Spłonąć czy umrzeć z głodu?
Miło mieć opcje.
Szkoda, że nie między kurczakiem a rybą.
Lecimy prosto w Słońce? W żółtą fabrykę raka?
Nie w Słońce, tuż obok.
- Problemem nie są tu przyimki. - Słońce ma gramatykę w nosie.
- Może włączymy ciąg wsteczny? - Podróż wydłuży się o lata.
To zrujnuje psyche i skończą się ręczniki.
Zastosujmy więc wielkie magnesy.
- Niby do czego? - By odepchnąć nadmiar ciepła.
Racja.
Dlatego na plaży ludzie wachlują się pierdolonymi magnesami!
- Skoro nawet Billie dygocze... - Wcale.
- Jesteś wredna i wibrują ci oczy. - Przez te jebane światełka.
Jak wewnątrz koreańskiego automatu do gier.
Jak można przypadkiem wlecieć w Słońce?
Jest, kurwa, wielkie.
Dzisiaj nie umrę.
Przed ognistym dyskiem gówna na plaży chroniłem się parasolem.
Pokonałem je wtedy, pokonam i teraz.
Umrę w kąpieli z pianą, w towarzystwie dziwek.
Jasne?!
Zostaną po nim wrzaskliwe prochy.
Statek ma warstwę izolacyjną.
Jeśli przerzucimy ludzi na sterburtę, która jest chłodniejsza,
może przeżyjemy.
Pierdolić magnesy! Realizujemy twój plan.
AVENUE 5
Zapraszamy. Może być lekkim truchtem.
Macie zimne ręce i stopy? To wasz szczęśliwy dzień.
Jesteś świetna.
Jako bileterka na imprezie zagładowej ?
- Próbowałaś pozytywnego myślenia? - Nie, i już nie spróbuję.
Koleś włożył wełniany golf?
Wyskakuj z golfa, kutasie!
Ruszmy się.
- O, Charles. - Kapitan posiada dar wzroku!
W kasynie jest miejscówka o temperaturze pokojowej.
- Niezły chwyt. - Niezły.
- Nie mogę znaleźć szczoteczek do zębów. - Spakowałem je.
Chcesz kubek "Ojca roku"?
Przerwę tę akcję z Austen rodem, bo musimy się, cholera, sprężać.
- Przepraszam za "cholerę". - Powinnam ci była powiedzieć.
W porządku, ale tutaj się go nie spodziewałem.
- Czy wy... - Jesteśmy w separacji.
- Gdzie moje buty? - Poszukam.
- Nic już nie iskrzy. - Łączy nas silna niechęć.
Większa chemia jest między nami.
Dziwnie to zabrzmiało. Ale mundur ładnie wydłuża ci szyję.
Dzięki.
Chodźmy, zanim się ugotujemy. Usmażymy . To suchy gorąc.
Szkoda, że nie mam swojego napoju.
Puszka była tak zimna, że pokryła się wilgocią.
- Przynieś mi mokrą puszkę. - Tak jest.
- Przerywam napad paniki? - Chcę przeżyć Słońce.
- Wymagam zbyt wiele? - Wykonajmy razem ćwiczenie.
- Boisz się śmierci? - Bardzo.
- Wygrałem? - Nie.
Udziel odpowiedzi przeczącej. Boisz się śmierci?
- Nie? - Z przekonaniem.
- Boisz się drzemek? - Nie, uwielbiam.
Śmierć to długa, piękna drzemka. Boisz się drzemek?
- Nie. - Długich drzemek?
- A śmierci? - Nie. Chwila...
- Brawo, jesteś gotów na śmierć. - Serio? - Tak.
Każda z gwiazd to sen. Prawda?
Śnimy i żyjemy samotnie. Ale nie tutaj. Tu śnimy razem.
Kierownik planu? Potrzebna nowa sofa. Potężna ślizgawka w majtkach.
Zajmiemy się nowy odcinkiem "Avenue 5".
- Oraz: czy ptaki mają uczucia? - Zazdrość?
Ocenimy też osiem najważniejszych basenów infinity.
Infinity, czyli nieskończoność?
Z ostatniej posranej chwili...
Kolejna odsłona "Ale że jak to?!".
Prawdziwy Avenue 5 leci w stronę Słońca.
