Hop!
Nie pamiętam swoich narodzin.
Nie pamiętam moich rodziców.
Nie pamiętam, jak wylądowałem w miejscu, do którego wyraźnie nie pasowałem.
Jako pierwszy w mojej pamięci wyrył się strach.
Atak!
Miałem być odważny.
Wyszkolono mnie do obrony.
Powinienem działać, tymczasem paraliżował mnie lęk.
Idziemy!
Byłem tchórzem i nienawidziłem się za to.
- A potem... - Jesteś głodny?
...poznałem ją.
Poczekaj, zaraz wrócę.
Pierwszy raz w życiu poczułem coś innego niż strach.
Poczułem bezpieczeństwo.
Poczułem miłość.
A miłość odmienia.
Mogłem strzec jej. Mogłem strzec jego.
To było moje zadanie.
Ale myliłem się.
Nie zdołałem go ochronić.
Właśnie wtedy
wszystko, co na swój temat sądziłem, wszystkie najgorsze obawy
stały się prawdą.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
DOM POGRZEBOWY KOLEKCJA MAHONIOWA
Dział kadr, mówi...
Tak, zgadza się.
Słucham?
O Boże. Kiedy?
Sprawy mogą nie iść po twojej myśli, ale wciąż idą według bożego planu.
Józefa zdradzili bracia, sprzedali go w niewolę, ale Bóg miał pan.
Tak.
Dawid był pasterzem...
- Mamo. - ...ale Bóg miał swój plan.
Gdzie jest teraz doktor Evans?
W domu pogrzebowym.
Myślałem, że w ziemi.
Jest w domu pogrzebowym, a pochowają go we wtorek.
Gdzie jest jego dusza?
Jego dusza jest w niebie z Bogiem.
- A czemu ciało nie? - Ciało jest w ziemi.
Słuchajcie pastora.
- ...zaufać Jego woli. - Tak.
On bowiem zaprowadzi sprawiedliwość.
Tak.
Amen.
Dodam dra Evansa do swojego pacierza.
To piękny gest, kochanie.
Zgłębiać tę sprawdzoną ścieżkę
Kto założy gwieździstą koronę
Dobry Panie, drogę mi wskaż
O, siostry, wejdźmy więc razem
Wejdźmy do rzeki, wejdźmy tu
Zaraz wrócę.
O, siostry, wejdźmy więc razem
Wejdźmy do rzeki, by modlić się
Wszedłem do rzeki, by modlić się
Zgłębiać tę sprawdzoną ścieżkę
Kto założy gwieździstą koronę
Dobry Panie, drogę mi wskaż
O, bracia, wejdźmy więc razem
Wejdźmy do rzeki, wejdźmy tu
O, bracia, wejdźmy więc razem
Wejdźmy do rzeki, by modlić się
Weszłam do rzeki, by modlić się
Zgłębiać tę sprawdzoną ścieżkę
Kto założy gwieździstą koronę
Dobry Panie, drogę mi wskaż
Przepraszam?
Ralph Bailey. Piszę artykuł o Calvinie Evansie.
Mógłbym zadać kilka pytań? Zakładam, że jest pani z rodziny.
Nie.
Dwa pierwsze rzędy zwykle zajmuje rodzina, dlatego sądziłem...
Powie pani, skąd go znała?
Może podsunie anegdotę? Długo się znaliście?
Nie.
Nie, czyli...
Nie, nie znałam go długo. Na pewno nie wystarczająco długo.
A coś o jego przeszłości?
Słyszałem co nieco.
Jeden rozmówca stwierdził, że miewał momenty,
ale drugi wręcz nazwał go...
Posłużę się cytatem: „okropnym palantem”.
- Każdy, kto go znał, wie, że to brednie. - Ponoć nie znała go pani dobrze.
Nie znałam go wystarczająco długo.
No tak, nie znała go pani zbyt długo.
Tu nie wolno wprowadzać psów.
Widziałem tabliczkę.
Moje kondolencje.
Wszystko ma swój czas. Jest czas rodzenia i czas umierania.
Calvin Evans był geniuszem, zapalonym chemikiem
i duszą towarzystwa.
Calvin Evans nie miał żyjącej rodziny.
I choć nie wiemy, co Bóg dla nas planuje,
musimy ufać, że Calvin jest i pozostanie jednym z Jego dzieci.
A wy, jego bliscy, jego środowisko, opłakując tę tragiczną stratę,
szukajcie pocieszenia w sobie nawzajem i w dobroci Calvina.
