Dzięki Bogu znaleźliście nas na 93,1 FM WXRT.
Jestem Lin Brehmer, wasz najlepszy przyjaciel na świecie.
Wspaniale jest żyć. Zacznijmy dziś od autora piosenek
znanego z wchodzenia na scenę w metrze
w przebraniu bożonarodzeniowego jednorożca.
Rzadkiego i pięknego stworzenia, ubranego w zachwycające kolory.
Pewnie słyszeliście, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu,
a niektóre z nich rozpoczynają się w Chicago.
Tu Sufjan Stevens.
To jest Chicago.
„Ten pisarz, jak wiedzą moi czytelnicy, jest oddany Chicago,
„na dobre i na złe, okolica zaczyna się zmieniać.
„Fascynuje mnie skrzyżowanie mocnego i postępowego
„i sporządzenie kroniki moich odkryć.
„Czy wietrzne miasto może ewoluować bez utraty swojej istoty?
„Czasem zastanawiamy się, czy nostalgia mąci nasze osądy,
„i tworzy pełne gniewu pragnienie perfekcji
„przy każdym ewoluującym miejscu.
„Dlatego zdecydowaliśmy się ponownie odwiedzić The Beef,
„ważny punkt w River North.
„Znany od lat jako rodzinny dostawca
„niechlujnych, ale smacznych włoskich kanapek z wołowiną,
„do opisania której
„wcześniej użylibyśmy słowa »porządna«.
„Po moim ostatnim posiłku w tym lubianym,
„jeśli nie obskurnym zakładzie, powiedziałbym »wzniosła« lub »elegancka«.
„Menu jest nieco zaktualizowane i...”
Dwadzieścia minut do otwarcia! Możecie się przygotować?
- Tak. Jestem gotowa. - Dziękuję.
„Jest jasne, że nadchodzą kolejne zmiany”.
Przestań czytać to gówno. Mamy dziś dużo pracy.
Otwieramy za 20 minut. Do dzieła.
Spodoba ci się to, Carmen.
„Mimo że ściany są poplamione, załoga pracuje na wyższym poziomie”.
Gdzie jest Tina? Nadal jej nie ma?
Nie, szefie. Zastąpię ją. Czy powinniśmy...
„Kanapki u nich są tak pyszne jak zawsze,
„ale wyróżniającym się daniem, które zawiera wszystko,
„było risotto z duszoną wołowiną.
„Ryż był soczysty,
„z zaskakującą wstążką solanki przepływającą przez sos.
„Kucharka najwyraźniej wiedziała, co robi".
Ebra, wystarczy. Wróć, proszę, do pracy. Dziękuję.
- Więc... - Wstążka solanki, tak?
Dałam danie klientowi, bo nie chciałam, żeby się zmarnowało.
- Nie wiedziałam, kim on jest. - W porządku.
To był wypadek. Między nami w porządku, tak?
- Nie jest dziwnie czy coś... - To dobre dla firmy.
- Dokładnie. - Gratulacje.
Musisz pokazać swoje kotlety.
Pewnie. Chcę mieć pewność, że wszystko jest w porządku.
-Że nie jest dziwnie. - W porządku, Syd.
- Nie jest dziwnie. Jest porządku. Jasne? - Tak. Dzięki.
Choć kanapki są zupełnie inne. Ten gość jest hackerem.
- To racja. - Pudełka na wynos są gotowe?
- Tak. Prawie. - Dzięki.
Przepraszam!
Louie został zawieszony. Louie, przeproś Jeffa.
- Przepraszam, Jeff. - Przykro mi, Louie.
Przywitaj się z przyjaciółmi Jeffa.
- Cześć. - Cześć, Louie.
Mamy dziś dużo pracy. Pospiesz się, proszę.
- Musisz nadrobić. Dzięki. - A Louie?
Co z nim?
Trzeba nauczyć go pracy w kuchni.
Dzisiaj?
Pewnie. Akurat dzisiaj, kiedy uruchamiamy nowy program.
