Elena!
- Elena! - Mia!
Mia!
Bosko! Osiem lat czystego Charlesa.
- Nie musimy się spieszyć. - Zdziwisz się, jak bardzo nie. Billie!
AVENUE 5
Iris!
- Tutaj. - Bo cię uratowałem.
Pokaż, że jesteś liderem i nie odpowiadaj na pytania.
Ja jestem liderem! Jeśli czegoś wam trzeba, pytajcie Iris.
Która i tak nie pomoże.
- Moje leki zostały na drugim statku. - Podziwiam twój optymizm.
Znajdujemy się w martwej strefie?
Jeżeli, to wiedziałem i chciałem zginąć z proletariatem.
- Nie ma za co. - Piękne słowa. - I prawdziwe.
Zasiałeś wątpliwości, których nie było.
Oto moje życie.
Żenada, a Judd raz za razem wyciera nim sobie nos.
Skup się. Będę to powtarzać, dopóki się nie skupisz.
- Mam pomysł. - Jaz, śledź asteroidę.
Ustal, co mamy, a oni nie.
Mamy silniki, silniki sterujące, lodowisko, automatyczne bingo,
nawigację i sześć gokartów.
Oni natomiast... Rany, węgorze!
A kanibala?
My. Oraz Franka.
Pożremy się, ale z ładnym garnirem. Jakimś garnirem.
Odzyskaliśmy sygnał.
- Elena? - Co się dzieje?
Chyba dałem ciała.
- Ryan? - Ale wszystko się ułoży.
Rekord do Księgi Kłamstw Guinnessa. Przywrócisz łączność?
Nadajnik jest na dziobie, a tutaj ci, którzy umieją go obsługiwać.
- Powiedz, żeby go naprawili. - Nie ma sygnału.
Załatw to, kurwa!
- Wywrzaskujesz niewykonalne polecenia. - Wiem! Do roboty!
Naprawione. Zapomniałam o backupie.
- Czasem działa. - Puk, puk. To nie żart.
- Potrafię wam pomóc. - Nie teraz.
Siedem sztuk.
Mamusi nic nie będzie. Wszystko się ułoży.
Jak w staroświeckiej komedii, gdzie koleś opiekuje się noworodkiem
i obrywa pociskiem.
Czyli raczej w komediodramacie.
- Doug? - Mia?
Podtrzymuj główkę, ma być dwujęzyczna i nie spotykać się z perkusistami.
- Zapisać? O cholera! - Upuściłeś dzidziusia? Co jest?
Mamy 90% kabin, siłownię, mostek, który kontroluje tylko oświetlenie,
boisko do kosza, ale nie piłki. Oraz spa.
- Przyda się po grze nibypiłkami. - I węgorze!
Umieram, kurwa, z głodu.
Moje dziecko zostało w drugiej połowie.
Możesz się skupić na innym dziecku?
Rav! Przepraszam.
Piersi Mii oraz ona sama są tam. Jak nakarmić małą?
Zabierz ją do restauracji i pokaż menu.
- Ktoś się zna na karmieniu piersią? - Ja, biologiczny ojciec.
Miłość osiągnie to, co nie udało się nauce.
- Gorzej już być nie miało. - Mostek zamknięty. Wynocha!
Siedziba władzy, od której odcięli mnie wrogowie.
Tylko że nie ma gdzie siedzieć.
Siedzenie to słabość. A stery przesłaniałyby ci widok.
Zamknij drzwi.
- Zadekujemy się tutaj. - Nie przed rakietą.
Życie przelatuje mi przed oczami. W przedszkolu byłem prymusem.
Okres dojrzewania był jak skok na bungee bez liny, a teraz...
Weź się w garść.
Uwijemy sobie gniazdko jak kraby pustelniki.
Ocet spirytusowy. Namocz w nim szmatkę, a uzyskasz połowicznie jadalne tofu.
Koniec z pichceniem. Zjadłam wystrój sześciu łazienek.
Informujcie mnie o asteroidzie. Za brak "bum" będzie nagroda.
- Ile mamy czasu? - 55 minut.
Jakby wchodziło się na szafot.
Gdyby do gilotyny był 55-minutowy spacer.
- Wybaczcie, mam plan. - Nie chcemy cię słuchać.
Umieram.
Poświęcę się dla statku.
Co?
Kłuło mnie w piersi, więc się zbadałem.
