PIEKARNIA ROESERA
ŚWIEŻE PĄCZKI - DOMOWE LODY
ORYGINALNA WOŁOWINA
Co ty robisz?
Co?
Czemu próbujesz ubrać hot doga w koszulkę?
Dzieciaki kochają hot dogi, idioto.
Wiem. Dlatego będziemy je robić.
Dokładnie, kuzynie. To jest ogłoszenie.
Nie musisz niczego ogłaszać.
Hot dog w koszulce z wołowiną. To zabawne.
Przynieś mi trochę propanu.
Wiesz co? Przede wszystkim nie chciałem robić tego gówna.
W takim razie nie pożyczaj od Cicero pieniędzy,
których nie możesz zwrócić, a nie będziemy urządzać urodzin dzieciakom.
- Niczego nie pożyczałem. - To nawet nie ma znaczenia.
Nie chcę, by połamał mi nogi.
- Zamknij się. - Połamane nogi?
Jeśli ten sukinsyn się do nas zbliży, dam mu popalić.
Po prostu mi pomóż.
- Zróbmy to dobrze. - Po drugie, nie masz pojęcia,
jaką ilość korespondencji administracyjnej
muszę dziś wykonać.
- Jasne? To straszne gówno. - Korespondencja?
- Tak. - Serio?
Lubisz srać na mój system,
ale mam zgraną załogę i odpowiadam swoim kohortom
i współpracownikom na czas.
Wymień kogoś z tej kohorty.
- Nazwisko? - Jakiegoś współpracownika.
Choć jedną osobę. No dalej.
Timothy. Ale ja nie... Pomóż mi.
- To się nie zmieści. - Zmieści się.
- Nie zmieści się. - Możesz mi pomóc?
- Nie zmieści się. - Zmieści.
Chcesz?
No dalej. Zachowujesz się jak dziecko. Jesteś dzieciakiem.
- Chyba ty. - Dzień dobry.
Kurwa.
Zobacz, co zrobiłeś.
Cholerny dzieciak.
Dobra. Przyniosę zapasowego z piwnicy.
Marcus, jak nowa lada?
Fajna. Wreszcie spokój z chlebem.
Lista jest gotowa.
Rzućcie na nią okiem. Dzięki.
- Możesz tego spróbować? - Jasne.
- Dobre? -Świetne.
Dzięki.
Pamiętasz o tłuczonych ziemniakach? Chciałam tylko sprawdzić.
Tak. Pamiętasz, jak mówiłam, żebyś się odpieprzyła?
To nie oznacza „tak”.
- Oznacza, że wiem, jak to się robi. - Dobra, to nowy przepis.
Co powiedziałam?
Dopilnuj, by temperatura nie była zbyt wysoka.
Moim szefem jest Jeff. System.
Nie próbuję być wrzodem na dupie.
Nie chcę, byś myślała, że wtrącam się w twoją przestrzeń.
Robię to, co do mnie należy i wiem, jak to jest
być kobietą w kuchni i mieć...
Jak to jest być kobietą w kuchni?
Wspaniale.
Pracuję w tej kuchni dłużej niż ty żyjesz,
więc po prostu się odpierdol.
Przepraszam.
O Boże, kuzynie, musisz to zobaczyć.
Ten koleś próbuje dowalić małemu nerdowi,
a ten nerd po prostu go zmiata.
Po co jedziesz na Kennedy'ego?
Wyluzuj. Cicero mieszka w tej okolicy.
Nie. Cicero mieszka teraz w Wilmette.
Musisz jechać w stronę...
- Racja, to mój błąd. - Ale w sumie spoko.
Nie spieszy mi się do tego skurwysyna.
Przysięgam, że jeśli nazwie mnie Rickiem, stracę panowanie nad sobą.
Zrobisz coś dla mnie? Próbuję wyciągnąć nas z tej dziury.
Jasne? Chcę, żeby dzisiaj poszło gładko. Nie wspominaj o tym.
Spoko, nic nie powiem.
