Tempo trzy czwarte do pełnego za dwa.
Pełna moc.
Moje przyjęcia Tupperware wyróżnia to,
że dokładnie omawiam produkty i podaję przekąski.
Wtorkowe menu zawiera świeżo wyciskany sok nektarynowy
i cytrusowe batoniki na herbatnikowym spodzie.
Wspaniale. Do zobaczenia.
CZY ONI WIEDZĄ, JAK ZACZĘŁO SIĘ ŻYCIE?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
A może te?
„Butylowany hydroksytoluen”.
Lepiej nie jeść produktów, które dzielą skład z paliwem lotniczym.
Dopiszę to do listy słownictwa.
Jakiego koloru tata miał oczy?
Niebieskiego, jak ty. Czytałaś o genach recesywnych.
A jakie miał włosy?
Brązowe. Dlaczego o to pytasz?
Mamy wypełnić drzewo genealogiczne, a ja nic nie wiem o tacie.
- Wiesz sporo o tacie. - Nie wiem.
Tak, wiesz. Wiesz, że był wybitnym naukowcem,
dobrym człowiekiem, bardzo zabawnym tancerzem
i nikogo nie lubiłam bardziej, poza tobą.
A jego rodzice? Ich też muszę wpisać.
Zginęli w wypadku, gdy był mały, więc mieszkał w domu dziecka.
A twoi rodzice?
Ezra i Iris. Często się przeprowadzaliśmy.
Czyli jesteśmy same?
Wręcz przeciwnie.
Mamy siebie, mamy Szóstą Trzydzieści
i liczną rodzinę, która przyjdzie do nas na kolację.
Ty jesteś szefową kuchni. Czego potrzebujemy?
Ja pójdę po mąkę, a ty kup mięso.
- Robi się. - Ale nie za chude.
Oczywiście.
- Ja chcę gumę! - Przestańcie!
- Wracać! - Ja chcę na konika!
- Zejdź. - Wszystko w porządku?
Tak. Przepraszam za tych hultajów.
- Nie trzeba, rozumiem. - Pięć minut.
Marzę o pięciu minutach spokoju.
A jeśli to za dużo,
niech nakryją do stołu i czasem podziękują.
Ale wystarczyłoby te pięć minut.
Ci chłopcy są bardzo niesforni. Rany.
Butylowany hydroksytoluen.
Upadł na głowę. Wyobrażacie sobie mnie w telewizji?
Naprawdę? Ponoć nieźle tam płacą.
Sprzedałbyś własną duszę?
Zależy. Ile proponują?
- Myślałam, że sprzedajesz Tupperware. - Żeby mieć czas na badania.
Ja chcę być aktorem. Jak w Strzałach w Dodge City.
Chcesz być prawnikiem, jak mama. A jeśli nie wypali – lekarzem, jak tata.
Doleję ci mleka.
Masz szczęście, że masz ojca.
Ty też masz ojca, króliczku.
Patrzy na ciebie z nieba.
Wiem. Byłam zaczepna.
Pani wybaczy, panno Zott,
a co ten nieotwarty list z Instytutu Phillips robi na blacie?
Zaprosili cię nie tylko na pierwszy, ale i drugi etap rozmowy o pracę.
Odmowy wolę przyjmować po posiłku.
Mam zajrzeć pierwsza? Umiem zachować kamienną twarz.
Otwórz go!
- Otwórz go! - Dobrze, możesz przeczytać.
„Droga panno Zott, dziękujemy za cierpliwość,
gdy zawężaliśmy listę kandydatów.
Z radością...
Z radością zawiadamiamy, że dotarła pani do końcowego etapu
i wkrótce podejmiemy decyzję.
Prosimy o dostarczenie referencji, abyśmy mogli...”
Gratuluję, Elizabeth!
- Referencje. - To wspaniałe wieści.
Co to są referencje?
Kiedy twój były szef decyduje o tym, czy znajdziesz kolejną pracę.
Tak czy siak, nie robię sobie nadziei.