Niepotwierdzone doniesienia. Potwierdzam je.
Gdzie jesteście? Jakieś reakcje?
- Nic nie jest gorętsze od Słońca. - Właśnie, ŁapoPokraka.
Słońce to kula gazów. Może przez nią przelecą. Nauka!
Nie zatrzymujcie się.
Proszę pana?
Ekstra, ale nie na miejscu.
- Trwa ewakuacja. - Zostaję.
O tej porze roku Słońce jest wyjątkowo gorące.
- Nie bywa mi gorąco. - Jakiś problem?
- Nie. Tak! Ale pan się już zbiera. - Musielibyście mnie stąd wywlec.
Pan jest jeden, a nas dwóch.
Ja tylko obserwuję. Gary? Rób, co mówi.
Jakby co, to ucieknę się do przemocy.
Dobra. Uciekaj się.
- Zaczynamy! - Nie prowokuj. Mało mi brakuje!
Stracił akcent. Zaraz mu odpierdoli.
"Cockneyowy Rozpruwacz".
Dupę zeżre, a z jaj zrobi spinki do mankietów.
- Nie da się odłączyć. - Idź do niego.
Na pewno tego chcesz? Mam tu poważną pianę.
- Spianuję cię. - Jebcie się. Wychodzę.
Zgaszę cię i już.
Pociągnąłem.
Lecimy w Słońce, a gaśnice nie działają!
Przeoczenie.
- Znajdźcie sobie miejsca. - Houston, mamy ciężarną.
Przejście dla mojego potomka.
- Gratulacje! Który miesiąc? - Czwarty. - Piąty.
Pięć miesięcy temu wciąż zabawiałaś się ze Skandynawem.
Nawet nie pamiętam jego imienia.
- Mads. - Zgadza się.
- Moment. - Chwała Chrystusowi.
Może tak nazwiemy dzidziusia?
Nie, "Clarence".
Ładnie.
"Clarence, nie ruszaj kanapki".
To zaszczyt być pańskim współlokatorem.
Dla mnie również.
Jest osobna łazienka?
- Tutaj. - Super!
- Zaklepuję. Będziesz się mył w kuchni. - Kuchni brak.
Dyrektorska pościel Judda. Najlepsza!
We wszystkim pana wyręczają? Cool.
To moja obstawa.
Sam to załatwię. Spadówa!
Pilnujcie drzwi.
Ścielę jak w szpitalu. Mama była pielęgniarką na psychiatrii.
Wyratuję nas z opałów.
Billie? Dam radę, prawda?
Który z astronautów nie tańcował w Cirque du Soleil?
Dokonamy tego.
Węgorze! Nie wytrzymają ekstremalnych temperatur.
- Musimy je przenieść. - Nie, nie uda się. Idę!
Po cztery albo pięć sztuk na wiadro.
- Firesnake się rozbrykał. - Ponazywałeś je?
Firesnake, Wij Diamond.
- Hefner. - Istna orgia jelit.
- Wiadro! - Węgorze w dłoń!
To było "Sześć gwiazd filmowych wyglądających jak prawnicy".
- Cudny kaszel. - Siema, Dawn-ziomy.
Wróciła do nas Iris Kimura.
Intro!
- Avenue 5 i Słońce. - Proces!
Bliziutko... Opowiadaj.
- Właśnie. - Szalone chwile.
Sytuacja jest delikatna.
Widzowie tacy jak ty, Gamoniu, powinni się modlić
- i zmusić władze do działania. - Lubię, nie kocham.
Inaczej niż naszą gościnię, której siostra wykitowała na statku.
Zara!
Intro!
Przyprowadziłeś mi przyjaciół.
Cudownie ich dotykać i wąchać.
- Karen... - Tylko nie "Karen".
Pozbawiłeś mnie kontaktu z ludźmi. Jestem wygłodniała jak wściekły pies.
Jogurtowe lody na patyku?
- Patykiem jest szczoteczka do zębów. - Kapitalne.
Oglądam twój program z kolegami.
Mówimy o sobie "Frankfurterki".
Cudne!
Frank przypomina parówę:
apetyczny, ale nie wiadomo, co jest w środku.
Denerwujesz ich. Odpuść.
Odpuścić?
Że byłam jak paczka z herą w de... więźnia?
Myślę, że twoi wielbiciele chcieliby o tym wiedzieć.
