Jakoś teraz kończy się czwarta runda.
Zdążyłbym obejrzeć cały mecz i wrócić.
Może mają tu gdzieś radio.
Boże broń zapewnić nam rozrywkę.
Całe to czekanie to istna gehenna.
Były w socjalnym.
Siedzą tam niezłe cukiereczki.
- Dzięki. - Proszę.
Zdrowie.
Mogliby zainwestować w grubsze tynki.
- Podać znieczulenie? - Ile to kosztuje?
Zależy, ile dawek zużyjemy, ale zazwyczaj około 45 dolarów.
Gdybym wiedziała, tobym sama je zrobiła.
No dobrze, moja droga.
- Już czas. - Nie dam rady.
- Chodźcie. - Nie.
- Dasz. - Nie.
Nie dam rady.
Znalazłam małą nadwyżkę. Na koszt firmy.
Elizabeth?
Calvin?
Elizabeth.
Calvin?
Już dobrze, jestem przy tobie. Patrz na mnie.
Boję się.
Przejdziemy przez to razem.
Tak się cieszę, że tu jesteś. Potrzebuję cię. Myślałam, że odszedłeś.
Nigdzie się nie wybieram.
Ale odszedłeś.
Jestem tutaj.
Patrz na mnie.
Zaczynamy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
Ma pani zdrową córkę.
Odurzyliście mnie.
Nie ma za co. Chce pani oddać mocz?
Nie, nie chcę.
Przez kilka tygodni za każdym razem będzie piekło żywym ogniem,
ale z czasem przejdzie.
Natomiast problem nietrzymania moczu po roku zazwyczaj rozwiązuje się sam.
A teraz przyniosę pani córeczkę.
- Jak ma na imię? - Nie myślałam o tym.
Nie ma co kombinować.
Imię to imię.
Albo proszę wybrać to, co pani teraz czuje.
- Mad. - Ślicznie.
Mam siostrzenicę Maddie.
Nie. Samo „Mad”.
IMIĘ: WŚCIEKŁA ZOTT
Cześć.
Czyż nie jest doskonała?
Istotnie.
Dobra rada: lekarze będą ci kazali leżeć i odpoczywać przez tydzień,
ale oni nigdy nie rodzili. Ja zostanę tu jak najdłużej się da.
Mój mąż jest teraz na biwaku.
Jak długo tu jesteś?
Prawie dwa tygodnie.
O nie. Nie stać mnie na to, a poza tym muszę wrócić do pracy.
Pracy? Ona jest teraz twoją pracą.
Szlag.
Mad.
Kim się staniesz?
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
UPRAWIAJ SPORT NA PRZERWIE, ALE NIE POZWALAJ CHŁOPCOM OD RAZU WYGRAĆ.
KOCHAM CIĘ, MAMA
Proszę.
Powiedz mi, czego ci trzeba?
Po prostu mi powiedz.
Czy ty mnie zwyczajnie nie lubisz?
No jedz, Mad.
Proszę.
Poddaj się pierwotnemu instynktowi.
No dalej.
Nic nie działa.
Proszę, błagam cię. Powiedz, czego ci trzeba.
Dobrze, płacz sobie do woli. Możesz zawodzić i cały miesiąc.
Nie dbam o to.
Już dobrze.
Do Zatoki San Francisco przypłynął dziś statek z Busan,
przywożąc z powrotem ponad 300 dzielnych bohaterów.
Setki bliskich i gapiów ustawiły się w dokach, aby powitać
i uściskać dzielnych żołnierzy,
którzy powrócili z sześciomiesięcznej misji.
Jeden z bohaterów po raz pierwszy widzi swojego syna.
Patrzcie! To tata. Widzę tatę.
Nie, kochanie, to nie tata.
Tata musiał zostać trochę dłużej, żeby pomóc pacjentom wrócić do domu.
Widzimy również dwa transportowce, które wiozą setki naszych dzielnych...
Już prawie 20.00, co oznacza...
- Dzisiaj ja chcę. - Dobrze.
Jeden, dwa...
tsy, ctery, pięć, sześć,
- siedem, osiem. - Dziesięć tygodni?
