DOM DZIECKA DLA CHŁOPCÓW PW. ŚW. ŁUKASZA
Ile razy mam powtarzać? Przestań się morusać.
Przepraszam.
Twoja ciekawość sprowadzi cię na ścieżkę, z której nie będzie powrotu.
„Wszak giną nagle wśród nocy.
Utkwił On swój wzrok w drogę ludzi i widzi wszystkie ich kroki”.
Nagana za spóźnienie, Calvinie Evansie.
Na czym skończyliśmy?
„Nie ma ciemności ni mroku, gdzie by się schował nieprawy”.
STUDIA BIBLIJNE
„On człowiekowi nie ustala terminów...”
BROSZURA CHEMICZNA
„...by stanął przed Bożym sądem”.
Patrzymy na tablicę.
Werset brzmi: „Pan obydwu jest Stwórcą”.
Przepraszam, siostro Beth Ann.
Dzieci.
Zakończyliśmy spotkanie z biskupem.
Państwo Smithowie zabiorą go do domu.
Jeremiah,
ci wyjątkowi ludzie wrócili, aby się z tobą zobaczyć.
Przywitaj się.
Jeremiah. Wyjdźmy na zewnątrz.
- Dziękuję. - Bóg z wami.
Wróćmy do lekcji.
„Pan obydwu jest Stwórcą”.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA BONNIE GARMUS
LEKCJE CHEMII
ŚWIECE MODLITEWNE
Ładujcie, chłopcy.
Tyle samo za tydzień?
Podwójcie produkcję, a nie pożałujecie.
Dziękuję.
Tylko nie rozlej gorzałki. Biskup nas zabije.
- Przynieś pustą. - Dobrze.
Przecedź tym.
Tam napełniamy butelki.
Tu jesteś, Calvinie.
Wszyscy są pod wrażeniem tego, co tu osiągnąłeś.
Myślę, że pora zwiększyć produkcję.
- Termometr? - Ten, o którym wspominałeś.
Wspaniale.
Czego jeszcze potrzebujesz?
Postaw to tutaj. Ostrożnie.
Zdejmij to z ramienia.
Połóż na drugim piecu.
- Robi się ciasno. - Brakuje skrzynek.
- O cholera, limuzyna! - Słownictwo.
To cadillac!
To pewnie zawodowy bejsbolista albo gwiazdor filmowy.
Po co przyjechał?
Nie żartuj sobie. Na pewno po mnie.
Chyba śnisz.
Calvinie.
Chciałbym pomówić o twojej przyszłości.
Stałeś się niezastąpiony i należy to nagrodzić.
Dlatego zwalniam cię z codziennych obowiązków.
Coś nie tak?
Kim był ten pan?
Coś mi mówiło, że przyjechał po mnie.
Przyjechał w twojej sprawie.
Wiedziałem. To mój ojciec, prawda?
Przykro mi.
Opowiedziałem mu o tobie, zobaczył cię.
Ale cię nie chce.
Przykro mi.
Ale może mógłbym z nim porozmawiać.
- Zobaczyłby... - Nie.
Za bardzo mi na tobie zależy,
by narażać cię na kontakt z tymi nienawistnymi, samolubnymi ludźmi.
Wystarczająco przykre jest to, że nosisz w sobie ich ułomność.
Choćbyś nie wiem jak był dobry i jak się starał, nie wyzbędziesz się jej.
Zachowuj się naturalnie, ale dystyngowanie.
Ile to jeszcze potrwa?
A może jedno z zespołem?
Ty zdobądź dla nas kolejny puchar tenisowy w meczu przeciwko tym sukinsynom z JPL.
- Daj zabłysnąć Evansowi. - Oczywiście.
Kable na elektroforezie są odwrotnie podłączone.
Nie, nie sądzę...
Troszkę w lewo, łapię cień.
Sprawdzałem to.
Niech to szlag!
Te próbki są do wyrzucenia. Tak się nie da pracować.
Za dużo ludzi, za dużo zgiełku, za dużo zbędnych zakłóceń.
- Mogę zapewnić... - Masz rację.
Czego ci trzeba?
Własnej przestrzeni. Bez chemików, laborantów
i tego zainteresowania. Po prostu potrzebuję spokoju.
Gdy wrócisz z Bostonu, wszystko będzie gotowe.
Robert o to zadba.
Tak jest.
Przynieś nam dumę. A potem szybko wracaj.
Sława trwa dopóty, dopóki dostarczasz im tematów.
