Przyjechała.
Przykro mi, drogie panie. Na widowni mamy komplet.
Zapraszamy jutro.
- Naczynie? - Lewe lepiej trzyma ciepło.
- Wchodzisz za dwie minuty. - Załatwiłeś chlorek sodu?
- Oczywiście. - Roma czy San Marzano?
Roma. Dziękuję, Jamesie.
Nie skomentowałaś współpracy z Presto. Wiem, co sądzisz na temat...
Od tego zacznę program, Walterze.
Naprawdę? Nie zbywasz mnie?
Boże święty, dziękuję. Puszki stoją już na blacie.
I uśmiechnij się od czasu do czasu. Powodzenia. Cześć.
- Jaką sól chciała? - Niejodowaną. Wybrałem koszerną.
Ma być idealnie. Etykietami do kamery.
- Wszystko masz na planszach. - Nie przejmuj się.
Drogie panie, zaraz zaczynamy program.
Uśmiechy. Wigor. Radość.
Wigor. Uśmiechy. Wszystkie z was.
I kamera.
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy...
Dzień dobry.
Nazywam się Elizabeth Zott, a to jest Kolacja o szóstej.
Widzicie to?
Zupy marki Presto. Tak błyskawiczne, że gotowe presto.
- Ja to wymyśliłem. - Oszczędzają czas.
Ponieważ są pełne chemii. I to nie tej dobrej.
Prawdziwie was zaskoczą.
Podawajcie je bliskim, a umrą, oszczędzając wam mnóstwo czasu,
bo odpadnie ich karmienie.
Dzisiaj przyrządzimy wasze ulubione lasagne,
ale przebadamy nową zmienną.
Dbanie o bliskich wymaga pracy.
Ciężkiej pracy.
Ktokolwiek sądzi inaczej, nie żywi codziennie swojej rodziny.
Przygotujmy coś pożywnego, a zarazem pysznego.
Co utrzyma rodzinę przy życiu, a resztki starczą na cały tydzień.
Bierzmy się do pracy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
SIEDEM LAT WCZEŚNIEJ
MISS HASTINGS NOMINUJ KOLEŻANKĘ!
Panno Zott?
- Dzień dobry, panno Frask. - Weźmie pani udział w konkursie na miss?
Chwilowo nie macie sekretarki, a kolegom przydałaby się kandydatka.
Nie jestem sekretarką.
Laborantki też mogą brać udział. Cała kobieca kadra pomocnicza.
Dziękuję, ale te konkursy mnie nie bawią.
A co bawi?
Niedawno zafascynowały mnie archeobakterie,
których błony komórkowe to fosfolipidy o wiązaniach eterowych,
a nie jak u bakterii – estrowych.
Lubię też gotować.
- Może zmieni pani zdanie. - Nie, ale dziękuję.
A teraz proszę wybaczyć, ale czeka mnie sporo sprzątania.
Wpiszę panią jako „może”.
Nie przeszkadzać!
Doktorze Evans? Tu doktor Donatti.
Chwileczkę.
Nie jesteś ubrany.
W niektórych kulturach uchodziłbym za opatulonego.
Nie przyszedłeś na zebranie.
Ciężko pracowałem.
Wszyscy wypatrują twoich wyników.
Wszyscy muszą poczekać.
Zdążysz z wnioskiem o grant Fundacji Remsen?
Dzięki tym grantom utrzymujemy się na powierzchni.
Niektórych lepiej byłoby zatopić. Zechciałbyś zabrać siebie i swoją stopę.
Rozumiesz, że jestem twoim szefem?
To mnie zwolnij.
NIE WCHODZIĆ
NIE OCIĄGAĆ SIĘ
Słonko, umyjesz to dla mnie? I przyniesiesz mi zlewki?
A jak skończysz, napiłbym się kawy, złociutka.
To chwilę zajmie. Szybciej będzie w bufecie.
Tam nie dają twojej kawy.
- Zott? - Tak, doktorze Powers?
To już trzecia próba. Co mi umyka?
Nie uwzględnił pan reakcji grupy karbonylowej w iminową.