Nie, tata wróci za osiem tygodni.
- Ile to dni, mamo? - Zbyt wiele.
WYDATKI
NAPRAWA WYCIEKU
Cichutko, no już, już.
Już dobrze.
Dobrze.
Jesteś głodna? W tym problem?
Junior! Do domu. Dziękuję.
Złapię cię, zobaczysz.
Mam cię.
Pierwsza zasada zabawy na dworze?
Nie wnosimy błota do domu.
Tak jest.
Lindo, kolacja!
Cześć.
Nie chce jeść.
Lekarz zalecił mleko modyfikowane, ale badania uniwersyteckie dowodzą,
że niemowlę pozyskuje antyciała jedynie z mleka matki.
Poza tym karmienie piersią wyzwala oksytocynę,
która jednak nie pomoże na śmierć głodową.
No i mam tyle zaległości, że zalegam nawet z listą zaległości.
Dobrze. Wykończyło mnie samo słuchanie.
Wejdźcie.
O matko, przepraszam.
- Spokojnie. - Pójdę sobie.
I tak robię herbatę. Podać wam coś jeszcze?
Nie, dzięki.
Pójdę sobie, nic mi nie jest.
Właśnie widzę.
Próbowałam ustalić harmonogram. Skrupulatnie pilnowałam czasu.
Notowałam każdy płacz, każde wypróżnienie.
Badałam różne pozycje i kąty, nasilenie światła...
Co w tym śmiesznego?
Jesteś taka jak on. Niezwykle mądra, a przy tym tak głupia.
Słucham?
To dziecko.
A nie eksperyment naukowy.
Nie, chyba nie rozumiesz. Ja tego nie chciałam.
I teraz nie czuję tego, co powinnam czuć.
Chodzi ci o to, jak jej uśmiech uzdrawia twój opuchnięty brzuch
i uśmierza potworny ból sutków,
ponieważ dopiero teraz stałaś się całością?
- Tak, to. - To brednie.
Fikcja.
Nie. Matki kochają swoje dzieci. To uwarunkowane biologicznie.
Tymczasem moja biologia podsuwa mi okropne myśli do głowy.
Jakiego rodzaju?
Śmiało.
Na przykład: a gdybym tak ją oddała?
Agnes.
Ile razy chciałaś oddać Baileya, gdy był niemowlęciem?
- A co, znalazłaś chętnego? - Zbieram statystyki.
Dwa razy. Dziennie.
Mój kres wytrzymałości z Lindą? Szóstego dnia.
Czyli w którymś momencie nawiążemy z Mad relację
opartą na miłości i szacunku?
Mad? Od Madeline? Czy to rodzinne imię?
Pielęgniarka poradziła nazwać ją po tym, co czuję.
Żartujesz.
Moje powinny się nazywać Wystraszona i Wpółżywa.
Miło jest porozmawiać z kimś dorosłym,
zamiast słuchać mrożących krew w żyłach wrzasków.
Pokaż mi to swoje maleństwo.
Chodź do mnie.
Cześć, Mad. Jaka ty jesteś grzeczna.
Zdziwiłabyś się, ile można już z niej wyczytać.
Niemowlęta nieustannie wyjawiają swoje przyszłe cechy.
A ta tutaj jest taktowna.
Właśnie tak.
Nasza dziewczynka.
Bardzo dobrze.
Kto mi powie, czym jest drzewo genealogiczne?
Drzewo genealogiczne pozwala dowiedzieć się, skąd pochodzimy.
Duane, ręce przy sobie.
Mamę wpiszecie tutaj, a tatę tutaj.
Rodzice wam pomogą.
Będą wszystko wiedzieli.
OSTATNIE UPOMNIENIE
PILNE PO TERMINIE
ZALEGŁOŚĆ
- Nie. - Nie?
Nie.
Nie uzyska pani drugiego kredytu hipotecznego, nie mając pracy.
Muszę wrócić do badań. Kiedy opublikuję wyniki...
Nie.
To gdybanie. Dla banku liczy się to, co pewne.
