Panno Zott, jak planuje pani uzyskać
obrazy dyfrakcyjne promieni rentgenowskich...
EGZAMIN NA STUDIA DOKTORANCKIE
...bez uprzedniego suszenia białka do postaci krystalicznej?
James Bernal i Dorothy Crowfoot Hodgkin są pionierami techniki,
która pozwala uwidocznić kryształy pepsyny w cieczy macierzystej
na potrzeby krystalografii rentgenowskiej.
Skrystalizowane białka mają niższe stężenie liczbowe
niż białka w otoczeniu komórkowym.
To daje wyjątkową możliwość obrazowania większych białek i kwasów nukleinowych.
Z chęcią rozwinę.
Tak myślałem, wiecznie pracuje.
Ledwo. Ciągle patrzę na zegar. Co powiedzieli? Ze szczegółami.
Zbyt wcześnie na werdykt, ale zbierali szczęki z podłogi.
Naprawdę? Nie wierzę.
- To nic oficjalnego. - Kto kręcił nosem?
Meyers. Jest starej daty.
Ale miał minę, gdy mówiłam o krystalografii.
Był pewien, że mnie zagiął.
Niewiele razy byłem tak dumny.
Doktorze Bates, ja...
Niczym się nie przejmuj. Jesteśmy tu sami.
Nie...
Nie myślę o panu w ten sposób, doktorze.
Nie udawaj głupiej. Oboje wiemy, że taka nie jesteś.
Powinnam już...
- Nie, ja już... - Poczekaj.
Przestaniesz?
- Nie ruszaj się. - Przestań!
Proszę!
Boże! Jezu Chryste.
Ty pizdo!
Ma pani dużo szczęścia.
Doktor Bates zgodził się nie wnosić przeciwko pani oskarżenia o napaść.
Jednak musi pani wyrazić skruchę, jeśli wydział ma dalej brać pod uwagę
pani kandydaturę na studia doktoranckie.
Mam przeprosić?
Panno Zott, tego typu nieporozumienia
rzadko zezwalają na drugą szansę.
To schludne rozwiązanie, które wszystkich zadowoli.
Chyba że woli pani wycofać swoją kandydaturę na studia.
Prowadzę już zaawansowane badania.
Dźgnęła pani profesora ołówkiem.
Proszę wyrazić ubolewanie,
a my udamy, że nie doszło do tego niefortunnego incydentu.
Rzeczywiście jednej rzeczy żałuję.
Dobrze.
Że nie miałam więcej ołówków.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
Chciałabym wrócić na poprzednią posadę.
- Nie rozumiem. - Nie chcę pracować z Evansem.
- A to dlaczego? - Współpraca się nie układa.
Bardzo mi przykro, ale niestety mam związane ręce.
Rany boskie, co muszę zrobić?
Wypełnić formularz? Przejść wywiad końcowy?
Odbębnię te biurokratyczne fikołki.
Ciężki z pani przypadek. Nawet na dra Evansa kręcimy nosem?
- Słucham? - Od samego początku
zachowuje się pani tak, jakby była od nas lepsza.
Defiluje z zadartym nosem, jakby wynalazła penicylinę.
- Penicyliny nie wy... - Daruj sobie.
Nie potrzebuję wykładu od kogoś tak ciemnego.
- Słucham? - Ostrzegałam,
że to nie wypali, ale pani nie posłuchała,
bo jestem tylko głupiutką, powierzchowną kobietką.
Czego mogłabym nauczyć taką ważną laborantkę jak pani?
- Jestem chemiczką. - Jest pani snobką.
Za dobrą na konkurs miss, w który włożyłam tyle pracy...
Wzięłam w nim udział!
Bez słowa wyszła pani wcześniej. Ktoś inny mógł zająć na to miejsce.
Kogo obchodzą udawane konkursy?
Mnie! To moja praca.
I niejeden by się zgodził, że jest ważniejsza niż rozstawianie nóg
przed naszym najwybitniejszym naukowcem.
To absolutna nieprawda.
Doktor Evans może nie jest zbyt lubiany, ale za to jest świetnym naukowcem.
Nie to co pani.
Nie zmusi mnie pani do pracy z nim. Porozmawiam z Donattim.
Śmiało.