Widzicie teraz, że każde żywe stworzenie na Ziemi –
od porostów przez myszy po studentów Harvardu –
buduje swoje białka z tego samego zestawu 20 aminokwasów.
RNA i DNA mogą składać się zaledwie z czterech nukleotydów,
ale ich chaotyczne procesy wskazują, że życie rodzi się z przypadkowej,
nieskończonej permutacji, a nie stabilnej i wydajnej selekcji aminokwasów.
Dziękuję.
Szanowny drze Evansie, nie znam się na chemii,
a jednak pański wykład sprawił, że chwyciłem za pióro.
Pańskie badania są fascynujące. A wręcz porywające.
Jednak pominął pan w nich tajemnice boskości.
A jeśli to Bóg jest samorództwem?
A brakującym ogniwem między nukleotydami i wczesnymi formami życia
jest w rzeczywistości siła, której sama nauka nie zdoła wyjaśnić?
Podzielam pańskie zamiłowanie do podważania obiegowych tez.
Z wyrazami szacunku, Curtis Wakely.
Możesz to postawić na blacie. Dziękuję.
Szanowny panie Wakely, pastorze Wakely?
SEMINARIUM DUCHOWNE
Nie wiem, czy został pan wyświęcony.
Chciałbym podkreślić, że jestem zagorzałym ateistą.
Ale niezależnie od poglądów, tylko intelektualnie nieuczciwa osoba
mogłaby obserwować metafazę podziału komórkowego chromosomu
i nadal wierzyć, że to projekt wszechmocnego brodacza z nieba.
Proszę przekonać mnie, że jest inaczej. Nie stronię od dobrych dyskusji.
Z poważaniem, Calvin Evans.
Drogi drze Evansie, dziękuję za odpowiedź.
Nie było mi dane obserwować metafazy chromosomu,
więc przyznaję się do stronniczości.
Wierzę jednak, że mistycyzm i naturalizm nie są sobie z gruntu przeciwstawne.
W moim odczuciu nauka mówi jak, natomiast religia wyjaśnia dlaczego.
Zamiast samemu się spierać, przekazuję pałeczkę Karolowi Darwinowi,
który udowodnił, że nauka wyjaśnia zarówno jak i dlaczego.
O POWSTAWANIU GATUNKÓW
Słyszysz? To Charlie Parker?
Tak jest. Mój arcywróg. Drugi Charlie w twoim życiu.
Skarbie, niebo a ziemia.
Mają dobry gust.
Nie słyszą przez muzykę.
Harr, powinniśmy wracać.
Nonsens.
Nie, to biały facet.
Zgadza się. W czym mogę pomóc?
Witamy w sąsiedztwie.
Dziękuję.
Zapraszam.
- Proszę. - Dziękuję.
To ten...
Słuchałeś Parkera?
Tak, masz dobre ucho. To była strona B płyty.
Singiel Dona Byasa. Proszę, weź ją. Przesłuchaj.
Nie mogłabym.
Mówi tak, gdy na pewno coś zrobi.
Nie chcę być wścibski, ale jak wylądowałeś w tej okolicy?
Znalazłem ten dom w trakcie jednego z biegów.
Jakich biegów?
Joggingu. Wiecie, ćwiczeń.
Jakaś rozrywka dla białych.
Mam stąd zaledwie 8,4 kilometra do pracy, więc...
Czy tym miejscem 8,4 km stąd jest Instytut Hastings?
Tak, jestem chemikiem.
A ty czym się zajmujesz?
Jestem rezydentem w szpitalu Kaiser.
A ja jestem pomocą prawną w kancelarii Hollis, Morrison i Douglas.
To się świetnie składa.
Świetnie. Ja... widzisz...
Napisali o mnie artykuł i od tego czasu dostaję różnego rodzaju listy.
Wiecie, groźby na tle religijnym, propozycje małżeństwa.
Choć moi rodzice nie żyją, ludzie podają się za moją rodzinę.
Bycie chemikiem pomyliło im się z byciem Rockefellerem.
Nie wiem, mogłabyś mi z tym pomóc?
Jestem pomocą prawną, a nie prawniczką.
Mądrzejszej nie znajdziesz.
Ale w mojej niefachowej opinii,
moglibyśmy rozesłać nakazy zaprzestania działalności.
Tak!
Marzę o tym, żeby im nakazać i żeby oni zaprzestali.
Dobrze.
Poznajcie moją nową sekretarkę...