Nie odzywała się.
Nie dotykała mnie. Ledwo na mnie patrzyła.
Liczyłem, że z czasem zapomni, że to moja wina, ale jak mogłaby?
Błędy mają to w sobie, że się o nich nie zapomina.
- Zaprosił cię? - Nie, nie mówmy o tym.
Patrz, kto przyszedł. Nie gap się, Bertho.
Jak ona może? Przecież jeszcze nie wystygł.
Znałem wszystkie jego zapachy.
Jak pachniał, gdy był mokry. Jak pachniał, gdy wrócił z dworu.
Jak pachniał po bieganiu.
Ale tutaj nie wyczuwałem niczego.
Dobrze.
Elizabeth, pani tutaj?
Gdzie moje rzeczy? Rzeczy Calvina?
Panno Zott, to za wcześnie. Powinna pani odpocząć.
Muszę pracować. Potrzebuję notatek i badań.
Jesteśmy tak blisko...
Byliśmy tak blisko złożenia wniosku. Nie mogę tracić czasu.
Wszystko jest w przechowalni.
Mam wypełnić formularz?
Dorobek dra Evansa należy teraz do instytutu.
Ale to był nasz dorobek. Byliśmy tak blisko.
Jest jakaś pusta pracownia, z której mogłabym korzystać?
Przykro mi, takie mamy zasady.
A jego rzeczy osobiste? Płyty, ubrania, fartuch?
Jestem świadoma waszej niecodziennej relacji z drem Evansem,
ale musimy poczekać.
Może brat albo inny krewny
zgłosi się po jego rzeczy.
Przepraszam, jeśli chce się pani wypłakać...
Nie chcę.
Chcę pracować. Muszę wrócić do pracy. Proszę.
Obawiam się, że bez pomocy chemika...
Krucho z pieniędzmi, może coś zaradzę.
Może w administracji. Ale pies doktora Evansa...
Jeśli zostanie w domu, znajdę pani posadę od ręki.
Dziękuję.
Byłem przerażony, gdy wychodziła.
A jeśli nigdy nie wróci?
Zostawiam jedzenie. Będzie gotowe dokładnie o 15.30.
Włączam telewizor.
Nie pozwalam na bajki, ale biorąc pod uwagę okoliczności,
lepsze to niż wiadomości. Tylne drzwi są otwarte...
Mimo to czułem ulgę, nie musząc patrzeć na to, co zrobiłem.
Jako że słowo „gray” pisane przez A
jest bliższe amerykańskiej pisowni,
państwa wskazówka „Herbata Earl...” jest nieprawidłowa.
Należy ją pisać przez E, ponieważ nazwano ją po Charlesie Greyu.
Nadąża pani?
Tak, to fascynujące.
Czy ty się wymądrzasz, młoda damo?
W żadnym razie.
Wiem, że to fatalny czas, bo dr Evans był już blisko
złożenia wniosku o jeden z naszych grantów,
ale chyba rozumiesz,
że Fundacja Remsen musi zacząć lokować środki gdzie indziej.
Tak myślałem.
O tym właśnie chciałem porozmawiać.
Ostatnie dni były bardzo trudne, ponieważ Calvin
był moim przyjacielem i partnerem laboratoryjnym.
Nie wiedziałem.
Dlatego też pomyślałem...
I wiem, że to marzenie ściętej głowy.
Chciałbym kontynuować badania dra Evansa.
Aby uczcić jego pamięć,
ale też odpowiedzieć na wielkie pytania, które trapią nas od lat.
Omówię to z zarządem.
To dla ciebie.
Słucham?
Otwórz.
Dobrze.
To są...
To badania Zott i Evansa dotyczące nukleotydów.
Nie, drze Boryweitz.
To badania instytutu dotyczące nukleotydów,
a ja chciałbym, żebyś odtworzył ich wyniki.
Chciałbym pomóc. Naprawdę.
Ale nie mogę przywłaszczyć sobie czyjejś pracy.
Zatem zróbmy to razem.
Jeśli te badania są tak przełomowe, jak chełpił się Evans,
odtwórzmy ich wyniki krok po kroku, dzięki czemu staną się nasze.
A co z panną Zott?
Jeśli nie jest pan zainteresowany, poszukam kogoś innego.
Szkoda by było, gdyby praca Calvina poszła na marne.
CYKL MENSTRUACYJNY
STYCZEŃ
USTALANIE STATUSU CIĄŻY POPRZEZ OWULACJĘ PŁAZÓW
A pani tu?