Pani posadę w dziale amino ktoś już objął.
Młody absolwent Harvardu. Donatti sam go zarekomendował.
Nie wiń mnie za to, jak sobie pościeliłaś.
NIE WCHODZIĆ – ZAKAZ WSTĘPU WŁASNOŚĆ DRA CALVINA EVANSA
Cześć.
Dzień dobry.
- Możemy porozmawiać? - To moja część, przejdź na swoją.
Nowy system przestrzenny maksymalizuje produktywność
przy poszanowaniu naszych granic.
To twoja część pracowni, a to moja.
Pokój nie jest idealnie symetryczny,
dlatego dałam sobie 11 cm2 mniej,
uwzględniając różnice w masie ciała.
Nie rozumiem, Elizabeth. Co ja takiego złego zrobiłem?
Tak jest przejrzyściej.
Chodzi o higienę? Nie zobaczysz tu już żadnej bielizny.
Obiecuję nie jeść krakersów w pracowni.
Cokolwiek to jest, mogę to naprawić.
Jestem zajęta, doktorze. Możemy przełożyć tę rozmowę?
Oczywiście.
Może sobie pójdę.
Będziesz miała spokój.
W porządku.
24 GODZINY – 36 GODZIN 48 GODZIN – 60 GODZIN
Nie jedz tego! Pochorujesz się.
Poczekaj, zaraz wrócę.
Mnie też miło poznać.
Życzę ci powodzenia.
Gotowi wyekstrahować DNA z truskawki?
Zaczynamy.
- I tyle? - Cześć.
„I tyle”?
Pokazałem wam instrukcję obsługi życia.
Przypomina smarki.
O rany.
Możemy pooglądać TV?
- Dzięki, że się nimi zająłeś. - Próbowałem.
Komisja ds. autostrad, mimo naszej petycji, przysłała geodetów.
A może przez nią.
Robili pomiary koło kościoła. Wyobrażasz sobie?
Okropne.
Mogę jakoś pomóc?
W zasadzie tak.
Rada miasta niedługo ma zebranie.
Komitet Adams-Washington reprezentuje nasz sprzeciw.
Gdybyś przyszedł i pokazał swoje wsparcie, to by nam bardzo pomogło.
Ale ja nie posiadam wiedzy na temat rozwoju miejskiego.
Wystarczy, że ja ją mam. Ty nie musisz.
Chcę, żeby ktoś o twoim wyglądzie stanął po naszej stronie sali
i poparł mnie, gdy powiem, że to uderza w naszą społeczność.
Przyjdę, możesz na mnie liczyć.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Tak.
COKOLWIEK ZROBIŁEM, PRZEPRASZAM. – CALVIN
Nie ma go w budynku.
Zostawcie nas.
Już trzeci tydzień z kolei zamiast na polu golfowym, siedzę tutaj
i czekam na ducha.
- Mogę to... - Calvin Evans to gwiazda.
Hastings potrzebuje gwiazd.
Potrzebujemy ich nagród i grantów.
Gwiazdy są niepozbywalne.
Ty nie jesteś gwiazdą, Robercie. Ty jesteś garniturem.
Garnitury są pozbywalne.
Darujmy sobie pozór cotygodniowych spotkań
w tym niezwykle smutnym pokoju i ustalmy nieprzekraczalny termin.
Najpóźniej pierwszego lutego Evans ma się tu zjawić
i przedstawić propozycję badań do grantu.
Dzień spóźnienia i wylatujesz.
Nie złość się, Robercie. Ja też jestem garniturem.
Tylko że mój jest znacznie droższy.
Gdzie Evans?
Nie wiem.
Zależy mu na pani.
To jego należy pytać.
Czekają nas zwolnienia.
Jeśli z początkiem roku nie pozyska finansowania,
będę musiał ciąć etaty.
Na przykład laborantek.
Sekretarek. Kobieca kadra pójdzie na pierwszy ogień.
Mężczyźni muszą utrzymywać rodziny.
Będąc na moim miejscu,
trzeba brać to pod uwagę.
Czy to groźba, doktorze Donatti?
Zwalniając ich, powiem im prawdę.
Że to wina dziewczyny, która rozpraszała Calvina Evansa.
Calvinie?
Calvinie.