Sydney, zajmiesz się tym, prawda?
- Jasne. - Dzięki.
„Ale to przyprawiona kolendrą, przypieczona skórka
- na delikatnym mięsie..." - Ebra? Weź się do pracy.
Proszę. Dziękuję.
- Louie. - Co czytasz?
Recenzję. Pięć gwiazdek.
Cholera!
- To nic. - Na pewno jest dobra.
Bardzo dobra.
- Co jest? - Nie mam co z nim zrobić.
Idź zjeść w biurze Jeffa i zastanów się, co...
- Siedemnaście minut do otwarcia. - Wpadł w kłopoty.
Robi głupie rzeczy.
- Niczym się nie interesuje. Jest taki... - Przyprowadziłaś go tutaj?
Nauczyłaś mnie. Jego też potrafisz.
Czego dokładnie mam go nauczyć?
Tego, co umiesz. Sporo potrafisz.
- Potrafię? - Tak.
Ten gość to skurwysyn, prawda?
- Dokładnie to powiedziałem. - Hej.
Dlaczego napisał o risotto? Nie mamy go w menu.
To danie, nad którym pracowała Sydney.
Więc jak to się stało, że ten idiota tego spróbował?
Przypadkowo zostawiła je na jego stoliku.
- Przypadkowo. - Tak.
Ilu klientów chce zjeść risotto?
To szalone. Nie zrobimy tego.
Nie zrobimy tego. Mamy piętnaście minut do otwarcia.
- Gąbka! - Dziękuję.
Kurde. Sydney!
Bzykasz kogoś w The Telegraph?
Tak, Richie. Dokładnie to się dzieje.
Bzykam kogoś w The Telegraph.
Louiecito, podejdź tu. Mój człowiek.
Robisz masę?
- Próbuję. - Dobrze wyglądasz.
Możemy wypróbować dziś nowy system?
Robi się, szefowo.
Fascynujące, jak przypadkowo
dałaś danie, którego nie ma w menu gościowi,
- który jest krytykiem kulinarnym... - Zamknij się.
Ciężko to strawić.
- Sydney, pudła? Dziękuję bardzo. - Tak. Dziękuję.
Co to wstążka solanki?
Dobra, słuchajcie!
Odpalamy jedzenie na wynos za 10 minut.
Przeliczymy, dobrze?
Pasternak na cały dzień! Syd. Sałatki, licz.
- Dwadzieścia pięć porcji. - Tak. Dziękuję.
- Grillowany pasternak. Tina, kurczak? - Trzydzieści dwie porcje.
Dzięki. Ebra, wołowina przez cały dzień?
- Sto. - Dziękuję.
Richie, idź się jebać.
- Sześćdziesiąt dziewięć porcji! - Marcus! Ciasta na cały dzień?
- Daj mi chwilę. - Nie. Szybciej. Ile?
Mam małe opóźnienie.
Jeśli nadal pieprzysz się z pączkami,
popsuję ci dzień, słyszysz?
- Tak. - Dzięki.
Nie.
Przykro mi. To kopuła gromu.
Zabierz przedszkole gdzie indziej.
Nie, żebym nie doceniał zamieszania, ciebie tam nie ma.
- Dobrze. - Czy możemy porozmawiać
- o nowym systemie na wynos? - Pewnie.
Porozmawiam z Sydney. Przepraszam, jaszczurki.
Możesz to wziąć i zrobić przy kasie?
- Tak. - Dziękuję.
Dziesięć minut do otwarcia.
Brawo, szefowo! Udało ci się.
Twoja potrawa w gazecie. Mała rzecz na wynos.
Wszystko idzie zgodnie z planem?
Mam plan?
Właśnie tego chciałaś.
Wypychasz moich ludzi.
-„Twoich ludzi”? - Wypychasz pracującego człowieka.
Robisz miejsce dla idiotów, których sprowadzi ten głupi artykuł.
Jesteś nową twarzą człowieka pracy? Richie, gratulacje!
To imponujące.
Pomijając żarcie...