Szczęście, że mąż przed śmiercią dodał panią do aktu własności.
To nie lada wyczyn zestawić „szczęście” i „śmierć” w jednym zdaniu.
Kiedy dziecko pójdzie do szkoły,
proszę znaleźć płatną pracę. Albo korzystnie wyjść za mąż.
Mogłabym obrabować bank.
Proszę to omówić z naszym strażnikiem.
Stawka godzinowa uwzględnia
pańską roczną pensję i naddatek, gdyż mój wkład zostanie pominięty.
Ile wynosi ta godzinowa stawka?
Osiem dolarów.
Za godzinę? Żartuje pani.
Wiem, zarabia pan szokująco dużo.
Niech będzie.
Co jest nie tak z moim eksperymentem?
Ma pan dwa problemy.
Pierwszy to za wysoka temperatura. Należy ją zmniejszyć o 15 stopni.
Dobrze, a drugi?
Nierozwiązywalny.
Proszę o tym nikomu nie mówić.
- Oczywiście. - Na razie.
- Tam jest dziecko. - Przepraszam.
Proszę nie dotykać.
Osiem dolarów.
- To zostaje między nami? - Naturalnie.
Mam walizkę i rezerwację
Wydałam wszystko, co miałam
Niczym dziecko wyczekuję
Zawołania „Wszyscy na pokład!”
Dzięki raz jeszcze.
Druga para oczu zawsze się przyda.
Na wszelki wypadek.
Po powrocie ze szpitala żona nie marzyła o niczym innym.
Sądziłam, że Boryweitz przyjdzie jako pierwszy.
Przenieśli go do działu DNA.
DNA?
Tak. Zamknęli się razem z Donattim w...
byłym laboratorium Evansa.
WSTĘP WZBRONIONY
Elizabeth?
Panna Zott.
A to pewnie Madeline. Jaka ona urocza.
Ukradliście naszą pracę.
Możemy to wyjaśnić.
O co dokładnie nas pani oskarża?
Napisany przeze mnie protokół wisi przyklejony do ściany.
Odnosicie się do naszych zapisków!
Sądziliście, że nie rozpoznam własnej pracy?
Gratuluję, panno Zott.
Przyznano nam grant.
Nawet wpisaliśmy pani nazwisko w końcowych podziękowaniach.
Nie macie pojęcia, co robicie. Nie zdajecie sobie sprawy z implikacji
ani co to znaczy dla dziedziny i naszego rozumienia świata.
Zamierzam kontynuować badania.
Nasze badania!
I zrobię to lepiej, szybciej i z większym powodzeniem,
bo jestem naukowczynią, a pan jest złodziejem!
A ty oszustem.
Same sobie poradzimy.
Czemu nosisz buty dla chłopaków?
To normalne buty.
Mają ten sam kolor co buty Jimmy'ego.
Powiem mu, że nosicie takie same.
Mam dziewczyńskie buty. W domu.
Elizabeth, na miłość boską.
Od trzech lat sama wszystko naprawiam.
Mogłam albo się nauczyć, albo za każdym razem prosić się o pomoc.
Dziękuję.
Dbam tylko o pokój w sąsiedztwie.
Gotowe. Niech nastanie... jasność.
No dobrze.
Pora na najlepszą część majsterkowania. Co masz do picia?
Mam pięć mieszanek mleka zmodyfikowanego.
I to.
Idealnie.
Tego cię nie nauczę.
Zaraz.
Minęło sześć godzin.
Dotąd to najdłuższa nieprzerywana drzemka Mad.
Oczywiście kiedy ja buduję.
Mama się wprawia.
Mogę zadać potencjalnie zbyt osobiste pytanie?
Przekonamy się.
Rozmyślałam nad naszą ostatnią rozmową.
Nie planowałaś zajścia w ciążę?
Dowiedziałam się pod koniec studiów prawniczych.
Charlie zaczynał staż lekarski, więc czekałam.
Później pojawił się Junior, a ja znów czekałam.
Potem Charliego powołano, a ja...
Dostrzegasz wzorzec.
Żałujesz tego?