INSTYTUT BADAWCZY HASTINGS
Ja do doktora Donattiego.
Nie umawiałam spotkania, licząc, że go zaskoczę.
On już tu nie pracuje.
Nie wiedziałam.
Z kim mogłabym pomówić o...
Dziękuję.
Elizabeth?
Boryweitz.
Co się stało z Donattim?
Wiesz, jak to jest.
Zarząd postawił na świeżą krew.
Świeża krew to stara krew z recyrkulacji.
Słusznie.
Tyle razy chciałem się odezwać przez te lata.
Grunt to rozwaga?
Przepraszam cię.
Tak. Staram się o posadę chemiczki w Instytucie Phillips.
Ta wizyta i proszenie o referencje są niezwykle nieprzyjemne.
Proszę, abyś uczciwie i adekwatnie mnie ocenił
lub powiedział wprost, że udaremnisz mój rozwój zawodowy,
tak jak Donatti.
Z pewnością wychwalili cię w twoim obecnym laboratorium.
Sprzedaję Tupperware.
Nie napiszę ci referencji.
Tak myślałam.
Ponieważ chcę cię przyjąć z powrotem.
Tutaj? Żartujesz sobie?
Jesteś znakomitym chemikiem.
Możesz o nas myśleć, co tylko chcesz, ale jesteśmy najlepszą placówką w stanie.
Phillips się nie umywa. Głupotą byłoby tego nie rozważyć.
- Chemiczka? - Młodszy chemik.
Który dział?
DNA.
Dzięki grantowi Remsen i mojej renomie
staliśmy się autorytetem w dziedzinie badań nad abiogenezą.
Oddani ludzie wykonujący istotną pracę.
Będziemy razem publikować. Zostaniesz nawet drugim autorem.
A kto będzie pierwszym?
Cóż, pierwszym będę ja.
Ty?
Człowiek, który mnie okradł i okłamał?
Nie mogę oddać ci kierownictwa. Drugi autor to nie byle co.
Drugi autor to znacząca pozycja.
Przemyślisz moją propozycję?
Już to zrobiłam.
Jak myślicie, kim jest ta osoba na moim drzewie genealogicznym?
Lena?
Prezydentem?
„Czy to prezydent?” I nie.
Amanda.
Czy to Lassie?
To drzewo genealogiczne, a nie buda. Rozmawiamy teraz o ludziach.
Ludzie są zwierzętami.
Nie, ludzie są istotami ludzkimi.
Ale ludzie to ssaki, a ssaki to zwierzęta.
Dość tego, Madeline.
- Tommy? - Czy mogę być zwierzęciem?
Natychmiast przestań. Siadaj.
O nie. Cisza!
Siadać! Natychmiast!
Tommy.
Madeline, zostań po lekcji.
- Szampana? - Z chęcią, dziękuję.
- Dołączysz do nas? - Nie piję przed lunchem.
Przepraszam.
Dom Zottów.
Na litość boską.
Skutecznie zakłóciła zadanie, twierdząc, że ludzie to zwierzęta.
Ludzie są zwierzętami.
Nie w tym rzecz, tak?
Wczoraj, kiedy siedzieliśmy w kółku
i rozmawialiśmy o żółwiu Ralpha,
Madeline nam przerwała, bo nie mogła znaleźć książek Mailera
na żadnej z półek.
Interesują ją postaci mizantropijne.
Nie dziwi mnie to.
Sugeruje pani, że Madeline jest mizantropką?
Sugeruję, że przeszkadza, ponieważ...
nasze lekcje nie są dla niej wyzwaniem.
Sugeruję, że byłoby jej lepiej w szkole z bardziej zaawansowanym programem,
który by ją zaciekawił.
Choćby szkoła prywatna Caswell.
Nie brałam jej pod uwagę.
Najwyższa pora, żeby pani to zrobiła.
Dziękuję.
Lubisz szkołę, prawda?
Oczywiście, że nie lubię.