- Dzień dobry. - Cześć, Gracie.
To za tobą ugania się Harry Morton.
To sekretarka Harry'ego.
Naprawdę? To głupota się za nim uganiać. Ona jest ładniejsza.
- Teraz? - Nie odzywa się ponad tydzień.
Musiała uznać, że nie żyjesz.
Dość już o niej.
Zadzwonię, kiedy będę gotowa. Gdzie mi zaglądasz?
- Znam odpowiedź. - Ja też.
Znam odpowiedź. Wezwij lekarza.
Takie buty. Nie!
Drogi drze Evansie, bardzo dziękuję za prezent.
Cieszę się lekturą,
a córka podkrada mi ją, by kolorować ryciny ptaków.
Darwin raczej nie chciał, by jego największe dzieło
służyło komuś za kolorowankę, ale miło, że przydaje się całej rodzinie.
A ty masz dzieci?
Pomijając okazyjne histerie i niszczenie mienia, gorąco polecam.
Odpowiadając:
nie mam żony, dzieci ani żadnych zobowiązań.
Oddałem się pracy i to mi odpowiada.
W jednym zgadzam się z Darwinem:
człowiek nie powinien być sam.
Wiesz, że w O pochodzeniu człowieka wspomina miłość 95 razy?
Włączenie do eksperymentu życia zmiennych zewnętrznych
może przynieść rezultat, który cię zaskoczy i zachwyci.
Dlatego usilnie proszę – nie wykluczaj jeszcze niczego ani nikogo.
Przemyśl to.
Przepraszam, że tak długo.
Wpadłam w toalecie na koleżankę z pracy. Co za zabawny zbieg okoliczności.
Jaki zbieg okoliczności?
Chodziło mi o to, że świat jest mały.
Spotkałam ją, kiedy jesteśmy tutaj.
To raczej banalne prawdopodobieństwo statystyczne.
Większość ludzi je kolację między szóstą a ósmą wieczorem,
a w okolicy są tylko cztery restauracje.
Jeśli mieszkacie niedaleko od siebie,
istnieje spora szansa, że na siebie wpadniecie.
Spotkałyście się nie dlatego, że świat jest mały, tylko przewidywalny.
No tak.
Przepraszam, to niegrzeczne.
Nie, wcale nie.
Ucieszyłam się, gdy w końcu zadzwoniłeś.
Miałam wybraną idealną sukienkę,
ale poplamiłam ją lakierem do paznokci.
Dlatego musiałam włożyć tę starą.
Czy tkanina zawiera włókna octanowe?
Nie wiem.
Jeśli tak, nie używaj acetonu i wody.
To ją zniszczy. Zmieszaj po porcji oleju kokosowego i rozpuszczalnika.
Przydatna rada.
Może jednak pięć restauracji.
Historia dowiodła, że eksperyment mojego życia
nie reaguje dobrze ze zmiennymi zewnętrznymi,
a wyniki są niezmiennie bezowocne.
Usłyszałem kiedyś, że jestem ułomny.
Może to prawda. Najlepiej mi samemu.
Słyszę ból w twoim głosie, nawet przez papier.
Przykro mi, że te słowa padły. Nie zgadzam się z nimi.
Lecz nie można zaprzeczyć, że otwarcie się na miłość,
jej utrata lub niedostatek czynią nas podatnymi na cierpienie.
Zwykle upierałbym się, że mimo to warto.
Jednak obecnie nie mogę pouczać nikogo w kwestiach wiary.
Lekarz kazał ci założyć kurtkę.
Tak.
Mój ojciec ma raka pęcherzyka żółciowego i odmawia leczenia,
modlitwą próbując usunąć chorobę z ciała.
Przyznaję to z bólem, ale jestem wściekły na Boga.
Jak może pozwalać, by ci najpobożniejsi z nas tak cierpieli?
Z prawdziwym bólem czytam o twoim ojcu. Załączam artykuł Wydziału Medycznego Yale.
Odkryli czynnik chemiczny wywołujący tymczasowe remisje
u pacjentów z chorobą Hodgkina.
Wybacz, jeśli się wtrącam.
Dziękuję za życzliwość.
Niezależnie od moich wątpliwości i twojego oporu wobec wiary,
w naszej przyjaźni widzę dowód boskości.
Ten rodzaj nieoczekiwanej więzi? To jest właśnie Bóg.
Liczę, że pozostaniesz otwartym na nieznane zmienne,
ponieważ, Calvinie, nikomu nie jest najlepiej samemu.