- Wszystko źle zrozumiałeś! - To najłatwiejsza praca.
Jestem jedyną osobą, która nie słucha twoich bzdur.
- To nie był mój telefon. - Zadzwoń po elektryka.
Mówię to od lat.
- To nie był mój telefon. -„Jestem po twojej stronie.
„Mam teraz dziecko. Potrzebuję prawdziwej pracy”.
-„Dostanę bilety na Króla Lwa?”. - Myślisz, że nie umiem odebrać telefonu!
Nawet nie wiemy, jak spadła z tych schodów.
Mamy wnieść to tylnymi drzwiami?
Tak.
- Wnieście to bokiem, dobrze? - Bokiem? Pewnie.
Tak. Dzięki, Rick.
- Nienawidzę, kiedy mnie tak nazywasz. - A ja, kiedy nie odbierasz telefonu.
Jedzenie jest gotowe, dzieciaki.
To było miłe. Dzięki.
Carmen, czy to ty?
Witam, panie Zurski. Jak się pan miewa?
Myślałem, że się zabiłeś.
Nie, to mój brat.
Gówno prawda.
Ten skurwysyn to stek bzdur.
Idealne wyczucie czasu.
- Za kogo on się uważa? - Zrobiłem wszystko.
Nawet nie jest Włochem. Stuprocentowy Polak.
- To dopiero obraza. - Nawet ty nie jesteś Włochem, prawda?
Jestem bardziej Włochem niż ten gość.
Włącz grilla. Zabieram się za hot dogi.
Daj mi tylko chwilę.
- Richie, co to jest? - Spokojnie, to jest legalne.
Cierpię na niepokój i strach.
- Jak wszyscy. - Chcesz połowę?
Nie.
Do którego pudełka włożyłeś keczup?
- Keczup. Które pudełko? - Nie wziąłem keczupu.
Dlaczego nie wziąłeś keczupu?
Jaki dupek daje keczup do hot doga?
- Dziecko, Richie. - Dziecko-dupek.
Ty jesteś dzieckiem, dupku.
O co chodzi z tymi gejowskimi owocami?
- Domowy napój Ecto Cooler. - Cholera!
To jest zajebiste.
Spoczywaj w pokoju, Haroldzie.
Jeden kęs pączka sprawia wiele radości.
Dwa kęsy przyprawiają o smutek.
Wszyscy uwielbiają ten pierwszy kęs.
Gdy byłem dzieckiem, był moim ulubionym.
- Lubiłeś słodycze? - Tak, ale nawet nie chodziło o smak.
Uwielbiałem na nie patrzeć. Kolory i tekstury.
Jednego pączka uwielbiałem tak bardzo,
że utkwił mi w głowie.
Wypełniony galaretką, jasnofioletowy, słodko-ostry.
Cała rodzina była szczęśliwa, gdy kupowaliśmy pączki.
- Trudno nie być, młody człowieku. - Tak.
- Moi ludzie. - Chester. Tak.
Dziękuję.
- Kocham cię. - Pewnie, stary.
Hej, ziom.
- Chester. - Cześć, kochanie.
Co tam, Tina? Co tam masz?
Sam chciałbym to mieć.
Nowa edycja, odświeżone kolory.
Zaznaczyłem 18-3224.
Ta orchidea jest zajebista.
Dziękuję bardzo.
- Oddam ci to. - Z tyłu.
- Jak tam wołowina? - A tak.
- Wyjmuję ją w tej sekundzie. - Dzięki.
- Co tam? - Hej.
- Kim jesteś? Przepraszam. - Przepraszam. Chesterze, to jest Sydney.
Sydney, to mój współlokator, Chester.
Cześć, współlokatorze Chesterze.
Hej, szefowo kuchni Sydney.
- Fajnie. Co tu robisz? Przepraszam. - Wtajemniczam go.
Podrzucam inspirujące materiały.
Jest projektantem.
- Co projektujesz? - Wszystko.
- Wychodzę. Widzimy się w domu. - Tak.
- Dziękuję. Oddam ci to. - Jasne.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
- Powodzenia na spotkaniu. - Dzięki.
Na spotkaniu z ambasadorem marki nie mogę pachnieć kuchnią.
Dobra, wychodzę.
Kolory Pantone?
Może zrobiłbym klasycznego pączka do wołowiny?
Oczywiście poza innymi rzeczami.
- Tak. - Myślę, że to może chwycić.
Tak. Pączki są zwodniczo trudne,
ale wymagają też dużej ilości sprzętu.
Nie wiem, czy ta knajpa ma najlepsze wyposażenie na świecie.
Chcę, żeby były idealnie, jak ta śliwka.
- Ta, o której opowiadał nam Carmen. - Tryb Michelin?
Tak. W sumie nie wiem.
Może to być limitowana edycja albo coś takiego.
Jeśli ty za tym jesteś, to ja też.
Daj znać, gdybyś potrzebował pomocy.
Jasne, chętnie. Dzięki.
- Powodzenia. - Dzięki.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wszystko dobrze.
Fajny. Sweeps przygotowuje danie dnia. Angel, co powiesz na sałatkę?
- Pewnie. - Wspaniale. Dzięki.
- Dostanę danie dnia? - Ty tu nie pracujesz.
Jak leci?
- Dobrze. - Próbowałeś nowego ciasta czekoladowego?
- Tak. - I jak?
Dzięki tobie Marcus zyskuje pewność siebie.
Dobra robota.
Nie zrobiłeś żadnego z nich? Czy to te zrobiłeś?
Jeszcze tego nie robiłem.
Robię rozeznanie,
chcę wyczuć tekstury, zobaczyć, o co tak naprawdę chodzi.
To miłe...
Mówiąc o wyczuciu?
Spójrz, ten jest dobry. Tak jak...
- Ten jest dobry? - Tak sądzę.
To jest dobre.
To jak wtedy, gdy idziesz do swojej babci,
a ona ma poduszkę na desce klozetowej.
- Tak. - Siadasz na niej.
- Delikatne spuszczenie powietrza. - Pachnie jak potpourri.
Ale pachnie też babcią.
- Co tam? - Co słychać?
- Nowy Jork, zgadza się. - Hej.
Tego nie widziałem.
Pan nowojorczyk!
Jak się masz?
Schudłeś.
- Przykro mi z powodu Michaela. - Dzięki.
Nie.
Keczupu?
Nie widzisz tego?
Nie rozumiem, kiedy krzyczysz!
Otwierają moje prezenty.
Co za bzdura!
Są podupceni.
Czemu otwieracie cudze prezenty?
Carol, pomożesz mi? Tu jest beznadziejnie.
Proszę.
Mam do ciebie jedno pytanie. Pracujesz w restauracji, tak?
Zgadza się.
Jak to jest być przegrywem?
Fajnie.
Hej, chłopaki!
Carmen
był szefem kuchni najlepszej restauracji na świecie.
To nie jest przesada.
To dosłownie najlepsza restauracja na świecie.
Przynajmniej według Eatera.
Nie przyszedłem, żeby z tobą gadać.
Nie chcę się kłócić. Potrzebuję ciszy.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Poza ostrzeżeniem, że Pete tu jest.
- Wiem o tym. - Niech Sugar na niego uważa.
Sugar utknęła w robocie.
Podrzucił prezent, a teraz nie chce sobie pójść.
- O mój Boże. W mordę. - Z ust mi to wyjąłeś.
Wygląda, jakby chciał wezwać gliny. Wiesz, o co mi chodzi?
Rozumiesz?
- Wydział narkotykowy. - Dokładnie.
Cholerne dragi.
- Hej, Phil. - Hej, Jimmy.
Richardzie.
Co tam, Phil?
To było dziwne.
Jego nieruchomość też zjebałeś?
Właściwie nie.
Bo wiesz co, Jimmy? Nie niszczę nieruchomości.
Czasem ludzie myślą, że wzywają mnie do naprawienia toalety,
ale tak naprawdę dzwonią do kogoś innego.
Wystarczyło odebrać telefon.
Nigdy nie dostałem telefonu.
Czyżby?
Pieprzyć to.
Powiedziała tak:
„Nie można wyłączyć zlewu. Woda jest wszędzie.
-„Nikogo nie mogłem znaleźć”. - Bzdury.
„Wielokrotnie dzwoniłam do Ricka
„na numer 847-555-0186”.
Czy ten numer brzmi znajomo?
Tak, bo to numer Michaela.
Nikt już nie patrzy na cyfry. Mój zaczyna się od 312.
Ten dzieciak, stary.
Ten dzieciak.
- Szefie. - Co?
Czy możesz następnym razem użyć soli, jak prosiłam?
- Czemu ciągle mnie obserwujesz? - To część mojej pracy.
Nie używamy też
obrzydliwych ręczników kuchennych.
- To ocenianie. - Wystarczy użyć noża.
Nie sądzę,
chodzi raczej o BHP.
- Super. - Dobra, rozumiem.
- Staram się pomóc. - Dzięki, już rozumiem.
- Dzięki. - Rozumiem.
- Dziękuję. - Rozumiem.
Te głupie chłopaczki.
Wezwali karetki,
jadą nimi do szpitala.
Co na to powiedział medyk,
którego czas zmarnowano?
Powiedział: „Po jaką cholerę to robiłeś?”.
Myślicie,
że ich kupy nie były ostre, po co mieliby kłamać na ten temat?
Co tam?
Co u ciebie?
- Urządzacie sobie śmieszki? - Nie.
Co jest w chłodziarce?
Ecto Cooler.
No co ty, jak w Pogromcach duchów?
Tak.
Chyba trzeba go uzupełnić.
Pracuję nad tym.
Fajne urodziny, co?
O kurde!
To jest identyczne.
Dobrze. Dzięki.
Uwielbiam łapać duchy
To z piosenki.
Kojarzę.
Tak.
Co to, pora leżakowania?
Dziwne.
- Richie, co u ciebie? - Muszę...
Spoko.
Stary, to jest przepyszne.
- Dobrze. - Rewelacja.
Dzięki.
Wiem, że niektóre sytuacje bywają dziwne.
- Nie musimy tego robić. - Tak,
- ale kocham jedzenie. - Jezu Chryste, Pete.
No dobra. Wiem, że to nie jest fajne i tak dalej,
chciałem tylko powiedzieć, że śledziłem
twoje dotychczasowe ruchy i wiem,
jaką odwagą się wykazałeś.
Byłem tobą zafascynowany.
Wielu ludzi pewnie nie zdaje sobie sprawy,
ile to wymagało pracy i poświęcenia.
Uważam, że to jest super.
Twoja siostra bardzo ci kibicowała.
Serio.
Ale też bardzo za tobą tęskniła.
- Dzięki, Pete. - Spoko.
Nagle poczułem zmęczenie.
Czyli nie jest bardzo zajęta pracą?
Nie, jest na ciebie wkurzona.
- Tak, jestem jej winien telefon. - Raczej jakieś 50 telefonów.
Nie chcę się wtrącać,
ale jej też było ciężko, wiesz?
Słuchaj, mam tu robotę.
Pewnie. Wejdę do środka,
złapiemy się przed rejsem?
- Tak. - To super.
Ten koleś? Jest prześmieszny.
O kurwa.
Cholera jasna.
Przyniosłem więcej keczupu.
Dzięki.
Co?
Nie zabij mnie.
Nie mogę się tego doczekać.
Wrzuciliśmy do chłodziarki opakowanie Xanaxu.
I co, nie żyją?
Chyba po prostu śpią.
Nawet mi się to podoba.
- Tak? - Pewnie.
- Tak trzymaj. Świetnie ci idzie. - Dobra.
Kurwa.
Przygotujmy się na spróbowanie ziemniaków.
Cholera.
Tylko nie to.
Z tyłu.
No co ty...
Kurwa. Przepraszam.
- Przepraszam. - Spoko.
Kurwa, Tina!
Przepraszam.
Cholera.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo nie mam czasu się obijać.
Nie ma za co.
Cholera.
- Kawy? - Dziękuję.
Z jakiej to okazji?
Powtórka imprezy. Grant Park '92.
Tęsknisz za nim?
Nie znałem go aż tak, żeby za nim tęsknić.
A ty?
Czasem. Byliśmy w podobnym wieku,
bardziej jak przyjaciele niż rodzina.
Mieliśmy podobne problemy
w podobnym czasie. Było wiele wspólnych tematów.
To brzmi nieźle.
Tak było.
Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś?
Jakieś 20 lat temu. Strasznie się pokłóciliśmy.
O co?
O milion rzeczy.
Narkotyki, alkohol, hazard,
upierał się, by ciągle robić to gówno.
Wymyślał sobie nową karierę
co dziesięć minut.
Raz chciał być maklerem, a zaraz potem szefem obrony.
Mówię poważnie.
Wtedy jakiś dupek zainwestował w Eda Debevica.
I on nagle staje się restauratorem.
Brzmi dobrze.
Tak.
Przez niego twoja biedna mama utknęła w tym miejscu.
Jakim cudem spędzasz tam 24 godziny dziennie?
Ja po pięciu minutach łapię doła.
- Pewnie dlatego tak bardzo to lubię. - Tak.
Pewnie dlatego chcesz to naprawić.
Pewnie tak.
Nie bądź rozczarowany,
jeśli to się nie uda.
W porządku.
Wiesz, że ci tego nie sprzedam, tak?
Wiem o tym.
Śnił mi się.
Kiedyś byłem z twoim tatą
nad Jeziorem Genewskim czy gdzieś.
Jedziemy sobie wielkim SUV-em.
Siedzi na miejscu pasażera, jedziemy bardzo szybko.
Nie mam kontroli.
Samochodem rzuca na wszystkie strony.
Nie zapiął pasów.
Nagle jakiś dzieciak, mały chłopiec,
idzie środkiem drogi. Hamuję z całej siły.
Samochód zatrzymuje się milimetr od niego.
Twój tata wylatuje przez przednią szybę,
ale nigdy nie ląduje.
Po prostu lata.
Co się stało z dzieciakiem?
Stał tam, machając do niego.
Z bardziej optymistycznych rzeczy,
pozbyłeś się dwóch K ze swojej karty. Gratulacje.
Dobre przejście.
Jestem królem przejść.
Ile jesteśmy ci winni? 298 tysięcy?
I pięćdziesiąt dolców.
- Za co te 50? - Za wysyłkę i obsługę.
Dupek.
No dalej.
Mogę spróbować ziemniaków?
Za minutkę.
- Dalej, skończ z tym. - Z czym?
Spróbuj i powiedz, że są beznadziejne.
- Wspaniałe, dzięki. - Co?
Są wspaniałe. Dziękuję.
Teraz musimy się pospieszyć.
Dzięki, Jeff.
Szefowo.
Spadajmy stąd. Niczego nie zjadłem.
- Ja też nie. Umieram z głodu. - Dobra robota, chłopaki.
- Poważnie. - Miło cię widzieć, wujku Jimie.
- Kocham cię, Bear. - Kocham cię.
- Do później. - Do zobaczenia.
Chcecie zobaczyć coś obrzydliwego?
Nie rozumiem tego. To dla mnie wielka tajemnica.
Śpi jak dziecko.
Mam ochotę konkretnie mu przywalić.
- Wiecie? - Dokładnie.
Dzięki, że mogę być częścią tej rodziny.
Nigdy tego nie zapomnę.
Zamknij się, frajerze.
Śpij tam.
- Już prawie wróciliśmy? - Tak.
Sorki.
Mamy dla was deser.
Wygląda dobrze.
Wszyscy jemy ciasto, bo jesteśmy przyjaciółmi.
Dzięki.
Hej.
Szefie.
Napisy: Aneta Chmura