- No tak, muszę... - Zabrakło katalizatora kwasowego.
Dzięki, dalej już wiem.
Uwierzycie w to, panowie?
Nie pojmuję. Co ma Evans, czego nam brakuje?
Jest faworytem do Nobla.
KAWA
Nobel jest przeceniany.
Piszą, że „Calvin Evans jest Richardem Feynmanem chemii”.
To nie znaczy, że może chomikować zapasy. Ile rybozy zużyje jedna osoba?
Niech Evans lepiej uważa,
bo w tym roku młody Boryweitz ostrzy sobie zęby na grant.
Powodzenia, kolego.
Zerżnąłeś badania od Vauquelina.
- Bazuję na nich. - Hołd.
Dla badań z 1806 roku.
Prędzej niż ten grant zdobędziesz tytuł Miss Hastings.
- Jasne. - No chyba że
- Zott postanowi wystartować, co? - Śmiało, słonko.
Uraziłem cię?
GRANT FUNDACJI REMSEN WNIOSEK
PAN
PANNA
- Mówię Robertowi... - Spoufala się.
Mówię doktorowi Donattiemu,
że konkurs musi być wytworny, wzniosły, musi mieć ikrę.
Musi to mieć otwarty bar.
- Nie jestem cudotwórcą. - Jesteś.
Może masz rację.
Ponieważ z radością ogłaszam, że poza talentem i strojami kąpielowymi
będą też suknie wieczorowe i nagroda pieniężna.
Dzień w dzień. Doktor Evans i torebka orzechów.
Jak on na tym ciągnie?
- W dodatku biega. - Dokąd?
Dla samego biegania. Osobliwy człowiek.
I z nikim nie rozmawia.
Donatti uciął nadgodziny. Nie siedź za długo, bo mi się oberwie.
- Zaraz kończę. - Dobrze.
LABORATORIUM CHEMICZNE
Szlag.
WŁASNOŚĆ DRA CALVINA EVANSA
Panno Zott, nadzoruję pracę ponad setki najwybitniejszych chemików w kraju,
co przekłada się na ich przełomowe badania.
W tym celu korzystają ze sprzętów wartych tysiące dolarów.
Więc kiedy dochodzą mnie słuchy, że laborantka korzysta z tego sprzętu
po godzinach, bez odpowiedniego nadzoru, to naturalnie zaczynam się martwić.
Mogę to wyjaśnić. Mam magisterium z chemii z UCLA.
Badałam metabolizm komórkowy kwasów nukleinowych.
To powiedziawszy, po godzinach, nigdy w trakcie pracy,
prowadzę badania nad abiogenezą.
Syntetyzuję cząsteczki proste w nukleotydy i kwasy nukleinowe.
Wyniki są obiecujące i zamierzam ubiegać się o grant.
Młoda damo, pomijając fakt, że korzystasz ze sprzętu
bez nadzoru chemika...
Ja jestem chemiczką.
Nasi chemicy mają doktoraty.
Nie podpiszę się pod wnioskiem laborantki,
która dumnie wymachuje dyplomem magistra z UCLA.
Byłam najlepsza na roku, a badania same się obronią.
Nie jest pani dość bystra.
Nie skończyłem, panno Zott.
Co to ma znaczyć, że nie bierze pani udziału
w konkursie na Miss Hastings?
Nie sądziłam, że to obowiązkowe.
Bo nie jest.
Ale to część kultury instytutu.
Sugeruję, aby odnalazła pani w sobie więcej ducha Hastings,
jeśli chce utrzymać posadę.
Może pani odejść.
Nie zaszkodzi czasem się uśmiechnąć.
Panno Zott.
Ponoć dołącza pani do konkursu.
- Skąd... - Jak miło, że zmieniła pani zdanie.
Nie wiem, czy pani słyszała, ale występujemy w sukniach wieczorowych.
Stroje bikini nie są obowiązkowe.
Można założyć jednoczęściowy, jeśli taki pani woli.
Czy mogę zrobić teraz zdjęcie?
Uśmiech.