Myślałam, że pana uprzedzono.
Dr Donatti poprosił o próbki do pracowni farmakologicznej.
Zawsze dowiaduję się ostatni.
Proszę.
TRWA SPRZĄTANIE
GRUPA KONTROLNA GRUPA BADAWCZA
Wiedziałem o dziecku jeszcze przed nią.
Tak jak wiem o deszczu na długo przed tym, nim zacznie padać.
Pomyślałem, że to może być dla nas nowy początek.
Świeży start.
Dobry wieczór. O co chodzi?
Wszystko w porządku? Pukałam.
Buduję laboratorium chemiczne.
- Przyszłam nie w porę? - Nie w porę na co?
Ten artykuł z LA Times zrobił z Calvina potwora.
„Jedyna osoba siedząca w części dla rodziny stwierdziła:
»Nie znałam go zbyt dobrze«”.
Okropne. To nie moje słowa.
No właśnie. To nieodpowiedzialne dziennikarstwo.
Można to zaskarżyć.
Calvin nie dbał o opinię innych.
To dokument, który trafi do rejestrów.
Rozmówię się z nimi. Mogę potrzebować pani oświadczenia.
W razie czego będę panią informować.
Kim pani jest?
Harriet Sloane.
Mieszkam naprzeciwko. Przyjaźniłam się z Calvinem.
Przepraszam, nie jestem teraz sobą.
- Dobrej nocy. - Wzajemnie.
Coś się we mnie przebudziło.
Spędzałem każdą wolną chwilę przy oknie, stojąc na straży.
Dostałem drugą szansę, by ustrzec mojej rodziny.
Tym razem nie zawiodę. Nie mogę.
Dopiero w 1934 r. zaczęto serwować posiłki w tym pomieszczeniu.
Musiało minąć kolejnych pięć lat, by włączyli do jadłospisu dania na ciepło.
Pieczeń po irlandzku w poniedziałki. Kurczaka z kluskami we wtorki.
Czy może w środy? Na pewno sobie przypomnę.
- Czy to wtedy... - Proszę wybaczyć na chwilę.
Co by tu wybrać.
Możemy chwilę porozmawiać?
Oczywiście.
Wybacz, nie miałem okazji powiedzieć tego na pogrzebie.
Bardzo mi przykro z powodu twojej straty.
- Wiem, że byliście sobie bliscy. - Dziękuję. Nadal spotykasz się z Laurel?
Wiesz o tym?
Wszyscy wiedzą.
Donatti zabrał nasze rzeczy.
Nasze badania, rzeczy osobiste Calvina.
A Laurel pracuje w przechowalni.
Gdybyś mógł ją zapytać, czy mogłabym coś dostać. Cokolwiek.
Jasne, zapytam.
Dziękuję, Alfredzie.
Nie, we wtorki była wołowina w sosie,
kurczak z kluskami w środy, a obrzydliwy dorsz w piątki.
LA Times.
Przykro mi, że musiała pani czekać. Mamy tu dziś urwanie głowy.
- Przepraszam, pani... - Sloane.
Pani Sloane, zgadza się. Otrzymałem pani list.
Uwielbiamy dostawać cynk. Co to było? Coś o trzęsieniu przy uskoku White Wolf...
Chcę porozmawiać o pańskim artykule na temat Calvina Evansa.
Sensacyjny, prawda?
Co mi umknęło? Był sporym cudakiem.
Nie był żadnym cudakiem. Był błyskotliwym i dobrym człowiekiem.
Pański artykuł jest przekłamany.
Ten tekst jest oszczerczy i niewłaściwy.
Co takiego niewłaściwego napisałem?
Jeśli pomyliłem jakieś fakty, to...
Chodzi o ogólny wydźwięk.
„Choć Evans był szanowanym naukowcem,
miał opinię odludka.
Oziębły wobec kolegów i szczędzący uśmiechu”.
Cytat: „Równie genialny, co nieciekawy. Wielki umysł, spory nudziarz”.
To ma być dziennikarstwo?
Nie znałam sympatyczniejszej osoby.
Wielki umysł o jeszcze większym sercu.
To powinno się tam znaleźć.
- To wypowiedzi... - Anonimowe.
- Współpracowników. - Poproszę o transkrypt.
Nie ma sprawy.
Przykro mi, naprawdę.
Ale gazety kupuje się dla sensacji. Próbuję tylko utrzymać pracę.
Jak mówiłem, mamy urwanie głowy.