Jak to? Dlaczego nie powiedziałaś?
Nikt nie lubi szkoły. To normalne.
Niekoniecznie i powinnaś mówić mi o takich rzeczach.
Masz dość zmartwień.
Amanda!
Może dziś do mnie przyjść?
Jej tata pracuje do późna, a musimy ćwiczyć tajny język.
Oczywiście.
Jemy-ku-dziej, nno-pa Ttoz.
Chodźmy.
Nie będę pani namawiał, odbieram tylko córkę.
A kurczak w cieście na drugi dzień był jeszcze lepszy.
Nie wiem, jakim cudem.
To żaden cud.
Gdy ciasto stygnie, skrobia podlega procesowi retrogradacji:
cząsteczki przybierają formę krystaliczną i wiążą w sobie związki smakowe,
więc każdy kęs ma więcej smaku.
Tak, wyraźnie czułem te dodatkowe cząsteczki.
Były całkiem pyszne.
Zapraszam, robię kolację.
Pierwszy raz widzę taką kuchnię.
Ponieważ to laboratorium, w którym gotuję.
Dziewczynki są na dworze. Uczą naszego psa tajnego języka.
Jak sprawowała się Amanda?
Była grzeczna. Zabawna. Ujmująca.
Choć wybuchła płaczem, gdy poczęstowałam ją mrówkami na kłodzie.
Moja żona jej to przygotowywała.
Przykro mi. Kiedy zmarła?
Żyje. Rozwiedliśmy się.
Jest teraz gdzieś w Nevadzie i przechodzi duchowe oświecenie.
- Nie wiem, jak pani to robi. - Co takiego?
Godzi te wszystkie obowiązki.
Jestem samotnym ojcem od trzech miesięcy
i czuję się jak niezborna ośmiornica.
Usłyszałam kiedyś cenną radę: nikt nie jest na to przygotowany,
ale się przystosowuje.
Myślisz, że nie dasz rady, ale i tak to robisz.
Omyłkowo włożyłem piersiówkę ginu do jej śniadaniówki.
Jeśli dzięki temu przetrwa lekcje pani Mudford.
No dobrze.
Właśnie dlatego zostałaby pani gwiazdą.
Dlaczego?
Szanuje pani publiczność.
Nie jest protekcjonalna.
Znajduje z nimi wspólny język i dodaje im skrzydeł.
Jeśli miałabym to rozważyć, musielibyśmy być partnerami.
To tak nie działa.
- Zatem nigdy się nie uda, bo... - To byłby pani program.
To pani decydowałaby o każdym jego aspekcie.
Jeśli ja się spiszę, nikt nawet o mnie nie usłyszy.
Wysyłam Mad do szkoły prywatnej. A to kosztuje.
- Ile bym zarabiała? - Więcej niż kiedykolwiek.
Mam na imię Walter i będę dziś twoim przewodnikiem.
No dobrze. Po prawej mamy charakteryzatornię.
- Sama sobie poradzę. - Mowy nie ma.
To jest Amos, nasz mistrz oświetlenia. Świeci również przykładem.
Co czyni go mistrzem?
To nazwa stanowiska.
A to są Matt i Robert.
- Rekwizyty. - Jakiego rodzaju?
Trzepaczki, łyżki, kucyki – wedle woli.
A te panie już cię uwielbiają.
- Shari, Nancy, Lynn i Ronni. - Dzień dobry.
Miło was poznać.
- Wzajemnie. - Dobrze, a teraz...
- Kawa? - Jasne, jaką pan pije?
Nie, przepraszam. Ja przyniosę. To moja praca.
Jaką pani pije?
Nie trzeba, dziękuję.
No dobrze. I na koniec...
reżyserka.
Dzień dobry.
A oto twój nowy dom.
Kenny, włącz światła.
Dzień dobry.
Wspólnymi siłami stworzyliśmy wymarzoną kuchnię każdej kobiety.
No i? Co o niej sądzisz?
Jest odpychająca.