Rozgośćcie się. Mam wam masę do powiedzenia.
Uwielbiam patrzeć na oślizgłe dranie.
Włóżcie do ust, jeśli trzeba.
- Znajdźmy swój rytm. - Właśnie, znajdźmy rytm.
Zaro, twoja siostra Sarah zginęła w kosmosie?
- No. - Do dupy.
Na maksa i non stop.
Cały tydzień pytamy, czy brakuje nam zmarłych.
- Nie. - A tobie?
Pytasz o moją siostrę? Jasne.
Nie mogę patrzeć w niebo, bo mi się z nią kojarzy.
- Patrzę tylko do przodu albo w dół. - Pierdolony dylemat.
Moja siostra i Gała - bo tak ją nazywała -
żyły w bliskiej przyjaźni.
Gadały o facetach.
Dzwoniły po room service i mówiły głupimi głosami.
Rozśmieszały się.
- Tęsknimy na potęgę, co nie, Gała? - Tak.
Kochamy cię, Zaro.
Nawet nie wiesz, jak często przywołuję jej wspomnienie.
Nie płacz, bo i ja się rozkleję.
Zara jest kulowsza od Irene . Dziwnie siedzi.
Trzy nieścisłości, Sonny Pekaesie.
Nie jest kulowsza , mam na imię Iris, a trzeciej głupoty nie pamiętam.
Porozmawiamy z Zarą o relacji z jej siostrą, Sarą, która nie żyje.
Wracam? Kto to?
Wiele nas łączyło. Normalnie, ciary.
Jestem aktorką, ona była modelką dłoni. Obie lubiłyśmy szynkę.
Odblokujcie środki na zakup serialu "Avenue 5".
Praw czy chuj wie czego.
Zmykajmy na drugą burtę. Myślcie o czymś zimnym -
lodowcach, łyżwiarstwie figurowym, Szkocji...
Matkach.
Za pięć minut w nowej kabinie Judda. Odkryłam coś ciekawego.
Długi, wąski tunel, z którego korzysta obsługa pralni.
Szczurlinia!
Jebie, ale akustyka jest niesamowita.
W tunelu jest o 12 stopni chłodniej niż gdzie indziej.
Ekstra - chociaż mam wewnętrzny termostat.
Wejdą tam wszyscy.
Najwyżej 300 osób.
Oraz węgorze.
Dobrze, że się nie uśmiechnąłem.
My się załapiemy. Plus kilka pionków, gdyby pozostali chcieli nas zabić.
- Dzieci, chorzy i osoby starsze? - Tak.
Przeżyją niepełnosprawni i małoletni?
Do nich nie można nas zaliczyć.
A przecież tam się schowamy...?
To znaczy...
Wyrżnąwszy o dno, najwyraźniej robisz to bezgłośnie.
Gdybym zaczęła rodzić,
do wyjęcia dziecka potrzebne by były rękawice.
Powiedziałaś, że to piąty miesiąc. Przysiągłbym, że czwarty.
Kochasz mnie?
- To nie jest podchwytliwe pytanie. - Owszem.
- Muszę ci coś wyznać. - Spike!
- Co jest? Nikt nam nic nie mówi. - Jak to nikt.
Co u naszej pierwszej rodzinki?
Gdyby odeszły mi wody, byłaby to pieprzona para wodna.
Byle nie na moją wykładzinę.
- Żart! Nie jest moja. - Właśnie.
- Znalazłem dla was miejsce. - Słuchajcie!
Na pokładzie pierwszym jest niewielki, chłodny zakamarek.
Pomieści 300 pasażerów...
Dziwne, że powiedziałeś aż tyle.
Wtedy kapitan Ryan oświadczył:
"Przypominasz mi wielkiego kota przed egipskim grobowcem".
Po drugiej stronie statku jest zimny tunel!
Nara.
Słyszałaś? Chłodniejszy tunel.
Mam wrażenie, że sutki ściekają mi po klacie.
- Skarbie? - Po pięciu miesiącach odosobnienia
pójdę tam odpicowana.
Aktualizacja co pół godziny. Nie, co pięć minut.
- Bieżące, a nie zakurzone info. - Wasze centrum dowodzenia?
- Sprzedajecie kwatery wakacyjne? - Avenue 5 i Słońce nie są priorytetem.