O ile nie ma pani czegoś innego, muszę wracać do pracy.
- Dobry wieczór. - Zacząłeś beze mnie.
Nie, przygotowuję wszystko.
Trochę się pogubiłem.
Zaczniemy od tego.
Wolniej.
Tutaj.
Dodałeś najpierw węglan srebra?
To pan nie dodał?
To tak powinno być?
- Coś nam umknęło. - Nie pieprz.
Proszę wybaczyć arogancję,
ale zakładam, że to gremium przestrzega Konstytucji Stanów Zjednoczonych.
Dobrze, wszyscy się zgadzamy.
Ja również jej przestrzegam.
Zakładam, że to uwzględnia również wszystkie poprawki.
Także 14. poprawkę, która...
Gwarantuje wszystkim...
równą ochronę prawa.
Zatem... I tutaj robi się nieco kłopotliwie.
Jak Zrzeszenie Właścicieli Nieruchomości Beverly
uzyskało inne prawa niż ja i moi sąsiedzi
w przypadku budowy tej autostrady?
Skoro prawo chroni nas jednakowo. Czy mogliby to panowie naświetlić?
Nie? Zatem kontynuuję.
Autostrada, którą chcecie zbudować, aby zrównać z ziemią naszą okolicę...
Cześć. W ramach rewanżu muszę zabrać Laurel do restauracji.
Zapraszam.
- Bardzo to doceniam. - Drobiazg.
Przeszukaliśmy z Laurel każdy kąt,
ale nie znaleźliśmy badań.
Może się zagubiły albo przez przypadek je wyrzucono.
Nigdzie ich nie było.
Przykro mi.
Nie szkodzi.
Miłej kolacji.
Dzięki.
PRZEDMIOTY OSOBISTE C. EVANSA
Taki drobiazg, a przywołał tyle wspomnień o nim.
O nas.
Cały czas tu był. Więc dlaczego go spakowano?
HARRIET, NASTĘPNYM RAZEM BĘDĘ. – C
Mamo!
Mamo, powiedz mu coś!
Odłóż tę strzałę.
- Dotknęła mojego łuku! - Wcale nie!
Mamo!
- Nie bij mnie! - Oddawaj!
Proszę wybaczyć najście, ale chciałam to pani przekazać.
A raczej Calvin chciał.
- Wcale nie! - Wcale tak!
To moje krzesło, nie twoje.
- Wejdzie pani? - Nie, dziękuję.
Mamo, zrób coś!
Jak ich nakarmię, to się uspokoją.
Zapraszam.
- Kolacja! - Przestań!
Sama przestań!
Dotknął mnie!
Byłam na niego wściekła podczas naszej ostatniej rozmowy.
Nadal jestem, więc teraz...
złoszczę się na siebie, że byłam zła na niego.
Lubisz jazz?
Przekonuję się.
Nie widziałam go, gdy się wprowadzał. Widziałam tylko ciężarówkę.
Kiedy poszłam go przywitać z ciastem,
ze środka dudnił Charlie Parker.
Pomyślałam: „O, rodzina z gustem”.
Wyobraź sobie moje zdziwienie, gdy otworzył mi jedyny biały w okolicy.
Widziałaś jego taniec?
Zobaczyłam go raz przez okno i nie dałam mu o tym zapomnieć.
Tak.
- Jakby go prąd poraził. - Płakałam ze śmiechu.
Boże.
Wyjaśnisz mi, na co komu laboratorium chemiczne w kuchni?
Muszę dokończyć nasze badania.
Jestem...
ograniczona czasowo.
Jesteś w ciąży.
- Nie dam rady. - Dasz.
Nikt sobie nie radzi. A potem się przystosowuje.
Nie dajesz rady, ale i tak to robisz. To właśnie macierzyństwo.
Gabinet dra Masona.
Panna Zott. Miło oficjalnie panią poznać.
Proszę mi mówić Elizabeth.
Ogromnie mi przykro z powodu pani straty.
Evans był dobrym człowiekiem i dobrym wioślarzem.
Powinna pani do nas dołączyć, gdy nadejdzie pora.
W tym stanie nie da się trenować.
- Wiosłuję na ergometrze. - Dobry Boże.
To źle? Calvin go zbudował.
W jego przypadku to zrozumiałe, ale...
Nie znam nikogo, kto robiłby to celowo.
Jaki dystans?
Dziesięć kilometrów dziennie.
Zawsze uważałem, że ciężarne kobiety lepiej znoszą męki,
a to przygotuje panią na poród.