Wypadająca zastawka mitralna, zwapniała w chuj.
- Jak...? - Długo? Trzy tygodnie.
- Jak nas ocalisz? - Mamy kapsułę ratunkową.
Wskoczę w nią i wbiję się w pocisk.
Jeden człowiek zginie, sześć tysięcy mu podziękuje.
- Da się to zrobić? - Teoretycznie.
- Mógłbyś? - Ty zderzyłbyś się z pociskiem...
A my byśmy, kurwa, przeżyli!
- Właśnie. - Radosne wieści.
Nie dla ciebie, rzecz jasna. A jednak radosne.
- Oraz niewiarygodna tragedia. - Niewymowny smutek.
Jeśli macie ostatnie życzenia albo chcecie zdradzić rodzinny sekret,
zróbcie to teraz.
Pragnę wrócić na Ziemię i pokazać to lwiątko złej siostrze Mii:
"Kto tu jest, kurwa, bezpłodny, Paulino?!".
Paulina wyszłaby na idiotkę. Niezłe.
- Przyda się. - Ogólna chujnia.
Potrzebny nam plan działania.
Opracowałem kurs zarządzania kryzysowego, którego nie zaliczyłem.
Mówi komandor Judd z Avenue 5, obu części.
Ziemio, zgłoś się. Dzisiaj, dupkowie.
Potrzebujemy pomocy, więc nie wyzywaj ich od dupków.
Mia? Jesteś w łazience? Pomogę ci uciec, ale cichaczem.
- Weź elektryczną szczoteczkę. - Wylicuję się stąd?
Zdejmij głowicę i końcówką wywierć dziurę w ścianie.
Widziałem w jakimś filmie.
- Już. - Nie uszkodź kabli.
Na tym badziewiu pewnie nie ma kabli.
- Przewierciłam się. - Świetnie.
- Dziura jest mała. - Pokrzycz do niej.
Halo?
Przewierciłam się przez ścianę. Przepraszam!
- Co robisz? - Pasażerowie Avenue 5!
- O, Bogo! - Otrzymacie wiadomość...
- Może to Boga. - Singielka? Fantastyczna.
Babka z reklam detergentów, ale powodzenia.
Pasażerowie Avenue 5! Otrzymacie wiadomość, która ocali...
Opowiem im o Kosmicznej Syrenie. Tak ją będę nazywać. Kochani?
Ja, Herman Twam-Judd, jestem szalenie wpływowy.
Wrzuć moje nazwisko w wyszukiwarkę. Oszczerstwa ignoruj.
Pasażerowie Avenue 5! Otrzymacie wiadomość, która ocali...
was przed złudzeniem, że nie zginiecie za 27 minut.
Są dupkami.
- Dotarło do mnie, że Spike umrze. - Dopiero teraz?
Powinienem pochwalić kaliber jego człowieczeństwa.
- Bardzo udane. Notuj. - Jasne, zanotuję. Amen!
Pogodzisz się z Juddem? Nie mamy wyjścia.
Herman, bracholu. Tu Ryan.
Druga połowa to ma życie! Będziemy musieli współpracować.
Mamy tu niezłe fanty. Na przykład...
- Pościel. - Pościel oraz...
Wszystkie sosy.
Sosy. 60 piłek do jogi.
Mamy... fale.
Węgorze! Po prostu, kurwa, powiedz.
- Mamy węgorze. - Nie może się zorientować, że wygrał.
W królestwie węgorzy królem jest ten z węgorzami.
- Zapomnij. - Może...
20 rolek papieru toaletowego za węgorza. Papier jest u nas.
Jeśli nie chcecie się podcierać węgorzami - za przeproszeniem -
- zgodzicie się na wymianę. - Mamy też sterowniki oświetlenia.
- Na ile wyceniasz węgorze? - Negocjuję ze złą laleczką.
- Spike jest gotowy. Idziemy! - Zastanowimy się.
- My też, ale szybciej. - Wiem!
"Umarł, jak żył. Samotnie".
18 miesięcy - mówi.
24 miesiące - posługuje się pełnymi zdaniami.
- Według kalendarza, to 32 miesiące. - Idziemy na żywioł.
Nie panikuj. Współwychowamy ją konsensualnie.
Niech Mads się do niej nie zbliża. Jest zbyt przystojny.
W życiu nad niczym się nie zastanawiał.