Szczerze mówiąc, Curtisie,
dotąd nie brałem sobie twoich słów do serca.
Mogę się dosiąść?
Proszę.
Poznałem kogoś.
Kogoś tak nieoczekiwanego,
że jej szczęście wyparło moje dotychczasowe plany życiowe.
Chcę jej dać wszystko.
I być wszystkim dla niej.
Ona jest moim jak i dlaczego.
Calvinie, niezmiernie się cieszę
i nieskromnie przypisuję sobie część zasług.
Ja też mam dobre wiadomości.
Ojciec zgodził się na leczenie.
Wesołych świąt dla ciebie i twojej wybranki.
Mogę panu pomóc?
Nie jestem pewien. Tylko przechodziłem.
- Nie wiedziałbym, od czego zacząć. - Jaka jest pańska dziewczyna?
Nie jest moją dziewczyną. Ona jest kimś zupełnie innym.
Dobrze. Proszę spojrzeć na ten.
Tego pragną wszystkie kobiety. Proszę mi zaufać.
Elizabeth nie chce tego, co wszystkie kobiety.
Nawet nie wierzy w małżeństwo. A przynajmniej nie wierzyła.
Wcześniej.
Teraz jest inaczej.
Wszystko się zmieniło.
Przepraszam, nie znamy się na tyle dobrze.
Ależ gdzie tam.
Większość mężczyzn szuka najtańszego lub najdroższego.
Ale z panem jest inaczej.
Ona jest prosta.
Co ja mówię? Nie jest prosta.
Ona docenia prostotę. Praktyczność.
Zwykle nie nosi biżuterii.
Ale gdyby ją nosiła, byłaby złożona, ale przejrzysta.
Kamień nie jest duży,
ale to najczystszy brylant, jaki mamy na stanie.
I ma najwięcej faset.
Proszę pokręcić i zobaczyć, jak odbija światło.
Tak.
Pasuje do niej.
Masz...
Czy ty się wzdrygnąłeś? Dziwnie się dziś zachowujesz.
A ja się dziwię, że dziwisz się mojemu zachowaniu.
W porządku, dziwny dziwaku.
Chodźcie, Scroogowie.
Jeśli ominiecie kolędowanie, wpiszę wam naganę w akta.
- Za tobą. - Tchórz.
SZÓSTA TRZYDZIEŚCI
Mógłbyś biegać z Szóstą Trzydzieści.
Bo na mnie nie masz co liczyć.
Wspaniały prezent.
Mam coś jeszcze. Drobiazg.
Powinnaś się do mnie wprowadzić.
- Halo? - Sekundkę.
Użyłam klucza.
- Co robisz? - Sprzątam.
- Z jakiejś konkretnej okazji? - Ktoś się tu zatrzyma na dłużej.
Na dłużej?
Przenieść cię przez próg?
Nie, tak robią małżeństwa.
Kupiłem widelce.
Imponujące. Ile sztuk?
Dla dwóch osób jedzących na wynos.
- Czyli dwa. - Dwa.
A łyżki i noże?
Szlag.
Z chęcią rozbuduję biblioteczkę.
Ile razy można czytać Wielkie nadzieje?
Ty przyrządziłaś takie samo lasagne 79 razy.
To nietrafne porównanie.
- Za każdym razem jest inne. - Jak dobra książka.
- Jak to możliwe? - Książka się nie zmienia, ale ty tak.
Nie mówiłeś, że to magiczna książka.
- Zdradź mi swój sekret. - Przemawia tylko do mnie.
To moja książka.
Mam pytanie z innej beczki.
Jak zdobyłeś się na odwagę, by się oświadczyć?
Niczego nie byłem w życiu bardziej pewien,
a mimo to ogarnia mnie obezwładniający lęk.
Lęk o to, że gdy tylko zapytam ją,
czy chce spędzić ze mną resztę życia, czar pryśnie,
a ona zrozumie, że stać ją na kogoś lepszego.
Być może kościół powiązał w mojej głowie miłość i strach skuteczniej, niż myślałem.
Drogi Calvinie, nie rozmyślaj nad tym zbyt wiele.
Możemy jedynie szczodrze kochać i liczyć, że otrzymamy to samo w zamian.
Nikt nie jest doskonały. Dlatego właśnie przysięgamy sobie „na dobre i na złe”.
Pismo mówi nam: „miejcie wytrwałą miłość jedni ku drugim,
bo miłość zakrywa wiele grzechów”.
Ale możliwe, że coś pomija.
Aby prawdziwie kochać i być kochanym, trzeba kochać całą osobę,
w tym jej najtrudniejsze cechy. A może zwłaszcza je.
Piszesz kazanie?
Kazanie dla jednej osoby. Piszę list do przyjaciela.
Niech zgadnę. Tego bezbożnego naukowca?
Który wcisnął mi chemioterapię jako
„Boży sposób na uwolnienie swojego pierwotnego stworzenia
- od krnąbrnych komórek”. - Tak.
Co za zbieg okoliczności...
Akurat teraz się zaprzyjaźniliście.
„Zbiegi okoliczności zachodzą na najniezwyklejsze ze sposobów”.
Sam to wymyśliłeś?
Nie, to Agatha Christie.
Opanuj się, chłopcze.
Drogi Curtisie,
wiara, że miłość pokona wszystko, jest piękną ideą, do której warto dążyć.
Przyznam ci to.
Niestety obawiam się, że w moim przypadku jest inaczej.
Całe życie ukrywałem swoje najgorsze strony.
Przeraża mnie myśl, że ktoś miałby dostrzec moje wady.
AVERY PARKER DO CALVINA EVANSA
Zwłaszcza tak droga mi osoba.
Gaz nie leci.
Zawołać konserwatora?
Mamy przygotować wniosek w takich warunkach?
To jakaś kpina.
Dziękuję.
Ile razy mam powtarzać?
Przekierowałem te listy do moich prawników.
Nie mogę pracować, gdy jestem zalewany nieustannymi i nachalnymi kłamstwami.
- Przepraszam, nie poinstruowano mnie... - Niedopuszczalne! Kim jest twój szef?
Calvinie.
Dziękuję.
Skąd ten wybuch?
To ma się skończyć.
Nikt nie docenia tego, co próbuję tu osiągnąć.
Dobrze. Pozwolę ci wrócić do twoich ważnych badań.
- Nie sądziłem, że tu będziesz. - Oczywiście, że jestem.
Wciąż chcesz ze mną przebywać?
Tak, chcę.
Puściły mi nerwy.
Ludziom puszczają nerwy. Bardziej interesuje mnie przyczyna.
Poznałeś przecież moje najgorsze strony.
To nie zmieniło moich uczuć.
A jeśli powiem, że tak samo myślę o tobie?
Słucham.
Prędzej czy później to i tak wypłynie.
Nie wiem, jak zacząć.
Powoli. Opowiedz, co się dziś wydarzyło.
Rodzice mnie porzucili, zanim jeszcze umarli.
Te listy, ludzie udający troskę, utrzymujący, że są rodziną...
To jak sól na otwartą ranę.
Dobrze, że moi rodzice nie żyją.
Łatwiej mi zostawić to za sobą.
Niełatwo jest wypowiedzieć coś, co z trudem przyznajemy przed samym sobą.
Tyle wyszło z zaczynania powoli.
Drogi Wakely, wybacz tak długie milczenie.
Tyle się zmieniło od czasu ostatniego listu.
Lewa nad prawą.
Zawsze lewa nad prawą. Dobrze. Instynktownie układasz kciuki na końcach.
Wiesz dlaczego?
Freddie.
Cześć. Chciałem cię przeprosić za tamto.
Wybacz.
Nie chcę wychodzić za mąż ani mieć dzieci.
Dziękuję ci za to. Teraz już wiem.
Co wiesz?
Czego potrzebujesz.
Póki mam ciebie, a ty jesteś szczęśliwa, niczego więcej mi nie trzeba.
Cześć, piesku. Gotowy na spacer? Dobrze.
Chwilkę.
Poliżesz znaczek?
No dobrze.
No dobrze, chodźmy.
Jak wiesz, nie chciałem się żenić.
A potem ni stąd, ni zowąd kupiłem pierścionek zaręczynowy.
Próbowałem wynagrodzić swoją ułomność,
chwytając się czegoś pełnego i nieskalanego, co mógłbym jej dać,
ponieważ tak bardzo chciałem być dla niej doskonały.
Gotowy, Szósta Trzydzieści? Chodź, biegniemy.
Ale jak zwykle mnie zaskoczyła.
Poznała moje największe wady i wciąż mnie kocha.
Małżeństwo, wszystkie te tradycyjne kroki,
nie są dla nas, ale my jesteśmy dla siebie.
Jesteśmy dla siebie.
To podsumowuje cały cholerny wszechświat.