Zróbmy sobie przerwę.
Rozumiem twoje zastrzeżenia.
Jednak szkopuł tkwi w tym, że program musi być wesoły i zachęcający.
Gotowanie to nie zabawa. To ważna praca.
Dobrze. Mam pomysł.
Pomyśl o tym jak o najlepszym przyjęciu świata.
- Ty i pan Zott... - Nie ma pana Zott.
Jestem niezamężna. Nigdy nie wyszłam za mąż.
Może wrócimy do tego później?
Czyli... Czy ojciec Mad...
- Był niewierny żonie? - Nie. Kochaliśmy się.
Byliśmy bratnimi duszami.
Zginął tragicznie, nim dowiedziałam się o ciąży.
Bardzo mi przykro.
Mnie również, z powodu twojego rozwodu.
Coś ty, nie kochaliśmy się. I nawet nie wiem, czy ma duszę.
Wiesz co? Zrobimy tak.
Pomyśl o tym programie jak o ekscytującym eksperymencie.
...poznajmy uczestników. Zaczniemy od mistrza...
- Dom Zottów. - Cześć, panno Zott.
Wpadniecie jutro z Mad na grilla?
Powiedz o nowej marynacie.
Mad przyjdzie, ale możliwe, że ja będę wciąż studiować.
- Studiować? - Telewizję.
- Jak można studiować telewizję? - Włącz kanał czwarty.
Masz?
Tak.
Dobrze.
Zwróć uwagę, jak często on się śmieje.
Czemu oni się tak szczerzą?
Ubezpieczenia na życie to nie zabawa. W każdym razie notuję częstotliwość.
Zestawiam ją ze wskaźnikiem oglądalności,
skupiając się głównie na grupie demograficznej 24-35 lat.
Geniusz czy obłęd? Trudno stwierdzić.
Wchodzimy na antenę za dwa tygodnie, więc nie mam wiele czasu.
Jeśli potrzebujesz przerwy od nauki, my będziemy grillować.
Zrobiłem nową marynatę. Pa, Elizabeth.
- Pa, Charlie. - Kocham cię. Będę tęsknił.
Miał już nie brać nocnych dyżurów.
Też tak myślałam.
W książce telefonicznej znajdziesz wszystko.
Potrzebuję sloganu? Czy każdy program ma slogan?
Nie myśl za dużo.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Dobranoc, panno Zott.
Dobranoc, pani Sloane.
No nie, poważnie?
„W skrócie, byłem zbyt tchórzliwy, by postępować właściwie,
i zbyt tchórzliwy, by nie postępować niewłaściwie”.
Co to znaczy?
Pip przypomina sobie ten czas w życiu,
kiedy czuł presję, by coś robić lub nie, ponieważ inni tego oczekiwali.
I to czyni go tchórzem?
Szósta Trzydzieści.
Pamiętasz tatę Amandy, Waltera?
Myślisz, że cierpię na amnezję?
Dopiero co tu był.
Chodziło mi o to, że będziemy razem pracować w stacji telewizyjnej.
Dlatego nasze popołudnia trochę się zmienią.
Lubię nasze popołudnia.
A ja je uwielbiam.
Ale będę robić to, czego ode mnie oczekują, jak Pip.
Nie rozumiem. Jesteś naukowczynią.
Będę się zajmowała nauką, tylko że w telewizyjnej kuchni.
Będę uczyła ludzi gotować.
Są też korzyści finansowe.
Wiem, że będzie trudno, ale nie lubisz swojej szkoły
i pomyślałam, że może w Caswell –
tej dużej szkole koło parku –
czułabyś się lepiej.
Mam wybór?
Spróbuj, a jeśli ci się nie spodoba, masz pełne prawo weta.
Spróbuję i na tym się skończy.
Pełne prawo weta. Obiecuję.
- Kocham cię, króliczku. - Ja ciebie też.
Trzy, dwa, jeden, akcja!
„Nazywam się Elizabeth Zott, a to jest Kolacja o szóstej”.