Oto i ona. Złodziejka.
Słucham?
Byłem w każdym dziale, przepytałem dziesiątki chemików –
również z tego laboratorium –
którzy powiedzieli, że panna Zott jest znana z psucia ludziom krwi.
A co gorsza uważa, że pozjadała wszystkie rozumy.
A siebie pan słyszał?
Czyli pani nie przeczy?
Na co sekretarce ryboza, pomijając sprzedaż na lewo?
- Jestem chemiczką. - I jeszcze kłamczuchą.
Jasne, bo monosacharydy idą na czarnym rynku jak złoto!
To rozczarowujące! Jestem rozczarowany.
Raz: moja pracownia była otwarta,
więc proszę załatwić z woźnym, żeby zamontował nowe zamki.
Dwa: oszacowałem koszt brakującej rybozy
i nie ma mowy, by potrącono mi ją z budżetu.
Trzy: podłogi trzeba wysterylizować.
Co najmniej jedna osoba tam wtargnęła.
Z moimi alergiami nie mogę narażać się na kontaminacje. Jasne?
Zajmę się tym.
I ostatnie: ta sekretarka ma ponieść konsekwencje.
Zwolnię ją.
Wystarczy oficjalna nagana.
Nie mogę uwierzyć, że to jedna z moich sekretarek.
Laboratorium amino?
- Czyli Mary Ann Rogers. - Nie, nazywa się Elizabeth Zott.
Nie jest sekretarką, tylko laborantką. Powinna wiedzieć lepiej, ma magisterium.
- Magisterium? Z czego? - Z chemii.
Przyjdzie pan na konkurs Miss Hastings?
To dobrze wpłynęłoby na morale instytutu.
ELIZABETH ZOTT „MISS AMINO”
COROCZNY KONKURS NA MISS HASTINGS
Evans? Ciebie się tu nie spodziewałem.
Jakbym zobaczył kometę Halleya.
Wypij z nami maluszka. Inaczej nikt mi nie uwierzy.
- Czym się trujesz? - Cyjanek lub aflatoksyna.
Zgrywus z ciebie.
Przywitajcie się, panowie.
- Żywa legenda. - Anthony Powers.
Pan Remsen we własnej osobie?
Nad czym teraz pracujesz?
Elizabeth, tu pani jest.
Zapraszam ze mną, dołączymy do reszty kandydatek.
- Olśniewasz. - Dziękuję.
Szykowałam się dziś całe wieki.
- Poznajcie Elizabeth. - Cześć.
Zaraz wrócę, kończą się klopsiki. Są prawdziwym przebojem.
- Fran wspaniale się spisała. - Tak.
Pięknie pachniesz. Co to?
Czarna porzeczka z kwiatową nutą róż.
Ja stawiam na klasykę: Chanel No. 5.
A ty jaki zapach nosisz?
Żaden. W pracowni zmysł węchu ostrzega przed potencjalnymi zagrożeniami.
A ja i tak mam ubytki przez wypadek z kwasem solnym na studiach.
Spaliłam większość rzęsek w nozdrzach, ale na szczęście się zregenerowały.
Dlatego już nie ryzykuję.
- Calvin Evans przyszedł. - Durzysz się w nim, prawda?
Mądry, dobrze sytuowany, sławny. Czego tu nie lubić?
Spróbuj rozmowy.
Jeszcze dwa i poproszę, by na mnie głosował.
Wybaczcie.
Postoję tu z tobą.
Dobrze.
Nie pozwalaj tak z siebie drwić.
- To takie męskie przepychanki. - Typowe dla samców naczelnych.
Proszę zająć miejsca.
Zapraszam kandydatki za kulisy.
Dziękuję.
Dobry wieczór wszystkim.
- Panno Zott, chciałem... - Jestem Fran Frask, główna kadrowa.
Z ogromną radością witam państwa
na ósmym, dorocznym konkursie na Miss Hastings,
który pewna szczęściara opuści z koroną noszoną
przez zeszłoroczną zwyciężczynię, Colleen Murphy.