- Co? - Donatti przyszedł wczoraj do pracowni.
I co z tego?
Zacznie zwalniać ludzi, jeśli nie zdobędziesz grantu.
Większa presja. Tego mi było trzeba.
Wiesz, co osiągnąłem przez ostatnie dwa lata?
Wiesz?
Nic.
Codziennie przychodzę do pracy i zamykam drzwi, żeby się nie wydało,
że nie osiągnąłem kompletnie nic.
Nie mam pomysłów.
A potem poznałem ciebie.
I ty miałaś ich tak wiele.
Znów miałem czym oddychać.
Budowaliśmy coś razem.
I potem nagle...
zostawiłaś mnie bez słowa wyjaśnienia. Po prostu sobie...
Nie chciałam cię zranić.
Są sprawy, o których trudno mi rozmawiać.
Drzwi muszą być otwarte, żebym wiedziała, że mogę wyjść.
Dobrze.
Nie ma sprawy.
Brakuje mi pracy z tobą.
Mnie również.
Tylko że...
trudno mi uwierzyć, że ta współpraca nie zakończy się źle.
Może.
Nie ma pewności.
Dobrze.
Do poniedziałku.
Elizabeth. Jak wabi się twój pies?
Szósta Trzydzieści.
Wspaniałe imię. Po węglu i cynku, jak zakładam?
Nie. Po godzinie, o której mnie budzi. Z dokładnością zegarka.
Mogę jeszcze o coś zapytać?
Pytanie o możliwość zapytania jest nieefektywne, ale tak.
Chcesz się nauczyć wiosłować?
Na tym? Nie, dziękuję.
Nie, na wodzie.
Jest spokojnie i malowniczo. A skoro mowa o efektywności,
to nie ma nic lepiej wymierzonego, na wskroś naukowego niż wioślarstwo.
Najdrobniejsze odchylenie głowy zaburza kurs.
Trudno byłoby znaleźć kogoś bardziej odpowiedniego do tego sportu niż ty.
To by nam pomogło się zgrać.
Rozluźnij się i oddychaj.
Przesuwaj się ze spokojem.
- Śpieszysz się. - Dopiero co byłam za wolna.
- Nie myśl tyle. - Nie da się.
Pozwól wiosłom się zatopić.
- Świetnie ci idzie. - Calvinie, nie mam nawet krzty nadziei...
Elizabeth!
„Spokojnie”, powiedział. „Malowniczo”, powiedział.
- Czemu nie mówiłaś, że nie umiesz pływać? - Mieliśmy być w łodzi.
Łódź, jak sądziłam, eliminuje konieczność pływania.
W idealnych warunkach.
Dziękuję, że nie pozwoliłeś mi umrzeć.
- Mówisz o mojej rycerskiej postawie? - Błagam, nie przesadzaj.
Jest malowniczo, tyle mogę ci przyznać.
Obawiam się, że pojawił się problem.
Na który nie znam rozwiązania.
Zaczynam darzyć cię uczuciem.
Głębokim uczuciem.
To nie w porządku wobec ciebie jako naukowczyni.
Zasługujesz na to, by traktowano cię profesjonalnie i z szacunkiem.
Więc może miałaś rację.
Może lepiej, żebyśmy pracowali osobno.
Wtedy nie będę wystawiony na twoje feromony i...
Zgadza się.
I co teraz?
Kontynuujemy.
Ale całowanie będzie się powtarzać?
Tak. Istnieje takie ryzyko.
Jak widać,
proponowana trasa jest optymalna ekonomicznie,
a przy okazji ożywi kilka zrujnowanych dzielnic.
UCHROŃ NAS PRZED AUTOSTRADĄ
Ta autostrada z pewnością będzie dumą miejskiej geografii.
Dziękuję, panie Jenkins.
Teraz wysłuchamy przedstawicielki Komitetu Adams-Washington.
Dzień dobry. Nazywam się Harriet Sloane,
pomoc prawna w biurze Eugene Hollis, dumna mieszkanka Sugar Hill
oraz założycielka tego komitetu.
Broniąc swojej propozycji, dziewięć razy użył pan słowa „zrujnowana”,
odnosząc się do Sugar Hill.
Nie jestem pewna, co to słowo oznacza.