Wszystko kręci się wokół Słońca.
Uprawiam żonglerkę. Stopy!
Tylko kluczowi pracownicy!
Szefu, idziesz?
Przykro mi.
Muszą mnie ratować. Polityka firmy.
Zagłosuję przeciw na następnym walnym.
Mads...
To pożegnanie. Adios? Auf Wiedersehen?
- Nie wiem, skąd jesteś. - Zostawiasz mnie? Miałem nadzieję...
Pogrzeb kurwę po narodzinach, bo nigdy nie odnajdziesz szczęścia.
Głupie pieprzenie.
Mówił ci ktoś, że jesteś załganym odbytem pandy?
Nie, ale coś w podobie.
Puszczaj! Nie jestem już zakładniczką.
- To nie ja. - Lepka łapa nie należy do mojego męża?
- Czekasz na zaproszenie? - Nie chcemy duszonego Franka.
- Kocham cię! - Przygotujcie się. Czymś podlejcie.
- Frank to kluczowy pracownik. - Robi racuchy z myjek.
- Karen? - Wyłaź! Kocham cię!
Najpierw kobiety i dzieci, prawda? Dwa w jednym.
- Tylko matka. - Wystarczy, że przeżyje moje DNA, co?
Dziecko może nie być do końca twoje.
Do końca? Wszystko albo nic.
Chwila jest nieodpowiednia, ale grozi nam śmierć. Zamykają!
Też nie znałem ojca, a wyszedłem na ludzi.
Nie wszyscy się zmieścimy.
Idź. Masz więcej joie de vivre.
- Spłoniesz żywcem. Najgorzej! - Swoje szczyty osiągnąłem w liceum.
- Trzymaj się. - Krzyczy wasz kapitan.
- Przejście! - Bluzgaj.
To nie Disneyland. Spierdalać!
Najpierw wyrzucasz nas z kabin, a teraz opuszczasz statek!
- Zagłębiam się w statek. - Ryan?
- Elena? Tutaj. - Weź dzieci.
- Naturalnie. - Kończy się miejsce.
- Dwoje dzieci to jeden dorosły? - Nie możecie ich rozdzielić.
- Mam prawo głosu? - Drzwi zamkną się za 10 sekund.
- Weź dzieci. - Jestem kapitanem.
Złapcie mnie za rękę!
Kocham was obu!
Zostawiłem Karen na pewną śmierć. Będzie wściekła.
Może nie umrze, a jeśli, to zyskasz na popularności.
- Przestań. - Spójrz na to ze słonecznej strony.
Cholera, dlaczego język z nas drwi?
Mia?
- Jak się tu dostałeś? - Owinięty wokół czyichś nóg jak robak.
- Dziecko może nie być moje? - Że co? Kto może nie co?
Powiedział: "Dziecko może nie być moje?".
Zaraz będziemy suszoną ludziną, a ty przejmujesz się DNA?
- Co? - DNA. Plemnikami.
Jasne, pokrzyczmy o plemnikach.
- Ja tam jestem płodny. - Co?
Ja, to znaczy on, jest płodny.
- On jest płodny. On, czyli Doug. - Wystarczy. Kapuję.
- Podajemy węgorze. - Nie patrzcie... Spojrzałam!
Ostrożnie! Ich wydzieliny są cenniejsze niż wasze dusze.
- Charles? - Tak.
- Wolisz "Charlie" albo "Chuck"? - "Charles".
GODZINA DO PERYHELIUM
- To jest George junior... - Za gorąco na gadki-szmatki.
Przepraszam.
Elena?
Nie znasz mnie, ale kapitan Ryan na pewno o mnie wspominał.
Masz rację. Nie znam cię.
Nie wspominał? Co on ukrywa?
Jeżeli Juddowi się zdaje, że nadal będziemy współlokatorami,
to nasram mu w pościel.
- Zrobi się paskudnie. - Jego łeb.
- Ktoś musi przejąć dowodzenie. - I jeszcze tak.
Nie ty.
Mogę prosić o uwagę?
Wiem, że najlepiej reagujecie
na krzyki typu: "Słuchajcie, durnie!" i tak dalej.
To nie w moim stylu.
Wolicie mnie takiego?!
Mam być Papa Loco?
Zamknijcie oczy.