- Boże, co to? - Dzień dobry.
Nie chciałam umrzeć na sedesie jak korepetytorka od matmy.
Chcę poślubić Ryana. I Charlesa.
Sformalizujmy tę dziwaczną rodzinkę.
Wy, ja, tatuś i kapitan tatuś.
Zaślubiny potępionych! Piękne.
Weselna budka na poziomie piątym jest wolna.
Nie udzielę wam ślubu, bo szykuję się do samospopielenia.
- Super. Chodźcie. - Mazel tov .
- Co mnie ominęło? - Spike się zabije, ale to dobrze.
Byle nic mu się nie stało.
Elena chce za nas wyjść. Będziemy mężami.
Tak?
Ślub i śmierć jednego dnia? Włożyłbym lepsze skarpetki.
Gratuluję panom młodym!
Nie skonsumują związku, ale bardzo się cieszę.
- Myślisz, że to wypali? - Chyba.
Małżeństwo? Nie.
Odczytam podziękowania dla Spike'a.
- Byleście mnie nie zgrillowali. - W następnej kolejności.
Od Craiga z 631.
"Nie zamieniliśmy słowa, ale lubię astronautów".
- Nie zdążyłem... - Sprężajmy się.
Oczywiście!
I od Franka.
"Dzięki za Klub Przytulasów.
Nigdzie nie czułem się w domu tak bardzo jak w twoich objęciach".
"Nigdzie nie czułem się tak bardzo w domu"?
- Marnujemy paliwo. - Skończyliśmy.
- Właśnie. Ostatnie słowa? - Zawsze chciałem to powiedzieć.
Szykowałem się do tego całe życie.
Rozumiemy.
No tak.
- Zasuwaj. - Napisałem mowę pożegnalną.
Dopieściłbym ją, ale muszę się ożenić.
- Z Bogą . - Na zawsze.
- Jak się toto pilotuje? - Kapsułę? Siedzisz, a ona cię ratuje.
Grzeczniej! Wylądowałem na Marsie.
Potrafisz więc siedzieć w kapsule. Ziemniak również.
- Uruchamiam sekwencję startową. - Bezpiecznej podróży.
W każdym razie podróży.
Start.
Żegnaj, kochanie.
Przepraszam, że kazaliśmy wam czekać.
Życzyliśmy Spike'owi szczęśliwego unicestwienia.
Zajmijcie miejsca. Gdziekolwiek.
Nie tam!
Zalegalizujmy to zwierzątko.
- Wyluzuj. Robię to dla Eleny. - Będzie śliczną panną młodą.
- Chociaż jej tu nie ma. - Jesteś ty.
Przebrałaś się za arktyczną snajperkę? Następną papieżycę?
- Potrzebujecie świadków. - Niech będzie.
- Możemy się sprężać? - Kto ma...?
- Frank! - Dajesz.
Czas nas goni.
Elena?
Odpalaj.
Dziewice i prawiczkowie, noc będzie jebaną perwerą.
Najpierw jednak ochajta was Herman Judd.
Ja pierdolę... Przerywamy.
Nie wezmę ślubu pod czujnymi sutkami Judda.
Zrobimy to gdzie indziej. Momencik.
Znajdziemy fajniejszą miejscówkę.
Słyszeliście. Idziemy!
- Ruchy! - Dokąd?
Rynsztok byłby lepszy.
Udzielisz nam ślubu. Ryan nie chce Judda.
Ktoś na łożu śmierci udziela ślubu trójce na łożu śmierci
w fabryce śmierci...
Wypowiesz tekst przysięgi, kutasie.
Tutaj. Zasapałem się.
- Równie fatalnie, co gdzie indziej. - Zajmijcie miejsca.
Kto ma...? Frank. Gotowe.
To sobie odpuśćmy.
Najmilsi łamane przez zgubieni,
zgromadziliśmy się tu, by połączyć radosnym/bolesnym węzłem
tę trójkę, która chce spędzić ze sobą przerażająco krótką resztę życia.
Słuchajcie! Już wiem.
Myślą, że rządzi Rav?
Pierwsze albo ostatnie stadium zatrucia czadem.
Odłączmy silniki i światła. Całkowite zaciemnienie.
Pocisk nas minie i bum!
To znaczy przeciwieństwo "bum". Kto jest za?
Czy ty, współmałżonku 1, bierzesz współmałżonka 2 za męża?