Nie przeczytam tego.
Poza tym, Walterze, tracę czucie w ramionach.
W porządku, nic się nie stało. Od tego są próby generalne.
Wyglądasz fantastycznie.
To sukienka na średniej wielkości dziecko.
- A ja jestem dorosła. - Podoba mi się ta energia.
- Zróbcie większe plansze. - Nie chodzi o to, że nie widzę.
Moje sumienie nie pozwala mi tego czytać.
Przygotowałam własny tekst. Mogę? Po co pytam.
- Trzy, dwa, jeden? - Możesz po prostu zacząć.
Nazywam się Elizabeth Zott, a to jest Kolacja o szóstej.
Proszek do pieczenia jest zasadą, która podnosi poziom pH skórki kurczaka,
co przełoży się na jej chrupkość.
Jeszcze raz.
- Elizabeth... - Tak?
...jeśli się pomylisz, mów dalej. Ten program poleci na żywo.
- Nie możemy nic cofnąć. - No tak. Przepraszam.
Dobrze.
W porządku.
Jak mówiłam, proszek do pieczenia jest środkiem spulchniającym,
który podnosi pH skórki kurczaka.
Krótko mówiąc, skórka rozszerza się podczas pieczenia.
Im większa powierzchnia, tym bardziej chrupiąca tekstura.
- Zademonstruję... - Poziom PH skórki? To żart?
Wciąż szukamy odpowiedniej formuły.
Bujna fryzura, ciasna kiecka i przytulna scenografia są.
Ale to ma być seksowna żona, kochająca matka, którą każdy facet
chce widzieć po powrocie z pracy.
Ale tym razem chcemy zmniejszyć jednostkę kwadratową naszych warzyw.
Jednostkę kwadratową? Co to, kurwa, ma być?
Posłuchaj.
Chodzi o to,
że ona nie tylko jest kucharką i matką, ale też chemikiem.
Więc pomyślałem, że to wykorzystamy,
niech gospodynie mają do czego aspirować.
- ...uwalnia gaz łzawiący. - A to co?
Dlatego wolę okulary ochronne, których próżno szukać wśród przyborów.
Mamy szansę stworzyć coś znaczącego.
Znaczącego? Amiszem jesteś? Nie!
Chcę widzieć opięte kiecki i sugestywne ruchy,
na przykład przy zakładaniu rękawic kuchennych.
A na koniec każdego programu powinna zrobić mężowi koktajl.
- Wątpię, czy będzie chciała... - Gówno mnie obchodzi, czego ona chce.
To jej program.
Nie, Walterze. To mój program.
Cześć, Szósta Trzydzieści.
Witaj w domu, Mad.
Oto twój plan: 15.30-16.00 – przekąski. W lodówce są faszerowane jajka.
Sugestia: są smaczniejsze ze szczyptą słodkiej papryki.
16.00-16.30 – odrabianie lekcji.
Ja zawsze zaczynałam od najmniej lubianego przedmiotu.
Później leci z górki.
16.30-17.00 – lektura.
Poczytaj psu Wielkie nadzieje. Skończyliśmy na 87. stronie.
17.00-18.00 – zajmie się tobą pani Waterhouse
lub pójdziesz z Lindą na próbę jej chóru.
Rozejrzyj się przed wejściem na jezdnię i pamiętaj:
Bóg nie jest prawdziwy, ale szanujemy wierzenia innych.
Wrócę do domu na kolację. Kocham cię, mama.
NAGANA
- Mad! Pora wychodzić! - Już idę!
Nie pomiń mnie, o umiłowany Zbawicielu
Usłysz moje pokorne wołanie
Podczas gdy do innych się uśmiechasz
Nie pomiń mnie
Nie pomiń mnie, o umiłowany Zbawicielu
Usłysz moje pokorne wołanie
Cześć. A ty kim jesteś?
Nie powiem, bo pana nie znam.
Rozumiem.
Nazywam się pastor Wakely, a to jest mój kościół.