Tak, wygląda wspaniale. Oraz z nagrodą w wysokości 25 dolarów.
Dziękuję.
Ja również wezmę udział w konkursie.
Nie musicie na mnie głosować, chyba że chcecie, bym podbiła wam urlop.
Żartuję.
Nie przeciągając, przedstawiam dzisiejszego mistrza ceremonii,
doktora Richarda Price'a.
Dziękuję, panno Frask.
Wspaniale. Co za wieczór. Goście również dopisali.
No dobrze. Chwileczkę.
Zanim zacznę, mam szybkie ogłoszenie od zarządu.
Czy ktoś z państwa ma fenoloftaleinę?
Bo szukamy osób z zasadami.
Zasady?
- Zrozumieliście? - Zasady.
No dobrze. Zacznijmy zabawę.
Pamiętajcie, proszę, że panie włożyły w to dużo wysiłku.
Zatem weźcie przykład z protonu i pozostańcie pozytywni.
Panie i panowie, oto chwila, której wyczekiwaliśmy.
Przedstawiam wam kandydatki na Miss Hastings 1951.
Oto one. Zjawiskowe.
Czyż nie są urocze? Spójrzcie tylko.
Miss Syntetyków, co przygotujesz przyszłemu mężowi na deser?
Zacznę od dwóch gałek lodów waniliowych,
które sowicie poleję sosem czekoladowym.
Głosujcie na mnie, by odkryć, jak nałożę bitą śmietanę.
Panno Zott, gdzie pojechałabyś na wymarzony miesiąc miodowy?
Nie planuję zamążpójścia.
No dobrze, ale gdyby jednak?
Nie.
No dobrze. To była panna Zott.
Nieustannie o tobie myślę.
Kochanie, cześć.
Przyszłaś.
Carol zeszła gorączka,
więc pomyślałam, że dołączę do zabawy.
10 000 studentów Harvardu Chce dziś zwyciężyć...
Od seksapilu się nie umiera, Zott.
Przynosisz blamaż zespołowi Aminokwasów.
Spójrz na Jenny.
Świetny strój.
Dzięki. Mój dział zapłacił mi 10 dolarów, żebym pokazała trochę ciała.
Sprytnie.
...dzisiejsze zwycięstwo Harvardu
To było coś.
Podziwialiście Fran Frask.
Dziękuję, panno Frask. Wypadła pani zjawiskowo.
- Ponoć randka... - Nancy Donatti.
...wodoru i węgla bardzo się udała – weszli w związek.
Sporo o panu słyszałam.
Czy pani perfumy zawierają benzaldehyd?
Słucham? Nie wiem.
Są z Paryża.
O Boże, moja alergia.
...talent Elizabeth Zott, Miss Amino!
O matko.
Doktor Evans?
O nie. Muszę do domu.
Tak, ale nie może pan prowadzić.
Nie jeżdżę autem. To tylko 11 kilometrów. Przejdę się.
Zatem ja pana podwiozę.
- Ale pani mnie nie znosi. - Na miłość boską.
Już dobrze.
- Bardzo przepraszam. - Wystarczy tego przepraszania.
To nieuniknione. Głośnia się zamyka.
Skurcz mięśni brzucha zwiększa ciśnienie. Zamyka się zwieracz odźwiernika.
- Zostaje tylko góra. - Nie, za nazwanie pani sekretarką.
W byciu sekretarką nie ma nic złego.
Oczywiście, ale zakładanie tego z góry
było niewłaściwe, pyszałkowate i... O Boże.
Wejdźmy do środka.
Dobry Boże.
Szafki świecą pustkami.
Czasem zapominam jeść.
Jeden widelec.
Nie podejmuję gości.
Cud nad cuda, znalazłam czajnik.
Jeszcze raz proszę przyjąć moje przeprosiny.
Nie mogę. Chciałabym, ale pan nie wie, za co przeprasza.
Zatem pana trudy są zbyteczne.
Pożyczyłam sobie pańskiej rybozy. Dodam, że z bardzo zasobnego magazynu.
Ale panu nie brakuje środków
ani zainteresowania społeczności naukowej, co bierze pan za pewnik.