Gdybym mogła cofnąć się w czasie, zachowując obecną wiedzę,
zmieniłabym to i owo.
Ale wiem, że kobieta, która przed tobą siedzi,
która w zasadzie samotnie wychowała dwoje dzieci,
jest dzięki temu wytrzymalsza.
Przeżyłam wiele bolesnych chwil...
ale z zaskoczeniem odkryłam, że zyskałam też nowe źródła radości.
Zatem nie.
Nie żałuję posiadania dzieci. Ale mam inne żale.
O których nie mam siły myśleć.
Powiedziałaś, że zwątpienie i wyrzuty sumienia są normalne,
ale wciąż nie odczuwam tych magicznych momentów.
One przyjdą.
Nie żebym się na tym jakkolwiek znała,
ale powiedzmy, że uruchomisz to kuchenne pseudolaboratorium,
nie wysadzając nas w powietrze. A potem co?
Nie otrzymaliśmy grantu, o który staraliśmy się z Calvinem,
więc planuję dokończyć nasze badania.
Jeśli zdołam opublikować wyniki, będę mogła przebierać w ofertach pracy.
Rozumiem.
Ale nie potrzebujesz chemikaliów i sprzętu do chemicznych doświadczeń?
„Dzień dobry. Z tej strony Fran Frask”.
Nie.
„Cześć, złotko”.
Tak nie.
„Dzień dobry”.
Dzień dobry. Mówi Fran Frask z Hastings.
Dzwonię, żeby złożyć niestandardowe zamówienie do zamiejscowej pracowni.
Potrzebujemy... Tak. Pompa laboratoryjna.
Przyda się druga.
Palniki Bunsena, menzurki, zlewki...
- Co będziecie tu badać? - Nie wolno mi wyjawić.
Ochrona błon śluzowych przed szkodliwymi oparami?
Zgadza się.
Proszę.
Cześć.
Nie opowiadałam ci o bracie.
Co nieco mówiłaś.
Znałam go lepiej niż ktokolwiek.
To było prawie tak, jakby pozostawił na mnie swój odcisk.
Wyraźnie czułam go w każdej sytuacji, w każdym pomieszczeniu.
Wiem, co by powiedział, gdyby tu teraz był.
Ale w twoim przypadku to tak nie działa, bo więcej o tobie nie wiem, niż wiem.
Co chcesz wiedzieć?
Ja też nikogo nie miałem.
Wszystko.
Chcę wiedzieć, jakim byłeś chłopcem.
Chcę wiedzieć, jakim byłbyś ojcem.
Nie powiedziałam ci tego, ale wiesz, że cię kochałam?
Co ty tu w ogóle robisz?
Twój samolot miał przylecieć za dwa dni.
Zwolniło się miejsce w C-124 z Landstuhl, więc się załapałem.
Niczego nie zrozumiałam.
Tata!
Moja córeczka.
Ale ty wyrosłaś! Masz dwa metry?
Metr dwadzieścia.
Cześć, łobuzie. Nie bój się.
Mama mi opowiadała, jaki byłeś dzielny pod moją nieobecność.
Pomyślałem, że to ci się spodoba.
Uściskasz tatę?
Może po tym, jak zjemy lody?
- Lody. - Mamy to.
Marzyłem o tym uścisku.
WITAJ W DOMU, TATO!
Postaw w kuchni.
- Najpierw puść tę. - Robi się.
Wyglądasz zabójczo.
- Próbowałaś chleba Agnes? - Nie dało się nie.
Cześć.
Chodź do nas.
Charlie, to jest Elizabeth Zott.
Moje wyrazy współczucia.
Marynata jest z melasy?
Masz oko. Żeberka w stylu kansaskim. Mój tata takie robił.
- A tu co mamy? - Ciasto jeżynowe.
Jak dobre? Nie dam się przyćmić we własnym domu.
To lepiej go nie podawaj.
Chodź.
Jodie, Rhoda, Agnes. Pamiętacie Elizabeth?
- Co słychać? - Cześć.
Miło was widzieć w momencie, gdy nie płynie we mnie norepinefryna
wywołana silną reakcją walki lub ucieczki.
