałe, jak latałam.
Jak poszło?
W porządku.
W jej domu są duchy.
Nie bałe się?
Tylko na początku.
Ja wcale się nie bałam.
Co powiedziała o obrazku?
Że dobrze widzę.
- Dobrze widzisz? - Tak.
Więc masz to już za sobą.
Odwiedziłe Álfrún.
Pójdę tam znowu.
- Pójdziesz? - Zapomniałem się jej o co spytać.
Czy wspomniała co o dziecku?
- Tylko o Gottinie. - Sam jeste dzieciakiem.
- Dziękuję. - Gratulacje.
- Hej, Grímur. - Czeć.
- wietna wystawa. - Widziała ją wczeniej?
- Wczeniej? Jak to, wczeniej? - Jest zbyt tłoczno, by ją obejrzeć.
Aaa, o to chodzi.
- Widziałe kogo z klasy? - Nie.
A tak, Börkur i Helgi tam stoją.
- Linda sprzedała parę obrazów. - Naprawdę?
- Przynajmniej osiem. - Niele.
Czy to nie straszne, co stało się z Laurą?
Dziwne. Nigdy nie znałabym jej imienia
gdyby nie narobił o to tyle rumoru na pierwszej lekcji.
Co się stało z Laurą?
- Nie wiesz? - Nie, nie wiem.
Nie żyje. Zabiła się.
Mam wrażenie, że niepotrzebnie ci powiedziałam.
Jak mylisz, dlaczego to zrobiła?
Podobno dlatego, że nie mogła być z córeczką.
- Co okropnego. - Tak.
Gdzie byłe?
Gratulacje. Wystawa jest znakomita.
Dziękuję.
- Wyszlimy na spacer. - Na spacer?
- Dużo sprzedała? - Dziesięć.
To cudownie.
Muszę już ić. Dziękuję za wieczór. Było cudownie.
OK. Do zobaczenia.
Poczekaj.
Dziękuję za przyjcie.
Dziękuję Lindo.
Dlaczego nie mogę powiedzieć ludziom, że jestem w ciąży?
Możesz.
Mylisz, że już czas?
Czas? Na co?
No wiesz...
Nie powinnimy o tym pomówić?
Tak.
To znaczy...
Nie jestem pewien, czy jestem gotów zostać ojcem.
Nikt nigdy nie jest gotów.
Dlaczego więc nie wrócisz tam i nie schowasz się pod tą górą?
Tylko upewnij się, że nie zawali ci się na głowę.
Na pomocie też tak wieje?
Z pułudniowego zachodu, siedem w skali Beauforta.
Słyszałem, że u ciebie wiatr wszystko zniszczył?
Tak, a potem wszystko z powrotem naprawił.
A ty po prostu dalej rysowałe nie zważając na nic, Panie Artysto.
Tak jest, Panie Rozdmuchiwaczu.
Jeste zazdrosny, bo nie potrafisz rysować tak jak on.
Obrońca ucinionych, Pan Tumi.
Nie jestem obrońcą ucinionych.
Anna.
- Mam nadzieję, że dziecko będzie takie jak ty. - Czemu?
Bo ty jeste taki zabawny.
Płyną.
Chyba mieli dobry połów.
Widziałe jakie delfiny?
Niewiele.
Ale widzielimy kilka wielorybów.
Jeden wieloryb pilotował nas wyznaczając najlepszą drogę przez ten wiatr.
Cieszę się, że jeste w domu.
No to jestem.
Zapominam Indriego?
Álfrún.
- Álfrún. - Widzę, że się pieszysz.
Zapomniałem o co spytać.
- O co? - Czy w tej torbie jest pełno prania?
To moja praca.
Ale nie o to pranie chciałe mnie spytać.
Nie. Czy czasami czuje pani, że co się wydarzy
zanim to się naprawdę wydarzy?
Nie zaprzeczę.
Nawet jeli to jest co złego?
Co cię trapi, Grímur?
Nie powie pani nikomu?
Boję się o mamę i tatę.
I o Gottínę i Annę i jeszcze innych.
A o siebie?
Nikt mi nie wierzy.
A czego konkretnie się boisz?
Strach jest wpisany w to miejsce.
- Idę już. - Nie zapomnij kanapek, kolego.
- Wypływasz dzisiaj w morze? - Tak sądzę.
Mylisz, że nie wiem, że mnie ledzisz?
To tak dla żartu.