Jest pan inteligentny, sądząc po dokonaniach.
A mimo to zachowuje się pan jak niewdzięczny, wydelikacony paranoik.
Odpowiadając na pańską wcześniejszą uwagę, to nie tak, że pana nie znoszę. Po prostu...
pana nie lubię.
Dziękuję.
Mam coś dla pani.
Tylko dlatego przyszedłem na to przyjęcie.
- Aby dać mi rybozę? - Ma pani magisterium z chemii.
Tak.
Nie dążyła pani do doktoratu?
Sytuacja była skomplikowana.
- Przykro mi, że przerwałem pani konkurs. - A mnie nie.
- A co z nagrodą? - Krwawe pieniądze.
Mogę o coś zapytać?
Nie obiecuję odpowiedzi.
Jaki talent zamierzała pani zaprezentować?
Planowałam umieścić pomidora w misce wrzątku.
Jak pan wie, ciepło wzbudza cząsteczki.
Miąższ pomidora pęcznieje pod skórką.
Następnie umieściłabym go na około 60 sekund w zimnej wodzie
i z łatwością obrała skórkę.
Wygrałaby pani.
Dobranoc, doktorze.
Uważaj na samochody!
Doktorze Evans!
Dzień dobry.
Zgadnij mój ulubiony kolor.
Twój ulubiony kolor? Trudne.
Pomyślmy. Nie wiem, akwamaryna?
Nie ma takiego.
Kolor to fenomen.
Lindo, dokończ, proszę.
- Dzień dobry, Harriet. - Dzień dobry.
Ci ludzie nie mają wstydu.
Kolejni zaginieni krewni łasi na pieniądze?
Wystąpienie na okładce Scientific American było błędem.
I znowu ta kobieta, która utrzymuje, że jest moją matką. Jak w zegarku.
Gdyby twoja matka żyła, byłaby dumna z tej okładki.
A to co?
Chcą pociągnąć autostradę z centrum aż do Santa Monica.
Zrównać z ziemią nasze podwórka.
Tu mieszkają ludzie.
Pytanie jacy ludzie.
Przestań, wszystko psujesz.
Kochanie, daj mu się pobawić.
Popilnowałbyś ich we wtorek? Mam zebranie komitetu.
- Jasne. - Dziękuję.
Panno Zott, mogę na słówko?
Proszę zostawić otwarte.
Przez pani wybryk na konkursie dział amino stał się pośmiewiskiem.
Jestem pani przełożonym, więc to stawia mnie w złym świetle.
Nie tak prowadzę swój dział. Oczekuję lepszego nastawienia.
Jeszcze raz i pani wylatuje.
Mogę się dosiąść?
Proszę.
Pani dzieło?
Skosztuje pan? Zapewne nic pan dziś nie jadł.
Nie, mam paczkę krakersów na biurku.
I zaparcia.
Dziękuję.
Rany, to jest...
Nigdy nie jadłem... Doskonałe.
Jeszcze nie, ale ma potencjał.
To moja 78. próba.
Obecnie analizuję ser.
Ser?
W około 92 stopniach stały tłuszcz mleczny w serze topnieje,
a wiązania między kazeinami pękają. Ale stop nie jest gładki.
Nie?
Nie. Dlatego eksperymentuję z cytrynianem sodu.
Sód zastępuje część wapnia,
przez które białka przywierają, więc gdy ser się nagrzewa...
Białka rozdzielają się i stają emulgatorami,
które łącząc wodę i tłuszcz, wzmacniają emulsję.
Właśnie.
Moja ryboza była pani potrzebna do udoskonalenia przepisu na lasagne?
Nie. Lasagne to mój obiad. Rybozy potrzebowałam do badań.
Ludzkie ciało w 99% składa się z węgla,
wodoru, azotu, tlenu, wapnia, fosforu i kilku jonów.
Jak osiągnęliśmy ten poziom złożoności?
My dwoje siedzimy i rozmawiamy przy stole,
przeszedłszy od bycia zupą atomów i cząsteczek do teraz.