Drogi Calvinie, jak możesz nie wierzyć w cuda,
skoro tak zatwardziały samotnik znalazł w życiu taką miłość?
Zdaje się, że obaliłeś własną filozofię.
Niezmiernie się cieszę.
Wkrótce wraz z ojcem wrócimy do Kalifornii,
więc może uczcimy to osobiście?
No chodź, dalej.
Wszystko dobrze.
Hej, no chodź, Szósta Trzydzieści.
Co zrobić z korespondencją dra Evansa?
Kochanie, to do ciebie.
ZWROT DO NADAWCY
Mamo, już tu jest!
- Dzień dobry. - Cześć.
W przyszłym tygodniu jedziemy do domu dziecka w Modesto.
Uwierzy pan?
Miło cię znowu widzieć.
Rany. Nie miałem pojęcia, że jesteś Elizabeth Calvina.
To niesamowite. Przyniosłem listy od niego.
Dzięki.
Zapraszam.
Jaki macie plan?
Szczerze mówiąc, cała ta sprawa ze szperaniem w przeszłości Calvina...
Nie odmówiłabym Mad odpowiedzi,
ale obawiam się wprowadzenia do jej życia osób, którym nie mogę ufać.
Rozumiem. Obawiasz się nieznanych zmiennych.
Sporo podchwyciłeś od Calvina, prawda?
- Albo on ode mnie. - Wszystko już rozumiem.
Prawda jest taka, że nawzajem zmieniliśmy się lepsze.
Czyli ksiądz i chemik.
Co twoim zdaniem was połączyło?
Wiedzieliśmy, jak mało wiemy i woleliśmy pytać, niż odpowiadać.
A was?
Myślę, że odnaleźliśmy w sobie nawzajem wiarę.
Zabawnie usłyszeć to z twoich ust.
Dlaczego?
Wiesz, że religia opiera się na wierze?
A ty, że wiara nie opiera się na religii?
Zgadza się. Byliście dla siebie stworzeni.
Nie znałam go wystarczająco długo.
To fakt.
DOM DZIECKA DLA CHŁOPCÓW PW. ŚW. ŁUKASZA
BÓG DA
Wiesz, co znaczy miarkować oczekiwania?
Mierzyć je?
Blisko. Nie spodziewać się wiele, na wypadek niepowodzenia.
Dobrze, będę miarkować.
Niezależnie, co z tego wyniknie, kocham cię, tak samo jak twój tata.
Zawsze to powtarzasz.
Jak tata może mnie kochać, skoro mnie nie zna?
Ponieważ, Madeline Evans Zott, pewne sprawy wymykają się empiryzmowi.
W czym mogę pomóc, pani Zott?
Panno Zott, nie pani. Moi rodzice nie byli małżeństwem.
Wychowywał się tu Calvin Evans.
To mój ojciec.
A czy twój ojciec wie, że tu jesteś?
On zmarł.
Rozumiem. Bardzo mi przykro.
Moja córka znalazła kilka nagan z tej placówki w jego rzeczach osobistych.
Nie kojarzę tego nazwiska.
Na pewno macie tu jakiś rejestr. Dokumenty, do których można się odnieść.
Z chęcią sprawdzę. Kiedy twój ojciec tu mieszkał?
Od 1921 do 1939 roku, plus minus kilka lat.
Przed pożarem.
Przykro mi to mówić, ale wiele archiwalnych akt spłonęło.
Na pewno go pan nie pamięta?
Uwielbiał naukę i książki. Był bardzo mądry i szybko biegał.
Pozwolę sobie doradzić, byś zwróciła się do Ojca Niebieskiego,
aby pomógł uleczyć tę wyrwę.
Tak mi przykro, króliczku.
- Jesteś rozczarowana... - To nie ma sensu! On kłamie!
Mad.
- Króliczku. - Nie chcę kolejnej ślepej uliczki.
- Przykro mi. - Wiem, że tu mieszkał.
Gdzieś musi być dowód.
Dobrze, pomogę ci.
Mamo, spójrz.
CHARLES DICKENS „WIELKIE NADZIEJE”
WYPOŻYCZYŁ: CALVIN EVANS
KSIĄŻKA PODAROWANA PRZEZ FUNDACJĘ REMSEN
Co to?
Trop. Miałaś rację.
FUNDACJA REMSEN
- Wychodzę. - Dobrej nocy.
- Nie siedź zbyt długo. - Dobrze.
Napisy: Daria Okoniewska