To jaka nowa gra, czy co?
Nie, stara. Podążaj za liderem.
- Moja wygrywa. - Dalej. Szybciej.
No dalej, teraz.
Hej, chod.
Popatrz, Grímur.
Nie!
A teraz leć, ty głupi ptaku.
Dlaczego zawsze rysujesz takie straszne rzeczy?
- Och. - Grímur.
Proszę wejć. Mam na imię Thorbjörg, jestem nową nauczycielką.
No to chyba dobrze trafiłem.
Masz jakie wieci od Lindy?
Żadnych.
Nic nie wiesz? Nie widziałam jej od wieków.
Nic nie wiem.
Nie wiesz? Zerwalicie ze sobą?
Tak.
- Ale spodziewacie się dziecka, nieprawdaż? - Tak.
Boże, co się stało?
Co się stało?
Może nie chcesz o tym mówić?
Nie.
OK.
Dziwne. Czemu chce tu zostać z dzieckiem skoro nie zna islandzkiego...
A zresztą, może się nauczy.
A jak ty się miewasz?
Zdrówko.
Opowiem ci historię.
Posłuchaj uważnie.
Była sobie kiedy młoda kobieta.
Biedna, pozbawiona rodków do życia.
Ale miała jeden skarb. Małe dziecko
rosnące w jej łonie.
Miała też chłopaka.
Kiedy urodziło się dziecko, nie mieli mu co dać.
Nawet nie mogli być razem.
Poprosili Boga, by zabrał je z powrotem.
Czy oni zabili to dziecko?
Nie.
Podobno znasz Indriego Einarssona.
Czy pan jest obcokrajowcem?
Mówimy tym samym językiem, jak mi się zdaje? Nie, jestem z innego fjordu, chłopcze.
- Czego Pan chce od Indriego? - Pytasz jak policjant.
Nie chcę mu zrobić krzywdy. Chcę żeby pojechał zobaczyć trochę wiata.
On nie ma na to czasu. Ma tu pełne ręce roboty.
Zabawny jeste. Jestem jego wujem. Zaproponuję mu pracę.
Zaprowadzisz mnie do niego, czy mam o to poprosić kogo innego?
W porządku.
Indri? Ten pan prosił mnie żebym przyprowadził go do ciebie...
Dziękuję, Grímur.
Powiniene zostać w domu, kiedy Indriego nie będzie.
To tylko jeden połów.
Nie płyń sam w taką pogodę.
Łodzie popłyną razem i wkrótce będzie po wszystkim.
Nie możemy teraz przystopować. Przecież wiesz.
Chyba nie przejmujesz się tymi głupiutkimi snami Grímura?
- Będziesz ostrożny, prawda? - Tak.
Thóra.
Znaleli dryfującą łód wypełnioną wodą.
Nie wiedzą, czyja to łód.
- To nie on. - Bogu dzięki.
Nie! Nie!
Svava.
Mam co dla ciebie.
Co to jest?
Chod popatrz.
- We do domu i rzuć na to okiem. - Czy to obrazki ze mną?
- Mylisz, że to wygląda jak ja? - Tak włanie cię widzę.
Pokażę to mamie i tacie.
Nie możesz usiedzieć spokojnie?
Dzieciaki, to chłopiec!
Ciemnowłosy, przystojny chłopiec.
Nie sądzisz, że jest podobny do ciebie?
Bardziej do Indriego.
- Nie powinien wkrótce wrócić? - Oczywicie.
Każdy wraca.
Koło się zamyka.
Zawsze przynosisz co dobrego.
To od mamy.
Anna wróciła do domu z dzieckiem i z całym majdanem.
Zbyt daleko nie miała.
W czasie nieżycy to jednak kawałek.
- Jest sama. - Sama, nie sama...
Nie martwisz się o Indriego?
- Czyta pani w moich mylach? - Nie od dzi chodzę po wiecie.
Nie zaglądaj mi przez ramię.
To ja?
To moja rodzina.
Przecież Álfrún nie jest członkiem rodziny.
Mojej jest.
- A gdzie ty jeste? - Nie potrafię rysować samego siebie.
Zawsze zapominasz o Indrim?
To tak jakby kto nas obserwował.
Tumi.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Nie podoba mi się twoja sytuacja.
Rozmawiałe ostatnio z Lindą?
Nie sądzę, by chciała ze mną rozmawiać.
Dlaczego?
U niej wszystko w porządku.
Który to miesiąc?