To próbuję odkryć.
Abiogeneza.
Interesuje się pan nią?
Aż zarywam noce.
Ja też.
Znam twoje stare badania, a obecne?
Prowadzę badania eksploracyjne
dotyczące identyfikacji, izolacji i klasyfikacji enzymów.
Ładnie pachnie. Tłuczone ziemniaki?
Wybacz.
O ludzie.
To nie ma sensu, ponieważ nie wyjaśnia, jak zamknęłaś pierścień.
Tak, ale zastosowanie kwasu polifosforowego
tworzy estry fosforanu o wysokiej zawartości monoestrów. Widzisz?
Słuszna uwaga.
To trochę jak z jajkiem i kurą, ale czy w świetle brzytwy Ockhama
natura wybrałaby bardziej złożony system do stworzenia prostszego?
Hipoteza świata RNA?
Panno Zott, będę potrzebował pani kawy, żeby przetrwać to popołudnie.
Jasne.
Zaszłabym dużo dalej, gdybym nie parzyła doskonałej kawy miernym chemikom.
Jesteś u progu wielkiego przełomu.
- Porozmawiaj z Donattim. - Odmówił.
- Bez sensu. Dlaczego? - Dyskryminacja płciowa.
Co?
Oraz polityka, kumoterstwo i ogólna niesprawiedliwość.
Ale głównie dyskryminacja.
Nie rozumiem. Jak można dyskryminować
na podstawie płci, która nijak determinuje intelekt?
Ile naukowczyń potrafisz wymienić?
Marię Curie.
Właśnie. Uważasz, że to przypadek?
Nie wiem. Dotąd się nad tym nie zastanawiałem.
Nie musiałeś, bo w pełni doceniono twój potencjał.
Tu pracuję.
Ręka w górę kto chce kawę.
Mam pomysł.
Skorzystałbym na twojej pracy nad syntezą molekularną.
Namówię Donattiego, żebyś pracowała dla mnie,
dzięki czemu zyskasz czas na badania.
Donatti nie da mi posady chemiczki.
Nie w sensie formalnym. Ale prowadziłabyś niezależne badania.
Miałabyś pełną swobodę.
Ale wciąż pozostanę laborantką.
Tak. W idealnym świecie nie potrzebowałabyś niczyjej pomocy.
Ale jak trzeźwo zauważyłaś, to na wskroś niesprawiedliwy system.
Działając tak, jakby był sprawiedliwy – nie widzę, jak miałabyś do czegoś dojść.
Będziemy pracować jak równy z równym. Niewielu przebija cię tu intelektem.
To bez znaczenia, czy pracuję z tobą, czy dla ciebie.
Wszystko przypiszą tobie. Nie uznają we mnie naukowczyni.
Chyba że zostaniesz szefową badań.
Czy ty masz na sobie piżamę?
Nie. To mój strój do biegania. Biegam z i do pracy.
Jak to biegasz?
Biegam, żeby poćwiczyć. Ludzie się dziwią, ale to mnie wycisza.
Przemyśl to.
Calvinie?
Tak.
Tak?
Tak.
Biorę prysznic w laboratorium, więc pukaj przed wejściem.
Masz to jak w banku.
Obowiązują tu pewne zasady. Pani nie przestrzega, a ja obrywam.
Ma pani pojęcie, ile się nasłuchałam, gdy wyszła pani w połowie konkursu?
Przykro mi, panno Frask, ale skupmy się na moim wniosku.
To zły pomysł.
Jak chcesz laboranta, to podeślę ci jakichś gości.
Rany, to dyskryminacja płciowa.
Nie wiem, co to znaczy.
To nie jest lekkomyślna decyzja. On ma czysto zawodowe intencje.
Nie ma czegoś takiego jak relacja zawodowa między mężczyzną i kobietą.
Nie posądzałam pani o naiwność.
Uparł się na panią bynajmniej nie ze względu na CV.
Ile chemiczek potrafisz wymienić, pomijając Marię Curie?
- Nie ma kwalifikacji. - Nie proszę o pozwolenie.