Jestem Mad Zott. Nie mam kościoła, bo mama mówi, że Bóg nie istnieje.
Jestem sąsiadką Lindy.
Drzewo genealogiczne. Ale zabawa.
Można polemizować.
- Polemizować? - To znaczy dyskutować.
Tak, masz rację.
Kogo już masz?
Po stronie mamy mam Ezrę i Iris,
ale po stronie taty nikogo.
Nie wiem, gdzie zacząć.
Czemu go nie zapytasz?
On nie żyje.
Bardzo mi przykro.
Mówią, nie można tęsknić za tym, czego się nie miało,
ale myślę, że ludzie się mylą. A pan?
Uważam, że ludzie bardzo się mylą.
A to co?
Tropy, które znalazłam w gabinecie taty,
w którym nigdy nie myszkowałam, gdyby ktoś pana pytał.
Ale nie wiem, do której szkoły chodził, więc na nic się nie zdadzą.
Ten skrzydlaty byk?
Tak przedstawiano św. Łukasza.
Chodził do szkoły pw. św. Łukasza.
Ale której dokładnie?
Oto jest pytanie.
Nie pomiń mnie
Nasz czas dobiegł końca.
W jutrzejszym programie przyjrzymy się koloidom.
Nie wiem, dlaczego to Kolacja o szóstej, a nie piątej trzydzieści, ale co poradzić.
Walterze, musimy przedyskutować tytuł. Jest nieopisanie mylący.
Możemy to omówić. Ale chodźmy się czegoś napić.
Nie piję alkoholu.
- Ale ja tak. - Dobrze.
Wiem, co powiesz. Zmiany zostaną wprowadzone.
Wynotowałam je.
Scenografia: zbyt zagracona. Plansze suflerskie: niepotrzebne, usunąć.
Garderoba: ta sukienka jest obsceniczna, potrzebuję mojego kitla.
Nie rozważysz kitla?
Zakrywa więcej niż fartuch. Wszyscy powinni gotować w kitlach.
Nie chodzi o żaden kitel.
Philowi się nie spodobało.
Philowi? Kim jest Phil?
Właścicielem stacji.
Nie cierpię go. Tak bardzo go nie cierpię.
Prześladuje mnie w snach. Prześladuje mnie na jawie.
Obchodzi mnie zdanie Phila?
- Nie, nie obchodzi. - Ale...
ja się z nim zgadzam. Musimy wprowadzić pewne zmiany.
Wiedziałam, że tak się stanie.
- Mówiłeś, że to będzie mój program. - Bo tak jest.
Pokaż w nim siebie.
Wiesz, co kocham w telewizji?
Wszystko.
Może przenieść cię w inny świat, zapewnia ci rozrywkę.
Sprawia, że czujesz się częścią jakiejś całości.
W dzisiejszym programie to nie scenografia czy strój stanowiły problem.
Brakowało w nim ciebie jako ciebie. Nie tylko naukowca.
Ale ja jestem naukowczynią.
Może i tak.
Ale to dopiero początek.
Pani Mudford mówi, że świetnie sobie radzę na lekcjach.
Przygryzłam sobie język do krwi, gdy kazała rysować pingwiny w czapkach.
Chyba nie wie, że wiele pingwinów żyje poniżej równika.
To powszechny błąd.
Nie zapytałam bibliotekarki o żadną książkę!
- I nie podzieliłam się lunchem z Amandą... - Mad.
Wiem, że denerwujesz się zmianą szkoły, ale zmiana jest dobra. Zmiana to ewolucja.
Rozdzielmy się. Wolisz mięso czy nabiał?
A mogę zostać z tobą?
Oczywiście, króliczku.
Proszę.
Malutka, drobna zmiana planów.
- Nic wielkiego. - Tak?
Ledwo odczuwalna.
Walterze.
Kolacja o szóstej startuje dzisiaj. Teraz.
Już? Mamy jeszcze dwa tygodnie prób.