Mętne, ale tak.
Czy ty, współmałżonku 2, bierzesz współmałżonka 1 za męża?
- Tak. Nie mamrocz! - Jestem pe ... świadkiem.
Pamiętaj o granicach.
Znajdźcie sobie miejsca!
Teraz.
Czy ty, współmałżonko 3,
bierzesz współmałżonków 1 i 2 za mężów?
Wyłączyć systemy!
Gdzie ona się podziała?
- Niczego nie dotykałem. - Trzeba to dokończyć.
- Nie wypowiedziała przysięgi. - Małżeństwo zawarliśmy tylko my?
Na cychochy!
- Powiedziałam "tak". - W porządku.
Zanim pokroimy tort, musimy uporać się z pociskiem i asteroidą.
- Ożeniłeś się z Karen? - Nie! - Może.
- Z moją żoną? - Chyba. - Mazel tov !
- Wszystko przez to, że się wahałeś. - Jeśli przeżyjemy, anuluję cię.
- Myślałem, że świadkujesz. - Jesteśmy małżeństwem. - Charles?
Szczęśliwa panna młoda!
Ludzie! Całkowite milczenie!
- Rzuć jej wyzwanie. - Rav?
- Całkowite milczenie? - Tak.
- Niewykonalne. - Brawo! - Zbierajmy się.
Cicho.
Mam nadzieję, że zginiemy. Czy to dziwne?
Dwa słowa: zamknij mordę!
- To trzy słowa. - Cicho!
- Nie, dwa. Sorka. - Po prostu zamknijcie mordy.
Dzwoń do Lucasa.
Zabezpieczyłam to przed przepołowieniem.
Cudo!
- Nie ty. Ale nie to, że nie. - Chuj! Dzwoń.
- Ryan! Jak leci? - Mamy dobre wieści.
Pocisk w nas nie trafi.
Pozyskamy też duże ilości litu.
Możecie nam obciągnąć.
- Co z tym litem? - Lit za misję ratunkową.
Nie gościa z czołówką i batonikiem.
W zamian ocalimy was przed zagładą. Fajnie, co?
- Co z mową? - Billie?
- Ryan? - Uskutecznili zaciemnienie.
Wyłączyli światło, żeby pocisk walnął w nas.
Gówniane zagranie! Dlaczego, kurwa, na to nie wpadłam?
Co on robi?
- Pociski lecą do światła? Jak ćmy? - Jesteś tam? Nie?
Muszę pogadać ze skretyniałym bobasem.
- Judd? - Jeśli chcecie mieć zasilanie...
- Oraz węgorze. - ...oraz węgorze,
oddacie nam pościel, 5000 rolek papieru toaletowego,
połowę leków
i całą musztardę.
Lubisz musztardę.
- Kurwa, zgódź się. - Weź sobie nieistotną musztardę!
"Cielesna powłoka". Niezłe.
I "odważne"... Nie. "Szlachetne".
Odważne łamane przez szlachetne człowieczeństwo.
- Lucas, jesteś tam? - I nie w moją stronę leci rakieta.
- Poproszę szczegóły planu. - Spike dociera do celu. 5 minut.
Gdzie mowa?
- Chwileczkę. - Ryan?
- Spike Martin. - Weźmiemy wszystkie poduszki.
Zasuwaj.
Jebać poduszki! Śpij sobie na musztardzie!
Spike Martin, z Bogą, przyjacielu.
Uczcimy ciebie i szlachetne łamane przez odważne
poświęcenie naszego życia, z którego złożyłeś ofiarę.
- Dodałeś "łamane". - Wiem. - Albo - albo.
- Nie da się odczytać. - Podobało mu się.
Cienizna.
Podgrzewany fotel?
Zabawmy się ostatni raz.
Wybrałeś skan medyczny. Cholesterol - wysoki.
Lubię masło. Spierdalaj.
Będziesz żył w naszych sercach i wspomnieniach.
- Zawsze... - Serce jak dzwon.
Lekki stan zapalny w lewej komorze.
Może być błędnie diagnozowany jako wypadająca zastawka.
- Leczenie: aspiryna. - Robot się pomylił?
Gdy porzucisz cielesną powłokę
i zajmiesz należne sobie miejsce na nieboskłonie... Chryste!
Pojemnik węgorzy miesięcznie.
W porządku?