Przyszedłem się upewnić, że dokumenty się zgadzają.
Szarogęsisz się tu, a ja przymykam na to oko.
Póki płyną do nas pieniądze z Remsen.
Ale gdy źródełko wyschnie, wylatujesz.
Jesteśmy współpracownikami. Ni mniej, ni więcej.
Nie, podlega mu pani.
Znam ten schemat. Facet to facet. Zmieni zdanie. A wtedy co?
Załatwione z panną Frask?
Wzorowo. A Donatti?
Pryszcz.
Wolę, gdy są otwarte.
Dobrze.
Uporządkowałam wyposażenie w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem
i zmiotłam okruchy krakersów.
Nie dlatego, że jestem kobietą, a dlatego, że nie ma gorszej substancji.
Bielizna to twoja działka.
Przestawiłaś menzurki?
Środkowy blat mamy równo oddalony.
Jak możesz pracować przy tak głośnej muzyce?
Tylko tak potrafię myśleć. Przełożyłaś też szpatułki?
Nigdy nie dzieliłeś z nikim przestrzeni?
Lubię, jak jest po mojemu.
To nie tak, że nie lubię muzyki.
Ja nie lubię tego rodzaju muzyki. Jest taka zagracona.
To mi się w niej podoba. Pomaga mi myśleć.
Nigdy nie wiesz, co się wydarzy. Trąbka? A tu perkusja. To ekscytujące.
To hałas.
Albo może cenię sobie coś innego.
Przewidywalność. Wzory strukturalne.
Lubię, gdy akordy poruszają się, zmieniają, rozbudowują
jak cząstki elementarne w molekuły.
No co?
Spóźniłeś się. Zaczęłam już pierwszą próbę.
Pomyślałem, że możemy się zmieniać.
Pójść na kompromis.
Co my tu mamy?
- Zott przy telefonie. - Cześć, mówi Calvin.
Twój partner laboratoryjny.
Już prawie 20.00.
Wiem, ale nie dają mi spokoju twoje uwagi
na temat podstawowej struktury pirymidyn i puryn,
przez co wróciłem do pomysłu, który wcześniej odrzuciłem.
Rozdział nuklein?
- Tak. - Poczekaj, wezmę notatki.
Też myślałam o teorii Mieschera dotyczącej bogatej w fosfor...
Poczekaj.
- Szlag. - Elizabeth?
Cholera. Muszę kończyć.
- Co się dzieje? - Spaliłam kolację.
O rany. Myślałem, że coś się stało.
Stało się. Nie przypalam posiłków.
Naprawdę? Nigdy niczego nie spaliłaś?
Nie. Zdekoncentrowałam się.
Błędy bywają przydatne.
Mogą prowadzić do czegoś niespodziewanego.
Muszę kończyć.
No przecież.
To jest to.
Oświeciło mnie po drodze.
Możesz otworzyć drzwi?
Zainspirowałaś mnie.
Jak mówiłaś, brzytwa Ockhama.
A jeśli nukleiny mogą kodować znacznie bardziej złożone cząsteczki?
- Na przykład... - Calvinie, drzwi!
Elizabeth. Co się stało? Zrobiłem coś nie tak?
To był błąd.
Nie rozumiem.
Nim trafiło do piekarnika, reakcja Maillarda zbrązowiła mięso.
Sprawdźmy owoce naszej pracy.
O Boże.
- Puścić reklamy? - Nie. Nie wiem. Nie.
To niezamierzony rezultat.
W nauce starasz się kontrolować każdą zmienną eksperymentu.
Temperaturę w laboratorium, liczbę kontaminacji,
prawidłową kalibrację urządzeń.
Czasami wzór chemiczny zawodzi.
Czasami zmienna wymyka się kontroli.
Czasami...
Często...
robi się bałagan.
Czasami przypalisz swoje lasagne.
Dziś na kolację resztki.
Dzieci, nakryjcie do stołu. Matka potrzebuje chwili dla siebie.
PRZEPRASZAMY! MAMY PROBLEMY TECHNICZNE
Napisy: Daria Okoniewska