Powtórki programu, który zastąpiłaś, mają zbyt niską oglądalność.
Ale to ma swoje plusy.
Może powinienem był od tego zacząć.
Jesteśmy najniżej ocenianą stacją, więc niewiele osób będzie to oglądać.
A Phil nas nie cierpi i możliwe, że w ten sposób kopie pod nami dołki.
To miałeś na myśli, mówiąc, że mediujesz na korzyść twórców?
Nie mówiłem, że skutecznie.
Połamania nóg.
Rozważam to.
Próba. Raz, dwa, trzy.
Shari, zanotuj dokładnie układ.
Zaczynamy! Do dzieła!
Do dzieła!
ELIZABETH ZOTT W „KOLACJI O SZÓSTEJ”
Wchodzimy na żywo za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Traktuję gotowanie poważnie i wiem, że wy również.
Wiem też, że wasz czas jest cenny i cóż, mój również.
To jest ołówek? Po co jej, kurwa, ołówek?
Ludzie z reguły nie doceniają wysiłku i poświęcenia,
które składają się na bycie matką, żoną, kobietą.
Ja nie należę do takich osób.
W trakcie programu zrobimy coś, co było warte naszego trudu.
Stworzymy coś, co nie przejdzie bez echa.
Przygotujemy coś ważnego: kolację.
Do pracy potrzebuję przestrzeni.
To wzmacnia poczucie, że nasza praca jest ważna.
Pomożesz mi uprzątnąć te rzeczy?
Eugene, Amosie. Dziękuję.
Gotowanie to chemia, a chemia to życie.
Wasza zdolność do zmiany, również siebie, zaczyna się tutaj.
Zaczynajmy.
Co ci się podobało?
Cierpię na bezsenność, a to mnie od razu uśpiło.
Ziemniaki są bogate w witaminę C, potas i węglowodany złożone.
Z dumą jednoczę się z niedocenianą siłą w kuchni:
kobietami i pieczonymi ziemniakami.
Tak?
- Moim zdaniem... - Tak trudno jest się uśmiechnąć?
Zgadzam się. No i ma niezłą figurę, ale chowa ją pod tym dziwnym fartuchem.
Dorzucam cynamon do chili. Nigdy dotąd tego nie robiłam.
Nie bójcie się eksperymentować.
Odwaga w kuchni przekłada się na odwagę w życiu.
Opisz jednym słowem odczucia po programie.
- Znudzony. - Ukarany.
- Wyzuty. Zdołowany. - Posmutniały. Zagubiony.
A pani?
Kompetentna.
Co to w ogóle oznacza?
Nasz czas dobiegł końca.
Dołączcie do mnie jutro, aby zgłębić zajmujący świat temperatur
i ich wpływu na receptory smakowe.
Dzieci, nakryjcie do stołu. Matka potrzebuje chwili dla siebie.
BRAWA
Koniec.
Cały świat dzierży w swych dłoniach
Liczyłem na spotkanie z ulubioną śledczą.
Dzień dobry.
Nie chcę wchodzić ci w paradę, ale zrobiłem listę szkół pw. św. Łukasza
w Alabamie, Alasce, Arizonie, Arkansas, Kalifornii, Kolorado,
Connecticut i Delaware.
Twoim zadaniem jest dojść do Wisconsin i Wyoming.
Rany, jak pan to zrobił?
Przeszukałem książkę telefoniczną.
Sprawdzasz stan po stanie, ale uprzedzam, że szkół jest sporo.
Kościołom brakuje wyobraźni, gdy przychodzi im coś nazwać.
Czemu mi pan pomaga?
Wiara ludzi, którzy nie pytają, jest ślepa,
a ślepa wiara nie ma nic wspólnego z wiarą.
Powtórzy pan wolniej?
„Jak opiszesz gospodynię?”
„Nadęta”. „Nieprzyjemna”. „Ani razu się nie uśmiechnęła”.
Uśmiech?
Czy chirurdzy uśmiechają się podczas usuwania wyrostka? Nie.