Na nauce się nie znam, ale pamiętam to uczucie.
Tańczymy.
Cześć, maluszku.
Harriet wychwala to ciasto pod niebiosa.
Curtis Wakely.
Elizabeth Zott. Skąd znasz Sloanów?
Jestem tu nowy.
Przejąłem schedę po ojcu w kościele baptystów.
Z przyjemnością pomogę jako pastor lub degustator.
Na degustacje zapraszam.
Ale kościół nie?
Ojciec był kaznodzieją, więc mam zawiły stosunek do wiary.
I jestem naukowczynią, więc mam zawiły stosunek do wiary.
Z chęcią podyskutuję.
Nie bardzo jest o czym, gdy dowody przeciwstawia się poczuciu winy.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Co tam macie?
To bączek.
Bączek? Widziałaś?
Brakowało mi pana przy zlewie, ordynatorze Sloane.
Kochanie.
Za dużo się dziś działo?
Chyba tak.
Ale też wspaniale było wszystkich zobaczyć.
Znowu knuliście coś z Sanfordem.
Co u niego?
Dobrze. Wciąż pracuje w Kaiser Sunset.
Szukają nowego kierownika chirurgii ogólnej.
Nie minął nawet tydzień.
Dobrze płacą, Harriet. Bardzo, bardzo dobrze.
Tak? A godziny pracy?
Godziny to godziny.
- To ogromna szansa. - Dla ciebie.
Bardzo długo odkładałam swoje ambicje.
O co ci chodzi?
Wiosną zdaję egzamin adwokacki.
Jeśli zdam, zostanę młodszą wspólniczką.
- Kiedy chciałaś mi powiedzieć? - Teraz.
- I... - To nie wszystko?
Zostałam przewodniczącą Komitetu Adams Washington,
aby nie zrobiono z tej okolicy wjazdu na autostradę.
Czyżbym stał się panem Harrietowym Sloane?
Będziemy mieli sporo na głowach.
Jakoś to pogodzimy.
Niby jakim cudem? Dzieci potrzebują nas obojga.
Jestem spokojny.
Tak? A to dlaczego?
Bo chodzi o ciebie i o mnie.
- Doktor Mason? - Co słychać?
Wszystko dobrze.
Nie chcę wyjść na sobka, ale okropnie się dziś wiosłowało.
O rany.
Wiem, mam bałagan.
Wpadłem sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Wygląda pani na zmęczoną.
Ma pani kogoś do pomocy?
Sąsiadka wpada.
Doskonale. Sąsiedztwo jest kluczowe.
Dba pani o siebie? Ćwiczy na ergometrze?
Jeśli mam wolną chwilę.
Mówiłem o roku, ale numer dwa złamał nogę,
więc potrzebuję pani najpóźniej w przyszłym tygodniu.
- Słucham? Nie. Jestem... - Zmęczona? Zajęta?
Powie pani, że nie ma czasu.
- Bo nie mam. - A kto ma?
Dorosłość jest przereklamowana. Jeden problem zastępuje dziesięć innych.
Ale bryzg chłodnej wody zza sterburty tuż przed świtem?
Naprawdę pomaga.
Wracam do szpitala.
Widzimy się za tydzień.
Kocham cię.
Wiem.
Myślałam o twoim tacie.
Twierdził, że jazz nauczył go myślenia.
Że należy usiąść i pozwolić, by pomysły niosły cię ze sobą.
Miał sporo przemyśleń.
I tanecznych ruchów.
Uważasz, że to zabawne?
Dom Sloanów.
Posłuchaj tego.
No dalej, Mad.
Czego właściwie mam słuchać?
Przed chwilą się zaśmiała.
Czy to normalne w jej wieku?
Może być nad wyraz rozwinięta, co nie jest zaskoczeniem.
Oby tylko odziedziczyła po rodzicach skromność.
Co się stało?
Nie mogę zrobić tego drzewa.
Nie martw się, ja swojego też nie.
Cześć.
- Cześć, tato. - Cześć.