Brian, ty, kurwa, też!
Będę wrzeszczał, aż się uspokoicie.
Za 60 sekund dotrzemy do peryhelium.
Jeśli przeżyjemy, wszystko się ułoży.
Jeżeli nie, do zobaczenia w następnym wcieleniu.
Które nie istnieje.
To jest, kurwa, koniec. Powodzenia!
W szczęście też nie wierzę.
Przymknę się. Szkoda, że dopiero teraz.
A więc to jest śmierć.
Co cię zatrzymało?
Wyobraźcie sobie spokój.
Blask sączy się przez liście. Strumyk szemrze rozkosznie.
No proszę, pojawił się jeż.
Niespotykany widok!
Dwa klony muskają się gałęziami.
O, dynia!
Śmierć to długa, piękna, pierdolona drzemka!
Minęliśmy peryhelium.
Temperatura spada!
Udało się!
Gówniany stateczek wytrzymał.
Może odstraszasz wampiry, ale nie mnie, Słońce.
Bohaterzy! Wykorzystajmy to. Co dalej?
To samo - czekamy. Zdobądź nowy numer referencyjny.
Kupiłam serial, żeby nagłośnić sprawę.
Mógłbyś być bardziej, kurwa, pomocny?
Uważasz, że dbam o pozory?
Jeśli nie nosisz w torebce tony litu, nie mamy o czym rozmawiać.
Litu? Zależy ci na licie?
W ogóle. Przereklamowany pierwiastek.
Dlaczego akurat lit?
Najgorsze za nami.
- Chyba że za drzwiami znajdziemy... - Trupy!
Tam mogą być trupy!
W porządku.
- Alleluja! Chwilowo. - Szczury wróciły!
- Akustyka się podobała? - Odpowiedzi udzielę za chwilę.
- Elena? - Odnieśmy węgorze.
Nie wiem, co się stało.
My byliśmy tu, a wy tam. Czy to takie zagmatwane?
- Myślałem, że chwyciłem dziecko... - A to byłem ja.
- Dlaczego z nim poszedłeś? - Bo mnie pociągnął.
I chyba przetrącił mi bark. Zgłoszę się do lekarza.
Dobrze, się nie ugotowałaś.
A jednak wielka głowa się przecisnęła...
Zostawiłeś mnie tu na śmierć i teraz jesteś dla mnie martwy.
- Nie jesteś chujem, tylko superchujem. - Skąd w tobie tyle gniewu?
Wolałbyś, żebym był z wami?
Ocaliłem twojego najlepszego przyjaciela. Siebie.
- Kochasz nas obu. - Powie pan coś, kapitanie Szczurek?
- Dziękuję. - Byłam rozgorączkowana. Było gorąco.
Wszystkich nas poniosło.
Mia?
Z Ryanem będziesz się kłócić jak z tatą?
- Skąd! - Nie mamy siły na kłótnie.
Przeżyliśmy Słońce, przeżyjemy i poważną rozmowę.
Najpierw pogadam z pasażerami.
Spóźniłem się.
Liczby są, cholera, za wysokie.
Mam wrażenie, że to nie ja wyobrażam sobie kosmos,
lecz on wyobraża sobie mnie.
Dwie rzeczy nie mają kresu: wyobraźnia i kosmos.
Milczeć!
Jestem waszą nową szefową. Spisujecie się zadowalająco.
- Miło... - Wyprostuj się. To nie jacuzzi.
Pytanko. Która jest właściwie godzina?
- 4.18. - W scenie.
Trudno się zorientować, bo w kosmosie jest ciemno.
Ciemno.
W scenie również jest 4.18.
Dziwaczne.
To jest Zara, która gra główną naukowczynię, Sarę.
Lalka, która nalosowała rolę, jest tam.
Zara. Ja jestem Sarah.
Jasne?
Nie wiem dlaczego, ale ludzie ją lubią.
Od dzisiaj to ona będzie gwiazdą serialu.
Dostanę krzesło?
Nie strzelam focha, ale sterczę tu jak pierdolony kołek.
- Kochani...? - Ty wylatujesz.
- Wielkie dzięki. - Opróżnij garderobę.
Bardzo energiczna. Nienawidzę takich ludzi.
REŻYSERIA SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Hiventy Polska
Tekst: Agnieszka Rostkowska