- Po prostu się odpierdol i już. - Kto mówi? - Nie ty, Lucas.
Lucas?
- Twoja odwaga będzie inspirować... - Nie zrobię tego.
- Spike? - Nie zrobię! - Ale czego?
Będę żył.
- Wracam na statek. - Wiadomo.
Nie! Wyhoduj sobie kręgosłup i rozwal nim pierdolony pocisk!
- Spike zniszczy pocisk. - Negocjujesz beze mnie?
- Ja jebię... - Włącz i wszyscy będą się słyszeli.
- Nie widziałeś, jak się miotam? - Zastanawiałem się dlaczego.
Milczałem, bo ostatnia runda negocjacji poszła tak świetnie,
że Lucas w nas strzelił.
Wynegocjowałem wszystkie poduszki.
W kościele zidiociałych byłbyś archidiakonem.
Papież Herman Zjeb!
Nie jesteś człowiekiem, tylko wieszakiem dla rozpaczy.
- Jesteś podzbiorem pizdowatych! - Spike?
Jesteś toksyczny.
Szkodzisz wszystkim w czysto zbananiony sposób.
Wymyśliłem to słowo: "zbananiony".
- Potrafiłbyś? Wątpię. - Zbastuj ze zbananionym .
Potrzebuję więcej informacji.
Oto one. Pierdolę! Nie zginę.
- Musisz. Na pokładzie jest niemowlę. - Mówię to z miłością.
- Niemowlę może się bujać. - Powiedz, na czym polega problem.
Wspólnie go rozwiążemy.
- Jestem, kurwa, cykorem. - To prawda. - Nie pomagasz.
- O sercu 20-latka. Wracam! - Nie! Dasz radę! Jesteś bohaterem.
Od początku.
Płaczę. Bohaterzy nie płaczą.
Pewnie, że płaczą. Non stop.
Wspaniale, że masz dostęp do swoich emocji.
Ale i tak musisz się zajebać.
Słuchaj mnie, nie jego.
Zabijesz się, bo ja tak powiedziałem.
- Totalne unicestwienie za dwie minuty. - Zbyteczne to "totalne".
Tautologie w takiej chwili? Obłęd.
Odwagi, stary draniu. Dasz radę.
Zamroziłem swoje nasienie. Weź wszystko.
Cholera, też zginiesz. Ale i tak weź.
Nie przystawiam się, więc mnie nie pozywaj.
To są twoje ostatnie słowa? "Nie pozywaj mnie"?
Nie mogę!
Przypadkiem nas ocalił!
Sukces!
Z rozkoszą informuję cię, że lit jest już w drodze.
Uratowaliśmy Ziemię.
- Jest za co. - Pocisk uderzy w...
Asteroidę.
Oddzwonię.
No co?
Stąd nazwa! Pocisk tylko pociska.
Nie wiem, co czuję!
Uruchomić systemy!
- Ocaliłam statek. - Najwyraźniej.
Pochlebstwa? Przyjemnie. Aż chyba zacznę ciągnąć koks!
Jestem pierdoloną legendą!
- Postawcie mnie. - Pokłońcie się. Chwała Rav!
Pokłońcie się. Chwała Rav!
Udało się! Żyjemy!
Pokłońcie się. Chwała Rav!
To ja nas ocaliłem.
- Nie ma za co. Drobiazg. - Palcem nie kiwnąłeś.
Zwiał i kłócił się o pościel.
Megasocjopata. Zabijmy go!
- To wbrew regulaminowi. - Nie możemy go zabić.
Co robimy?
Co robimy z meduzami?
- Skarmiamy nimi węgorze. - Skarmmy nim węgorze!
Skarmmy! Skarmmy!
- Kochani...? - Nie chcę być skarmiony.
- Dlaczego?! - Ocaliłem nas.
Załatwiłem też poduszki i musztardę.
- Nie poduszki. - Kurwa. - Łapać go!
Łatwo nimi manipulować.
Do węgorzy z nim!
- Kurdemol, imponujące. - Całkiem szczęśliwe zakończenie.
Wykonam parę telefonów. Przepraszam za pocisk.
Uratowaliśmy tylko tyle?
Zasili hulajnogę przez 25 minut.
Pozbawiłem galaktykę litu i na dodatek chajtnąłem się z Karen Kelly.
- Golfik? - Pole jest... - W drugiej połowie.
REŻYSERIA SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska