- Chcecie usłyszeć tę historię? - Tak, Mikes, śmiało.
No dalej.
- Przepraszam, zaczynamy. - Dobra.
Jesteśmy w Ceres,
barze na dole budynku Izby Handlu.
W holu był tylko ten bar.
Otwierano go o 6.30,
więc kiedy spekulanci tracili majątek po otwarciu rynku,
mogli tam przychodzić, by się nawalić.
Nazwa „Ceres”
została mu nadana na cześć Bogini Plonów,
- przepraszam. - Chodzi ci o Ceres...
- Jesteś zazdrosna, że cię nie zaprosili? - Nie poszłabym.
Poszłabyś. Carmy, zetrzyj parmezan.
- Jesteś zazdrosna. - Mam cię.
- Tak. - W każdym razie,
na szczycie budynku znajdował się posąg Ceres,
a jej plecy, dla was historyków, były zwrócone na wschód.
Dlatego, że handel właśnie przeniósł się na Środkowy Zachód.
Jak mówi legenda, architekt John Storrs,
zaprojektował ten posąg w kształcie wielkiego faka.
Obudź mnie, gdy wykład się skończy, a zacznie historia.
- Opowiedz historię! - Próbuję to zrobić.
W każdym razie... Daj mi to.
Imprezowaliśmy całą noc, jesteśmy totalnie nawaleni
i na haju, uznaliśmy,
że jedyną wciąż otwartą miejscówką jest oczywiście Ceres.
A ponieważ jest 6.45, zakładamy,
że będzie tam pusto.
- Spadaj. -Żadnych rodzynek.
- Mama zawsze ich używała. - Nie dodajemy ich.
- Kuzynie, było tam pusto? - Nie.
Obywała się tam szalona impreza.
Tłum ludzi.
Coś jak wszyscy fani Blackhawk, i kogo tam spotykam?
Savvy'ego.
- Wynoś się stąd. - Tak! Savvy'ego!
Denisa kutasa Savarda.
Numer 18.
Na imprezie. To nie koniec.
Chelios i Belfour do dzieła! Tak?
Poprzedniej nocy Savvy został wprowadzony
do Hokejowej Galerii Sław.
Wchodzimy na tę wielką imprezę. Zaczyna się!
A to dopiero.
A ten skurwysyn jakoś... Ten ciekawy gość
jakoś to zdobył, co to było?
Pamflet o Ceres?
Tak. Za barem.
- Tak. - Za barem.
Czyta na głos historię Bogini Plonów.
Dochodzi do wniosku, że on też jest mocno związany z rolnictwem.
Wyciąga telefon, zaczyna nagrywać wiadomość.
Jaka to wiadomość?
„Cześć. Tu poczta głosowa Richiego Jermovica,
Bogini Plonów”.
- Co za debil! - Idiota!
To jest genialne!
Bogini próbuje zostawić wiadomość,
ale mu nie wychodzi. Robi się coraz głośniej.
W tym glosie słychać głównie
kakofonię i nonsens.
Głos pyta: „co robisz?”,
a facet tuż przed nami odwraca się, kto to był?
- Bill Murray. - Oczywiście, to Bill Murray.
- Co? - Bill, kurwa, Murray!
Stoi tam. Bill Murray mówi do Richiego:
„Po co to robisz?”, a Richie odpowiada: „Dla zabawy”.
Kurwa, mówi do Billa Murraya: „Dla zabawy”.
Bill odpowiada: „To nie jest zabawne”.
Mówi: „Daj mi swój telefon”.
Tak.
A potem pyta:
„Jak masz na imię?”.
Bill Murray pyta o to mnie.
Król. Cholerny Bill Murray.
Tak, rozumiem, kim on jest.
Jeśli do mnie zadzwonisz, usłyszysz to.
- Rozumiem. - Zadzwoń do mnie.
- Wciąż to mam. - Wierzę ci.
- Wciąż jest na moim telefonie. - Nie trzeba.
- Naprawdę? - Dziękuję.
Nie chcesz tego usłyszeć?
Byliście w barze o 6.45?
Tak, ale chodzi o to, że...
ORYGINALNA WOŁOWINA Z CHICAGO
- To jest dobre zdjęcie. - Kontrola.
Tak jest lepiej.
Ma ładne oczy.
To prawda. Brak poczucia humoru.
Co gorsza, Tina, powiem ci,
- to tak, jakby w ogóle... - Z tyłu.
nie interesowała jej historia Chicago. Wiesz, o czym mówię?
Nieważne. Tego kwiatu jest pół światu. Do zobaczenia w innej galaktyce, puta.
Słuchajcie. Ja tak krzyczę?
Oby było warto.
Zdejmij tę zieloną taśmę, zanim ześwirujemy. Zajmuje to pięć sekund.
Gdy się namydli, a palce są pomarszczone,
nie możemy się z tym pieprzyć. Jasne?
- Tak. - Dziękuję za poświęcony czas.
Dwie godziny do otwarcia.
Podobno to nowe danie jest wyborne.
- Przypomnisz mi później? - Wyższy poziom smaku.
Później jest lepiej.
Duszone żeberka. Risotto robimy na wywarze.
Doglądaj tych papryk.
Łatwo się adaptuje, możemy to przygotować na wynos.
Risotto na wynos? Nie jesteśmy gotowi na nic na wynos.
Można zjeść na miejscu lub na mieście,
plus używamy składników, które leżą wokoło.
To sprytne, spróbujmy. Nie rozumiem.
- Spróbuj, wszystko tu jest. - Posłuchaj mnie.
Po pierwsze, zastanawiam się, daj mi chwilę, dobrze?
Po drugie, znam twoich byłych pracodawców, dzwoniłem do nich, zanim cię zatrudniłem.
Dlaczego to zrobiłeś?
Twoje CV jest idealne, a to miejsce nie.
Mówili, że jesteś niesamowicie mądra i utalentowana.
Mówili też, że jesteś strasznie niecierpliwa i zielona.
Dlatego moja firma nie wypaliła?
- Dlatego tu jestem. - Nie o to mi chodzi.
- A o co? - Mówię, byś dała mi chwilę.
Dobrze.
Czy możemy to zrobić bez psucia atmosfery?
Tak.
Manny i Angel się wkurzą.
- Już z nimi rozmawiałam. - W porządku.
Więc wiesz skąd pochodzę,
w końcu udało się
trochę to wszystko uporządkować, jasne?
Chciałbym się tego trzymać tak długo, jak będzie to możliwe,
Niech to szlag, Carmy.
- Dostałeś to? - Czego dokładnie szukam?
- Jesteś wyjątkowy. - Tak.
Istnieje coś takiego jak Urząd Skarbowy,
- pobierają podatki od ludzi. - Wiem o tym.
A ludzie z tego miejsca
od pięciu lat nie przekazali im ani grosza.
Jakimś cudem jestem współwłaścicielką tego koszmaru.
Zajmą mi dom, jeśli nie dam im pieniędzy.
Ostatnie kilka dni spędziłam na swojej innej pracy i życiu,
porządkowaniu wszystkich dokumentów, by móc się z nimi dogadać
na wpłacenie mniejszej kwoty.
Musisz zdobyć paski płacowe z 2018 roku.
Możesz to zrobić?
- Mogę. - Dziękuję.
Kto to przejmuje twój dom, Sug?
Skarbówka.
Gówno podatkowe. Fuj.
Ty jesteś fuj.
- Do dzieła, Carmy. - Wiem dokładnie, gdzie to jest.
Dziękuję.
Pierdol się.
Chwileczkę, to „pierdol się”.
Dlaczego układał w ten sposób?
- Zapytam go, kiedy ożyje. - Po prostu...
TAWERNA ZIELONE DRZWI DO WYNAJĘCIA
Dupek.
- Powinienem włożyć maskę gazową? - Nie, stary.
Kto to?
To Richard Hart. Hart Bageri z Kopenhagi. Niezły skurwysyn.
Fajnie. U ciebie wszystko dobrze?
Tak. A u ciebie?
Tak.
Gdybyś czegoś potrzebował...
Na przykład czego?
Nie wiem, na przykład... Walić to.
Kiedy próbowałem się dostać do Cubs, grałem w klubie farmerskim,
i nie chcieli mnie wystawić. Byłem spłukany.
Zacząłem sobie dobrze radzić w szukaniu miejsc do spania.
Nie jestem bezdomny.
Więc co to za gniazdo?
Zacząłem tu nocować, by zaoszczędzić czas na dojazdach.
Jestem bliski mistrzostwa w dziedzinie pączków.
Dobra. Czyli jesteś psychopatą? Fajnie.
Chcę tylko, żeby były idealne.
Chcesz ideału? Zacznij od prysznica.
Nie jest tak źle. Grałeś dla Cubs?
Ręcznie wyrabiane kanapki
Wszystko dobrze?
Halo.
Wszystko okej?
Tak.
Zrobiło się dziwnie.
Bar jest zamknięty.
Często tam chodzisz?
Nie. Niezbyt dogaduję się z właścicielem.
Ale świadomość, że istnieje, była fajna.
Taki stały element.
Tak, jak Logan.
Wicker. Pilsen.
Tak.
Wszystkie są teraz do bani.
Są inne.
Tak, inne.
Dlatego mówię ci, żebyście przestali niszczyć to miejsce.
Odpuszczasz trochę, wszystko się zmienia.
Nie zdajesz sobie sprawy, że to delikatny ekosystem,
i scala go wspólna historia,
miłość i szacunek.
Na szczycie Izby Handlowej jest posąg.
Bogini. Nie ma twarzy. Ludzie pytają: „Gdzie jest jej twarz?”.
Architekt John Storrs mówi:
„Gdy ją tam umieszczaliśmy, był to najwyższy budynek w mieście
i nie można było zobaczyć jej twarzy, więc nie zawracaliśmy sobie tym głowy”.
Ale teraz każdy budynek jest wyższy od kolejnego,
i wszyscy widzą tę laskę bez twarzy.
- Co to, kurwa? Kto strzela? - Spokojnie. Co do kurwy?
- To jakieś żarty? - Wszyscy są cali?
- W porządku? - Tak.
- Sweeps. - Skurwysyn!
Wszyscy są cali, tak?
Małe ramiona. Brzmi jak pistolet.
- Wszyscy w porządku? - Co się tu dzieje?
Hej, Richie. Nie wychodź tam. Co robisz?
- Cześć, John. - Hej.
Co tam?
Widzieliście, kto strzelał?
Nie widziałem, ale się wystraszyłem.
Brzmiało jak mała kulka.
Prawda?
Pewnie jakiś debilny dzieciak bawiący się wiatrówką matki.
Wiesz, że nie powinniście tu przebywać.
Prosiłem, byście siedzieli tam.
Nie dzwoń po gliny.
Nie rań moich uczuć. Jak długo się znamy?
Mam w dupie co i z kim robisz.
Proszę tylko, byś przeniósł się tam i nie przesadzał z ilością.
- Nie możemy tam siedzieć, stary. - Dlaczego?
To niebezpieczne.
Niebezpieczne? Wszyscy macie przy sobie broń.
To inne niebezpieczeństwo. Związane z budową.
Otwór zrobił się zimny. Wszystko jest rozpieprzone. Budują Sweetgreen.
Żartujesz sobie ze mnie? Wiesz, że bar też jest zamknięty.
Robi się brzydko.
Powiem ci coś. Zrób mi przysługę, dobra?
Popytaj dookoła, kto strzelał w moją knajpę. Sprawdź Ala.
Dobra.
W rewanżu możecie tu siedzieć.
Ale nie rzucajcie się w oczy, jasne?
Nie chcę żadnego hałasu, żadnego gangsterskiego syfu,
niczego, co mi wystraszy klientów.
- Dobra. - Umowa?
- Tak. Szacun. - W porządku. Dzięki.
Słyszeliście go?
- Uwielbiam tu przychodzić. - Sugar.
- W porządku? - Tak, a u ciebie?
Tak, kurwa. Już nawet nie wiem.
Wzywamy gliny?
Nie.
- Zamiatają szkło. - Wiem.
- Wtorek po południu. - Sugar...
Stracę dom.
Nie pomagaj narkomanowi. 45 minut do otwarcia, kucharze!
Tak.
- Nie przetwarzaj traumy, Carm. - Co? Nie mogę zamknąć.
Pracuj sobie, jakby nic się nie wydarzyło.
Ktoś strzelił okno, wszyscy są cali. Koniec.
- O tym właśnie mówię. - Natalie.
Carmy.
- Wkurzasz mnie. - Raczej ty mnie!
Carm.
Idź, kurwa.
Co?
Nic nie powiedziałem.
Znalazłeś... Nie wiem...
-śmieci? - Nie. Nie znalazłem.
Papiery to nie mój konik.
Mój też nie.
Nie nauczyli cię rachunkowości w Nomie?
- Ciebie uczą w DeVry? - Tak.
Od czego to? Od piekarnika?
Nie.
Nie, to były 15. urodziny Michaela.
Jan-Carlo i Fak wdali się w bójkę,
chciałem ich rozdzielić i wpadłem na grilla.
O Boże.
Istnieje nazwa na uczucie, gdy boisz się,
że wydarzy się coś dobrego,
bo myślisz, że stanie się coś złego?
Nie wiem. Życie?
Kiedyś mój dzieciak zapytał, czy moje prawdziwe nazwisko to „złe wieści”.
Jak w Bad News Bears?
Jej matka chyba zapisała mnie w telefonie jako „Richie złe wieści”.
Zapytałem: „Tiff, co do cholery?”.
Odpowiada, że jestem toksyczny, dzwonię tylko ze złymi wiadomościami.
Może nie o tym mówisz.
Nie wiem. Jebać to wszystko.
Dobra, wyciągnij mnie z tego nieszczęścia. Odwróć to, T.
Ożywcie się. Otwieramy.
Do roboty.
Dobra. Żywo. Do dzieła.
O kurde! Koleś ze złotym kutasem.
Jak się masz, Tom? Dobrze cię widzieć.
Poproszę ostro-słodką wołowinę.
Dzięki.
Jak się miewa twój pies? Coraz lepiej?
Zdjęli mu już ten stożek? Jak się masz?
Nieźle.
Świetna robota.
Dzięki.
Ebra i Richie są na froncie.
Tina, przemieszczasz się. Tu w porządku?
Tak.
Musimy patrzeć na temperaturę w piekarniku.
Kurczaki są ciemne.
Kiedy ostatnio czyściliście osadnik tłuszczu?
- Robi się zapchany. - Zajmę się tym.
- Nadal zajmuję się wyłącznikiem. - Dziękuję.
Myślisz, że to dobry moment, by tego spróbować?
- Tak. Dzięki za pytanie. - Tak.
- Ten? - Tak.
To niesamowite.
Dziękuję.
Sos jest zbyt intensywny.
Jasne, dzięki.
- Myślisz, że może niedługo... Dziękuję. - To jest ogień!
Może moglibyśmy zacząć wprowadzać to jako naszą specjalność?
- Jesteśmy coraz bliżej. - Jak blisko?
- Powiedziałem, że jest świetne. - Powiedziałeś „niesamowite”.
Nie mówiłem, że jest idealne.
Tak, to znaczy, mi to smakuje.
Myślę, że jest super i na pewno rozluźnię sos,
- Sydney. - Nie rozumiem...
Jeszcze nie jest gotowy. Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
- Dziękuję. - Również.
To żeberka ze szpondra duszone w Coli i risotto. Są dla pana.
- Serio? - Tak.
Miałam dodatkową porcję. Polecam się na przyszłość.
- Dzięki, Sydney. - Miłego dnia.
- Może tego tu nie ma. - Na pewno jest.
W porządku.
Wiedziałam, że zostanie wspólniczką było głupie.
Zrobiłbym to samo.
- Chcesz się kłócić? - Proszę.
- Jesteś na mnie zła. - To nieodpowiedzialne.
Chodzi mi o to, co powiedziałaś w domu.
Byłam wkurzona.
Tak. Wyraźnie.
Chyba najbardziej wkurza mnie to,
choć pewnie wstydzę się do tego przyznać,
że nigdy nie pytasz mnie, jak się czuję.
Wiem, że to dziecinne, ale dlatego jestem na ciebie zła.
Tak myślę.
Poza tym nigdy nie spędzamy razem czasu.
To miejsce pożera cię żywcem.
Zawsze winisz to miejsce.
- Co masz na myśli? - Obwiniasz restaurację.
Nie obwiniasz mamy ani Michaela.
Jak mogę nie winić tego miejsca?
Przed chwilą sprzątałam przestrzelone szkło i jestem cała w węglu.
To miejsce wsysa cały nasz czas, pieniądze i pracę.
A w zamian dostajemy tylko chaos i urazę.
To straszne gówno.
Gadasz jak mama.
- Mówię poważnie. - Ja też.
Chcę tylko, żeby było spokojnie.
Chcę, żeby wszystko opierało się na twardym gruncie. By było...
- Spójne. - Tak. Spójne.
To bardzo rozsądne.
Doceniam, że to mówisz.
Ciągle czuję się, jakbym był w pułapce,
bo nie potrafię opisać,
jak się czuję.
Dlatego pytanie o to kogoś innego
wydaje mi się szalone.
Dobra.
Przepraszam,
masz rację. Chcę wiedzieć, jak się czujesz.
Jak się czujesz?
Naprawdę dobrze. Po prostu świetnie.
No tak.
To jest to?
- Tak. - Tak, prawda?
Było w tej teczce o nazwie...
-„Gówno”. -„Gówno”.
Dobra, sprawdzam. Maluszki wyglądają świetnie.
Cholera jasna! Co on robi?
Co się dzieje z tymi krawędziami? Muszą być czystsze.
- Ten nóż jest beznadziejny. - Kiedy ostatnio go ostrzyłeś?
Kurwa! Gdzie moja spluwa? Ktoś wziął moją broń?
Carmy!
Co? Wiesz, że tu zostaję. Masz mnie w dupie? Sam się pierdol.
Sydney, zajmij się nimi.
Witam. Dziękuję, że jesteście naszymi klientami.
Wszystko jest pod kontrolą. Życzę smacznej wołowiny.
Skupcie się na tym. Chicago. Czy mam rację?
Halo!
Zamknijcie się, proszę.
Dziękuję. Co tu się dzieje?
To nie jego miejsce.
To ty robisz się paskudny!
Bo jesteś załogą wydmuchującą dym papierosowy!
Czy możemy się uciszyć, proszę?
Dziękuję. Jestem Sydney. Zacznijmy od tego.
John.
Pan Carl.
Panie Carlu i Johnie. Witam,
współpracownicy. Dzień dobry.
- Kurwa! - Nie wzięliśmy twojej broni, stary.
Cholera!
Najwyraźniej znacie też Tinę i Gary'ego. Świetnie.
Teraz jesteśmy w różnych stanach wzajemnego poznania.
Super. Jak to naprawić?
Nie da się tego naprawić, bo ten facet to suka.
Powiedziałeś to po raz ostatni!
- Dalej! - Tak, lepiej mnie trzymajcie.
DRĄŻKI IZOLACYJNE
Będziemy to robić co tydzień?
Kanapki, prosta rozmowa, bez krzyków,
zakaz palenia w pobliżu jedzenia, wiecie, o co mi chodzi? Tak?
- Dobrze. - Dobrze.
Przyda się też jakiś napój. Do popijania kanapek.
RC, Green River, cokolwiek macie.
Pewnie. Świetnie.
Umowa dotyczy tylko tych, którzy teraz są tu obecni.
Więc nie mówcie swojej rodzinie i znajomym,
-że przychodzicie tu co wtorek, dobrze? - Super.
- W porządku. - Super.
Czyli w porządku? Świetnie.
Weźcie je, przyniosę więcej.
Nieźle. Uważaj na siebie, G.
Teraz jesteś moim ziomkiem?
Pewnie. Super.
To się dzieje, gdy pokonujesz Padres, ale nie oblewasz test narkotykowy.
Załatwione.
Ten cholerny gnojek znów się zatrzymuje.
To trzecie czerwone światło z rzędu.
Poproszę dwa hot dogi, dwa razy kurczak i cztery dania dnia.
Robi sobie ze mnie jaja. Wyprzedza mnie.
W końcu opuszczam okno i mówię:
„Gościu, uspokój się. To jest Honda. Odpocznijmy chwilę”.
Przepraszam. Spodoba wam się dalsza część.
Jestem strasznie ciekawa.
- Musisz się wziąć do pracy. - Sekunda.
Pozwól mi tylko opowiedzieć historię.
Możesz się zamknąć na chwilę?
Richard! Wychodzisz w tej chwili. Boże.
Dobra.
Cholera! Coś ci powiem.
Pamiętasz, Tin, to miejsce kiedyś było fajne.
- Musisz iść do domu i się uspokoić. - Co?
Musisz stąd wyjść. Rozpierdalasz moje rzeczy.
Żartujesz sobie ze mnie?
Czuję się, jakbym był na innej planecie.
Moja robota poprawiła się o 300% w ciągu dwóch miesięcy.
To miejsce jest zorganizowane.
I czyste. Gładkie i...
Kochałam Mike'a.
Wiesz, jak bardzo kochałam tego dzieciaka.
Ale to...
To jest prawdziwe, żywe i...
I co?
I dobre.
Tin, to dzieci. Ona nie rozumie.
Ona jest dzieckiem. Chodzi wokoło myśląc, że poradzi sobie z gównem.
To delikatny ekosystem.
Nie jest mi to teraz potrzebne.
Nie da się powiedzieć, jak bardzo nie jest mi to teraz potrzebne.
- Muszę odejść. - Odejść?
I gdzie pójdziesz, Richie?
Gdzie pójdziesz?
Poproszę o ravioli na stolik 86.
Ravioli na 86.
Dwa razy kurczak z papryką, dwie kiełbasy, dwie mortadelle.
Robi się.
Żeberka w sosie z papryką. Jedna mortadella.
Dobra.
Dziesięć razy wołowina, sześć na ostro, cztery na słodko. Dzięki!
Dwa razy kurczak z papryką, dwie kiełbasy, dwie mortadelle.
Kiełbasa w sosie z papryką i jedna mortadella.
Dobrze, poproszę o dwa kurczaki i potrójną wołowinę przez cały dzień.
- Dwa kurczaki i trzy wołowiny. - Dziękuję.
- Chcę wiedzieć, co się tam wydarzyło? - Nie wiesz.
Po prostu dałam jakimś ludziom resztki.
Przepraszam, jeśli wcześniej byłem nieprzyjemny.
- W porządku. - Tak?
Poproszę jeszcze dwa kurczaki z papryką i sałatą.
Cztery przez cały dzień.
- Cztery przez cały dzień. - Dziękuję.
Mamy VIP-a przy stoliku 21. To Tom Skilling,
więc poproszę o deser. Marcus, słyszysz mnie?
- Deser. - Tak.
Powtarzajcie. proszę.
Mamy tu cztery wołowiny. Umieśćmy je na przodzie.
Uwielbiam to tempo. Kontynuujmy.
Przejdźmy na wyższy poziom. Spieszcie się.
- Proszę o ręce. - Ręce.
Sydney, trzy kurczaki.
Dziękuję. Czy prosić o ręce?
Ręce.
Napisy: Aneta Chmura