Wszystko wygląda w normie.
Ale dlaczego, na Boga, przyszła pani tak późno?
To ostatni trymestr.
Wie pan...
Miałam nadzieję, że to się samo rozwiąże.
Czy jest ktoś, w kim ma pani oparcie?
W przyjaciółce, krewnej? Matce?
Kimkolwiek?
Mam psa.
Pies to dobry kompan.
I sąsiadkę, z którą się znamy.
Pies, znajoma sąsiadka i ergometr.
Doskonale.
Kiedy tylko będzie pani mogła, widzimy się w hangarze.
To może chwilę zająć. Powiedzmy rok.
Szukamy numeru dwa i coś mi mówi, że to właśnie pani.
W międzyczasie zalecam odpoczynek i sen.
Wkrótce sen zostanie odległym wspomnieniem.
HANGAR ZA ROK
Na jakiej podstawie mnie pan zwalnia?
- Chyba pani wie. - Nie mam pojęcia.
Jest pani przy nadziei.
Tak, jestem w ciąży. Zgadza się.
Czy w ostatnim miesiącu stałam się mniej efektywna?
No cóż, nie.
Nie zarażam. Nie mam cholery. Nikt nie złapie ode mnie dziecka.
Kobiety nie kontynuują pracy po zajściu w ciążę.
W dodatku jest pani niezamężna, a to skandaliczne.
Ciąża to naturalny stan.
Tak powstają istoty ludzie.
Czy ona tłumaczy mi, czym jest ciąża?
- Za kogo pani się ma? - Za kobietę.
Zapłodniona zygota składa się w 50% z jajeczka i w 50% z plemnika.
Czy mężczyznę też by pan zwolnił? Tak byłoby sprawiedliwie, czyż nie?
O jakiego mężczyznę pani chodzi? O Evansa?
Każdego. Jeśli niezamężna kobieta zajdzie w ciążę,
to czy mężczyzna, który ją zapłodnił, również zostanie zwolniony?
- Zwolniłby pan Calvina? - Nie.
Zatem nie ma pan podstaw.
Oczywiście, że mam. To pani dała sobie zrobić dziecko.
Obowiązują tu zasady, panno Zott.
Znam regulamin na wskroś i słowem o tym nie wspomina.
To niepisana zasada.
Zatem niewiążąca prawnie.
Evansowi byłoby za panią wstyd.
Nie, nie byłoby.
Elizabeth.
Właśnie do ciebie szłam. Masz może siekierę do pożyczenia?
- Pytasz poważnie? - Tak.
Młot dwuręczny mnie ogranicza.
Nie mam siekiery.
W porządku. Miłego wieczoru.
Właśnie miałam do ciebie zapukać.
Reporter napisał kolejny artykuł.
„Rada wyraźnie wierciła się na krzesłach,
gdy Harriet Sloane” – to ja –
„wyjaśniała im podstawy prawa konstytucyjnego”.
Sprawiłam, że się wiercili.
To zabrzmi dziwnie,
ale mam wrażenie, że to Calvin mi w tym pomógł.
- Jak to? - Poszłam do redakcji
i zażądałam nowego artykułu,
ale reporter odmówił.
Bo gazety tak nie działają?
Ale gdybym tam nie poszła,
reporter LA Times nie napisałby o bandzie rasistów wmawiających mi,
że skorzystam na autostradzie biegnącej mi przez podwórko.
I jak Calvin ci w tym pomógł?
Nie wiem.
Wiem tylko, że czułam jego obecność.
Dobranoc.
Elizabeth?
Cokolwiek zagłuszasz...
w końcu będziesz musiała się z tym zmierzyć.
JAMES BELL CHEMIA ŻYWNOŚCI
SZYBKI I SMACZNY PRZEPIS NA PIECZONEGO KURCZAKA
COKOLWIEK ZROBIŁEM, PRZEPRASZAM. – CALVIN
Co powiedzieć komuś, kto stracił wszystko?
Wtedy sobie przypomniałem.
Calvin powtarzał to, gdy opadaliśmy z sił.
„W tym tkwi piękno biegania”, mówił.
Kiedy myślisz, że już nie dasz rady.
Kiedy przygnębia cię wczoraj lub nie wiesz, co czeka cię jutro,
musisz po prostu stawiać jedną stopę przed drugą.
Jedną przed drugą.
Tylko o tym musisz myśleć.
Jedna przed drugą.
A wtedy z pewnością dotrzesz do domu.
Napisy: Daria Okoniewska