Biedna, ponura, nieprzyjemna.
Te słowa też pani wyjaśnić?
Dziękuję, nie trzeba.
Pytam, ponieważ jestem skonfundowana.
Mam dwoje dzieci: Lindę i Juniora,
które sprzedają lemoniadę przy placu Berkeley.
Duke Ellington i jego dobra znajoma Hattie McDaniel
urządzają salony w swoich posiadłościach.
Mój mąż, który obecnie służy w Korei, to pierwszy czarny ordynator chirurgii.
Jeden z naszych sąsiadów jest kandydatem do Nobla z chemii.
Więc kiedy mówi pan „zrujnowana”...
nie rozumiem.
Planujecie pociągnąć autostradę przez przeważnie czarną dzielnicę
i dwie inne, również czarne, położone dalej,
opierając się wyłącznie na tym, że są „zrujnowane”.
Dlatego zaczęłam kwestionować znaczenie tego słowa.
Dodawałam PRPP i ATP w różnych stężeniach, ale wynik zawsze był taki sam.
Może roztwór jest zbyt kwasowy?
Zbyt proste?
Czuję się urażona. Masz mnie za głupią gęś?
Zdecydowanie nie.
- Zróbmy sobie przerwę. - Nie zrobiliśmy postępów.
Dlatego przyda się przerwa.
Jesteś ode mnie mądrzejsza, ale mam jedno, czego tobie brakuje.
Chromosom Y?
Tak. Oraz jazzowy sposób myślenia.
Wiem, kiedy odpuścić, odpocząć, pozwolić pomysłom...
- Meandrować. - ...ponieść mnie ze sobą.
Bez kierunku i celu?
W stronę nadrzędnego celu.
Czyli?
Przyjemności.
Wynośmy się stąd.
Zajmiemy się czymś ważniejszym.
Spokojnie, pilnuję cię.
Problem polega na tym, że mój szczątkowy odruch nurkowania
zanika wobec odruchu paraliżującego strachu,
więc muszę znaleźć sposób na jego przechytrzenie.
Możliwe.
Musisz się nauczyć bulgotać.
Spróbujmy tak.
Ręce trzymaj na brzegu, zanurz twarz
i bulgocz.
Nie musisz zanurzać całej głowy, tylko twarz.
Dasz radę.
To głupie, że się tak stresuję.
Pilnuję cię.
Rozmyśliłam się.
No dobrze. A gdybyśmy się całowali?
Jak to miałoby pomóc?
Jeślibym zajął twoje usta w chwili zanurzania,
wtedy to mogłoby pomóc. Tylko musisz mi zaufać.
- Zrób to. - Na pewno?
Tak, zanim zacznę myśleć.
I jak było?
Nie wiem, musimy to powtórzyć.
Co piszesz?
Takie tam przemyślenia. Nic, czym można by się podzielić.
Zdradź coś.
Podstępnie mnie uwiodłaś.
„Powtórna hydroliza ATP po wcześniejszej redukcji do ADP”?
Bawię się tym pomysłem. Produktem jest AMP i na tym utknąłem.
Zhydrolizowane cząsteczki uwalniają nieorganiczny pirofosforan.
Szalenie mnie teraz pociągasz.
Z energii wytworzonej w wyniku reakcji i dodatku jonu zawierającego fosfor.
To jest to, Calvinie.
O Boże. Chodź do mnie.
Przybądźcie dziś, wierni
Tak rozradowani
Biegnijcie
Biegnijcie czym prędzej do Betlejem
Ujrzyjcie swego Pana
Spędzasz święta w domu?
To znaczy?
Zakładam, że masz rodzinę, z którą świętujesz?
Nie. A ty?
Nie mam ochoty obchodzić świąt.
Wolę spędzić ten czas w pracy.
To bardzo dziwne.
Czemu?
Bo ja też.
A ty?
Calvinie, wyłącz muzykę.
Powtórz. O rany.
Udało nam się?
- O ludzie. - Udało się.
Powinniśmy to uczcić.
Musimy.
Chodź ze mną.
Ósemko, ty mały urwisie.
Tak się tańczy.
To pierwsze święta, które mi się podobają.
Nie jesteś fanką?
Przypominają mi o rzeczach, których wolę nie pamiętać.
Mnie też.