Chcemy tego? Nie.
- Panie Lebensmal? - Nie teraz.
Jeśli każę się uśmiechać, to masz się, kurwa, uśmiechać.
Nie będę.
Elizabeth chce powiedzieć...
On to wie, bo mówię wprost.
Posłuchaj, młoda damo.
Ta stacja należy do mnie. Zrozumiano?
Czy ktoś w końcu odbierze te pierdolone telefony?
Nie możesz tak tu przyjść i robić, co ci się podoba.
Nie robię tego, co mi się podoba. Gdyby tak było, prowadziłabym badania.
Coś ci wyjaśnię.
Mężczyźni wiecznie chcą coś wyjaśniać, a kobiety mają potulnie słuchać.
Nie chcę tej pracy, ale muszę zarabiać i stworzę program, z którego będę dumna.
Ale pan chciałby utrwalać mit, że kobiety to kretynki,
które głowią się wyłącznie nad kolorem paznokci.
Nie zrobię tego i żadna groźba mnie do tego nie zmusi.
Mężczyzna po długim dniu pracy chce, żeby żona powitała go koktajlem.
Więc zrobisz jebany koktajl.
Skąd założenie, że jego dzień był dłuższy?
Może pan zrobi jebany koktajl?
- Panie Lebensmal. - Czego?
Telefony rozdzwoniły się po programie.
Jest zamieszanie wokół składników.
Dokładnie chodzi o CH3COOH.
Kwas octowy. Ocet. Roztwór kwasu octowego 4%.
Powinnam użyć mniej fachowej nazwy.
Trzeba będzie zatrudnić pomoc, jeśli te telefony nie umilkną.
Proszę poczekać, zaraz zapytam.
CH3COOH to ocet.
Kolacja o szóstej.
Halo? Kolacja o szóstej. Mówi Elizabeth.
Tak, ta Elizabeth.
Cieszę się, że się spodobał.
Obserwujecie proces spalania. Efekt spektakularny, ale reakcja prosta.
Najlepiej podawać z ciastem.
Chyba nigdy wcześniej nie dygałam.
Zawsze jest ten pierwszy raz. I ostatni.
Do zobaczenia jutro.
Dzieci, nakryjcie do stołu. Matka potrzebuje chwili dla siebie.
Cześć. Wybacz drobne spóźnienie.
Drobne?
Te kobiety przyjechały aż z San Francisco i dopytywały o ubijanie masła.
Musiałam omówić listę składników z ekipą...
To bez znaczenia.
Co mnie ominęło?
Wszystko.
W takim razie jest tylko jedno wyjście.
Opowiadaj. Chcę wiedzieć wszystko.
Wszyscy, których dotąd poznałam w Caswell, wydawali się mili i chętni do nauki.
Mają tam sporą bibliotekę.
Wypożyczyłam Prawdziwe życie Sebastiana Knighta
i na razie bardzo mi się podoba.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale codziennie oglądam pani program. Odcinek o sufletach
i stawaniu na wysokości zadania był inspirujący.
Siostra bała się poprosić o podwyżkę,
ale powtórzyłam jej pani słowa.
„Strach to tylko reakcja neuroprzekaźników na odczuwane zagrożenie”.
I ją dostała. Dostała podwyżkę.
Rany. To wspaniale.
Przyniosę ciasto na koszt firmy.
Dziękuję.
Dostaniemy ciasto.
Przepraszam. Opowiesz mi więcej o tej książce?
- No więc... - Proszę bardzo.
Proszę wybaczyć, ale mogłaby pani to podpisać?
Oczywiście.
Dziękuję.
Naprawdę przepraszam. Masz moją niepodzielną uwagę.
Możemy już iść do domu?
Najpierw dokończmy jeść, a potem pójdziemy.
Dobrze.
KOLACJA O SZÓSTEJ OD PONIEDZIAŁKU DO PIĄTKU NA RBLA TV
Napisy: Daria Okoniewska