Cześć, mamo. Cześć, Szósta Trzydzieści.
Opowiadaj, jak było w szkole.
Pani Mudford chyba mnie nie lubi.
Wysoce nieprawdopodobne.
Kiedy tylko zadam jakieś pytanie, robi taką minę.
Krzywi się. Lub robi grymas.
Jaka jest różnica między krzywieniem się a robieniem grymasu?
Żadna, to synonimy.
Rozumiem.
Smakował ci dziś lunch?
Tak. Był bardzo pyszny.
A babeczki dyniowe? To nowy przepis.
Były wspaniałe.
Madeline Zott,
nie upiekłam babeczek, tylko orzechowe brownie.
Nie zjadasz lunchu, a co gorsza, okłamujesz mnie.
Będziemy tu stać, póki tego nie wyjaśnisz.
PORA NA DZIERGANIE
Kiedy byłam mała,
z powodu wojny nigdzie nie można było dostać pończoch.
Dlatego mama sama je dziergała,
ale bez pasa.
Więc w zasadzie to były... skarpety.
Oglądalność opadła bardziej niż mój fiut.
Starsze kobiety ją uwielbiają. Rozluźniają się przy niej.
Nie, one się przy niej zanudzają.
Musimy przyciągnąć męską widownię,
bo mężczyźni mają pieniądze, żeby kupować produkty naszych sponsorów,
a wtedy ja mam pieniądze, żeby kupować sobie rzeczy.
To ostatni program Gerty i pewnie ostatnie tchnienie na tym świecie.
Przynajmniej pozwól jej na odcinek pożegnalny.
Starucha wypada. Znajdź zastępstwo.
Kogoś młodego, ale z klasą.
Jakąś mamuśkę, ale do przelecenia.
Wszystko jasne.
OJCIEC WALTER
MATKA ROZWUT
- Ja do Waltera Pine'a. - Jest zajęty.
Panie Pine.
Casting na pielęgniarkę odbywa się na dole.
Przyszłam z panem omówić sprawę lunchów mojej córki.
- Lunchów? - Zgadza się.
Mogę iść coś zjeść?
Jasne, skarbie. Poproś Sharon.
Przepraszam, kim pani jest i co robi w moim biurze?
Elizabeth Zott, matka Madeline Zott.
Proszę usiąść.
To nie jest rozmowa na siedząco.
Pańska córka od miesięcy zabiera mojej córce lunch.
Dlatego zaczynam się zastanawiać,
czy jej opiekun nie zapewnia jej pożywnych posiłków?
No dobrze. Moja córka jest bardzo dobrze odżywiona.
Wiem, bo to ja ją odżywiam.
Panie Pine, chciałabym mieć czas i środki, by wykarmić obie nasze córki,
ale obecnie pracuję na dwa etaty.
Trzy, jeśli wliczyć rodzicielstwo.
Nie uznaję ustępstw w kwestii pożywienia,
które jest katalizatorem rozwoju mojej córki.
Pożywienie to nie zabawa. To wspólnota, rodzina. Stanowi podstawę.
Z troski o pańską córkę podaję przepis na kurczaka w cieście
wraz z próbką, aby wyczuł pan chrupkość spodu i gęstość nadzienia.
Wzięłam też ciastka owsiane... Nie, zabiorę je dla zasady.
Zostawię jedno dla Amandy.
Nie dziel się nim z ojcem.
Nie był zajęty.
KURCZAK W CIEŚCIE SKŁADNIKI
- Rozum pan stracił? - Przepraszam.
Jestem producentem telewizyjnym, a pani zawojuje popołudniowe pasmo.
Dlatego proponuję pani pracę
w roli gospodyni nowego programu kulinarnego stacji RBLA.
- Ma pan wstrząs mózgu? - Nie.
Panie Pine, jestem naukowczynią. Naukowycznią, która nie ogląda telewizji.
Proszę to przemyśleć.
Gotowe. Przemyślałam to. Proszę zabrać stopy.
Podniosłam rękę, ale na mnie nie patrzyła.
Spisek.
Dlaczego?
Napisy: Daria Okoniewska