Czyli jakich?
Wszyscy moi krewni nie żyją.
Jestem sam na świecie. Typowe świąteczne specjały.
Przykro mi.
A u ciebie?
Pytasz o moją rodzinę? W młodości straciłam brata.
A rodzice?
Zerwałam z nimi kontakt w wieku 17 lat. Sama tak wybrałam.
- Prawdziwie świąteczne specjały. - Tak.
Jesteśmy dość kiepscy w obchodzeniu świąt.
- Boże Narodzenie to fikcja. - Masz rację, zapomniałem o tym.
Czyli rezygnujemy z prezentów?
Tego nie powiedziałam. To zależy. Co dla mnie masz?
Bądź w stołówce za dwie i pół godziny.
Dobrze.
I tak miałam w planach oczyszczanie arabinozo-5-fosforanu...
Świetnie się złożyło.
Dwie i pół godziny.
Ugotowałeś dla mnie?
Nie obiecuję, że ci dorównam,
ale zrobiłem rundę próbną i wyszło... zjadliwe.
- Otwarty płomień stanowi zagrożenie. - Poczekaj, aż spróbujesz kurczaka.
Dziwnie tak.
Tak.
Za daleko?
Wiesz, to nie jest...
Dobre. Super.
Super?
Raczej suche.
Smaczne.
Dla ciebie.
Mógłbyś biegać z Szóstą Trzydzieści.
Bo na mnie nie masz co liczyć.
Wspaniały prezent.
Mam coś jeszcze.
Niewielkie, ale...
powinnaś się do mnie wprowadzić.
Może uważasz, że to zbyt wcześnie.
Ale i tak spędzamy razem całe dnie, a mój dom jest za duży dla jednej osoby.
To nie ma sensu, żebyśmy tak ciągle krążyli w tę i we w tę...
W dodatku to dezorientuje Szóstą Trzydzieści.
Tak. Wyjątkowo dezorientuje Szóstą Trzydzieści.
Dołożę się do czynszu.
To mój dom, w pełni spłacony.
Nie, wymyślę coś innego.
Kolacja cztery razy w tygodniu.
Trzy kolacje i lunch.
Zgoda.
Spróbuję.
Czegoś mu brakuje.
Wielu rzeczy.
- Ale to doskonały początek. - Dziękuję.
No dobrze, powiedz. Czego mu brakuje?
Masz jak zapisać?
Harriet. Przepraszam, wciąż przyzwyczaja się do smyczy.
Wypatrywałem cię. Mam wspaniałe nowiny.
Cholera, zebranie. Przepraszam. Pochłonęły mnie badania z Elizabeth.
W zasadzie za kilka godzin mamy prezentację.
Nie przejmuj się. Jesteś bardzo zajęty.
Jak poszło?
A jak myślisz?
- Pomogę ci. - Nie trzeba, dziękuję.
Powodzenia na prezentacji.
Opierając się na badaniach Paulinga,
moja hipoteza wspiera koncepcję... Przepraszam.
Moja hipoteza,
poparta koncepcją, że białka składają się z aminokwasów...
Przepraszam, składają się z łańcuchów,
całych łańcuchów aminokwasów.
To ekscytujące.
Gotowa?
Długo na to czekałam.
Dzień dobry.
Wysłuchaliśmy dzisiaj wielu dogłębnie przemyślanych propozycji.
Z wielką chęcią usłyszymy, nad czym pan tak długo pracował.
Dziękuję, doktorze.
Ale to Elizabeth o tym opowie, jako główna autorka badań.
Razem z drem Evansem badaliśmy de novo syntezę nukleotydów
w celu lepszego zrozumienia wczesnej ewolucji biochemicznej i abiogenezy.
Inaczej niż dział amino, wychodzimy z założenia, że to DNA,
a nie białko, jest fundamentem życia.
Po pomyślnym wyizolowaniu PRPP
użyliśmy go do syntezy monofosforanu urydyny
i monofosforanu inozyny odpowiednio dla pirymidyn i puryn.
Chce pani powiedzieć, że stworzyliście nukleotydy od zera?
Dokładnie tak, doktorze Price.
Nawet jeśli wam się to udało,
to w Instytucie Hastings uważamy, że hipoteza DNA nie ma perspektyw.