- Siódmy. - I co?
Nie wiem.
Przecież chciałby, żeby wam wyszło?
Tak sądzę.
Czemu nie wyjedziesz ze mną na wschód?
Dobrze ci to zrobi.
- Nie mogę. - Co z tobą, chłopie?
Mama jest zrozpaczona. Nie byłe u niej od mierci ojca.
- To już prawie szeć lat. - Wiesz, że nie mogę. Nie jestem gotów.
Álfrún.
Wszelki duch Pana Boga chwali...
Co ty masz na twarzy?
Wyrosłe na takiego brzydala, kochanie.
Jaki byłem?
Bardzo ludzki.
Masz piękne ręce.
Tak bardzo cię kocham.
Dostaniesz swój stary pokój.
Pamiętasz tego ptaka?
Powiniene się tego wstydzić.
Właciwie nie chciałem. Mylałem, że ci się spodoba.
Mi? Spodoba?
Chciałem, bymy zostali przyjaciółmi.
Wybaczysz mi?
Wybaczę.
Więc będziemy przyjaciółmi?
Wolę być sam.
Płaczesz?
Tumi, bank na dwójce.
Mam spotkanie.
Czuję się zakłopotany, że tak tu siedzę i nic nie robię.
Tu nie ma nic do roboty.
Grímur, wyluzuj.
Nie mogę.
Czemu tak traktujesz własnego siebie?
- Nie potrafisz się wyciszyć na wsi? - Nie tutaj. Nie mogę tu być.
Nie bezczynny.
OK.
Nie sądzisz, że powinno się je odnowić?
No pewnie.
Mylisz, że przyda im się?
A co ty o tym sądzisz?
Jestem za.
Czy mogę zdecydować jak je pomalować?
Jasne, przecież jeste artystą.
Nie wyglądam, jakbym spała.
Nikt nie sypia w tak głupkowatej pozycji.
Oczywicie, że można tak spać.
Prawdziwy artysta nie narysowałby siostry w ten sposób.
Zupełnie, jakbym leżała porodku chmury.
Mam wrażenie, że czasami tak włanie pisz.
Obiecaj mi, że gdy zobaczysz, że tak pię, to zaraz mnie obudzisz.
Życie w takim kraju jest do dupy.
Ej, przestań, Gotta...
Nie można winić kraju za to, że Ziemia się kręci i słońce do nas nie dociera.
Nie filozofuj, Panie Mądralo.
Grímur. Id i zanie tę poprawioną sukienkę.
Zanim zacznie się nieżyca.
Tu masz adres.
- Mam ić od razu? - Tak będzie najlepiej.
A ja mogę ić?
- Szybciej obrócę sam. - Zostań tu ze mną.
Pójdziesz następnym razem.
Wychodzę.
Grímur, wszystko w porządku?
No to tymczasem.
Nie wejdziesz?
- Nie, poczekam tutaj. - Mama da ci co jeszcze do poprawki.
Czeć, Grímur. Wejd i ogrzej się.
Grímur, powiedz mamie, że jak zwykle spisała się na medal.
Jak tam, chłopcy. Jeszcze trochę kakao?
Nie, dziękuję.
Muszę ić.
- Wychodzisz z pustymi rękoma? - Muszę się dostać do domu.
- Nie dasz rady. - Chłopcy.
Grímur. Nie puszczę cię do domu w taką pogodę. Zostań, aż się uspokoi.
Muszę, muszę.
Choćmy, napijemy się jeszcze kakao. Zadzownię do mamy i dam jej znać.
Tam, teraz.
Chcesz porysować?
Nie potrafię rysować poza domem.
Pamiętaj, drogi Grímurze, że w życiu nie ma zbiegów okolicznoci.
Cokolwiek się dzieje, nikt nie opuszcza cię na zawsze.
Wszyscy w końcu wracają.
Tak, skontaktowałem się z tobą bo są w drodze, ale minie
jeszcze trochę czasu zanim tutaj dotrą.
Hej. Tutaj co jest.
Gottína.
Nie.
Lindo,
kocham cię.
Lindo...
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Bez ciebie i bez dziecka.
Jestem na wschodzie.
Będę w domu za dzień, może za dwa.
Muszę tu dokończyć pracę, której się podjąłem.
Lindo...
Czy słyszała, co powiedziałem?
Przyjed jak najszybciej.
Chod do mnie, mój skarbie.
Tak, tak, jeste boski.