Protokół, który razem opracowaliście, to jedynie ciekawostka.
Niezależnie od tego, co uważamy za fundament życia,
ta ścieżka syntezy jest nowatorska.
Diels i Alder dostali Nobla za syntezę dienów.
Panno Zott.
Panno? Nie jest doktorem?
To laborantka.
To na jej badaniach oparta jest ta propozycja.
Doktorze Evans, ta instytucja ma renomę.
Zawdzięczaną wybitnym naukowcom – jak pan, prowadzącym wybitne badania.
A nie bałamutnym teoriom ładniutkich laborantek,
które odciągają ich od prawdziwej pracy.
To odkrywcze badania.
Laborantka wpycha się przed chemika?
Hastings zostałby pośmiewiskiem całego środowiska naukowego.
Prędzej zamknę instytut.
Jakiś chemik przedstawi propozycję czy skończyliśmy?
Skończyliśmy.
Usunę swoje nazwisko z wniosku.
Nie ma mowy.
Elizabeth.
Nie ukończymy badań bez grantu, a inaczej go nie dostaniemy.
- To zbyt ważne badania. - Broniłem cię.
Calvinie, musisz to zrozumieć.
Jeśli nie stoję na własnych nogach, to jestem nikim.
A ty musisz zrozumieć to: jesteś moim największym skarbem.
Nie przez urodę czy intelekt, ale dlatego, że kochasz mnie, a ja ciebie.
Możesz zaprzeczać, ale ci nie uwierzę.
Zderzenie niektórych atomów jest natychmiastowe i nieuniknione.
To podstawy chemii.
Nie zaprzeczam.
Dziękuję.
Złożymy wniosek niezależnie.
To możliwe?
Nikt jeszcze nie próbował.
Przy tobie nie czuję się źle.
Dzięki?
Nie no...
Przez większość życia odczuwam...
niewytłumaczalną panikę w głębi mojego serca.
Kiedy jesteśmy razem, ona cichnie.
Jesteś lekarstwem, które chcę przyjmować już zawsze.
Jeśli przez „zawsze” rozumiesz model tradycyjny,
od razu sprostuję, żeby uniknąć nieporozumień.
Nie chcę wychodzić za mąż ani mieć dzieci.
Jasne, nie od razu, ale w przyszłości. Byłabyś wspaniałą...
Calvinie, ty możesz mieć sześcioro lub siedmioro dzieci
i to nie wpłynie na twoje życie ani pracę.
Kobieta musi wybrać.
Może albo wychowywać dzieci, albo zajmować się czymkolwiek innym.
Ja podjęłam już decyzję i nie zmienię zdania.
Jeśli to oznacza koniec,
zrozumiem.
Dziękuję ci za to.
Teraz już wiem.
Co wiesz?
Czego potrzebujesz.
Póki mam ciebie, a ty jesteś szczęśliwa, niczego więcej mi nie trzeba.
To więcej, niż mogłem sobie wymarzyć, to absolutnie...
Co?
Nie wiem.
Nauka próbuje określić prawa rządzące naszym wszechświatem.
Równania, które mogą wyjaśnić przeszłość i przewidzieć naszą przyszłość.
Zaczynam się jednak zastanawiać, czy nie pominęliśmy kluczowej zmiennej.
Tylko nie mów, że to Bóg.
Niespodzianka.
Niespodzianka?
A jeśli życie z konieczności jest nieprzewidywalne?
Może właśnie to sprawia, że jest możliwe.
To twoje wyjaśnienie abiogenezy? Początków życia?
Niespodzianka.
- Fundacji Remsen się spodoba? - Wystarczy.
Jeden z najwybitniejszych badaczy i jego rewolucyjna teoria:
niespodzianka, niczego nie przewidzimy.
Idziemy pobiegać.
Muszę pomyśleć nad hydrolazami.
Ślepy zaułek.
Nigdy nie wiesz.
- Jesteśmy już blisko. - Bardzo blisko.
Wychodzimy. Dobry piesek.
Biegniemy.
Tak jest, piesku.
No chodź. Wszystko dobrze, Szósta Trzydzieści.
Nie rusza się!
- Pomóż mi. - Wezwijcie pomoc!
Napisy: Daria Okoniewska