Do czego zmierzasz? Powiedz wprost.
- Zmierzam? - Tak.
Zostałam tu zatrudniona, by pracować, więc to robię,
staram się rozruszać interes. Do tego zmierzam.
Niewłaściwy interes.
Sprowadzasz frajerów, a blokujesz prawdziwych gangsterów.
Gangsterów?
Tak. Kierowców autobusów, sekretarki, nauczycieli.
- Po prostu wymieniamy zawody? - To mylące.
Ludzie nie będą wiedzieli, co jest w menu,
a czego nie ma. Czy risotto...
Jeśli powstało zamieszanie, pozwól mi wyjaśnić kilka rzeczy. Dobrze?
Wszyscy pracujemy w restauracji, tak?
Robimy w niej jedzenie. Przykładamy się do pracy.
Nie wiem jak ty. Ale ludzie przychodzą i kupują jedzenie za pieniądze.
Wydają swoje pieniądze, my dostajemy wypłatę
i żyjemy swoim życiem.
Tyle. Na tym polega biznes.
Chodzi o to, że to jest biznes.
Nie jakaś pusta skorupa, na którą możesz rzutować swoje umierające fantazje,
- czy cokolwiek. - Nie bądź nieprzyjemna.
Nie musisz w ogóle ze mną rozmawiać.
Ci gangsterzy, o których ciągle gadasz, przychodzą tu,
biorą kanapkę na spółkę i darmową wodę,
a potem traktują nas jak gówno.
- Czyli to wojna z biednymi ludźmi? - To wojna z tobą, Richie, byś się zamknął
i nauczył obsługiwać tablet.
- Tyle, koleś. - Co się dzieje?
Mówiłam Richiemu,
że uczymy się obsługi tabletu,
co jest dobre dla biznesu, a ty i ja się zgadzamy.
To twój pomysł, ale tak.
Zgadzasz się ze mną w innej kwestii, prawda?
Jakiej innej kwestii?
Że ludzie przyjdą na jej jedzenie.
To jakieś milenialsowe gówno w stylu scusa ma.
- Nie jesteś Włochem. - Przestań.
Trochę się pogmatwało, jasne? Rozwiążemy to.
Włączyłem opcję na wynos. Jesteśmy gotowi?
- Nie. - Otwieramy za 5 minut.
Będzie słabo.
- Szefie. - Tak?
Przepraszam. Chyba nie do końca się zgadzamy.
Czuję, że nie jest w porządku.
- Przetrwajmy dzień. - Szefie.
- Co? - Cholera.
Co?
Co to, kurwa?
Syd?
Dobra, ja...
- Nie wiem. - Nie zamknęłaś opcji przedsprzedaży.
- Racja. Przepraszam. - Tak.
Co to znaczy?
Że mamy 78 kawałków ciasta czekoladowego, 99 porcji frytek,
54 kurczaków, 38 sałatek i 255 kanapek z wołowiną
do wydania za osiem minut. Więc tak, Syd, kurwa.
- Mówiłem ci. - Nic nie mówiłeś.
Zamknij się, kurwa. Daj mi przez sekundę pomyśleć.
Mówiłem ci, żebyś lepiej się przygotowała.
Mówiłem ci, że danie nie jest gotowe.
- Co to ma wspólnego z daniem? - Przestań!
Idźcie do wejścia. Weźcie całą wołowinę, pokrójcie ją,
zamoczcie ją w jusie. Zróbcie to teraz. Zdobądźcie 32 kurczaki.
Upieczcie je. Tina, kiełbaski, hamburgery, hot dogi,
wszystko na grilla. Odpal wszystko teraz.
- Robi się. - Tak.
Róbcie, co możecie. Zejdź mi z drogi.
Ebra, rób kanapki. Nie przestawaj.
Zrobię trzy sekcje, dobrze?
Będą mokre, ostre i słodkie, dobrze?
Oddziel sekcje zieloną taśmą.
Louie, weź kanapki, umieść je w odpowiednich sekcjach.
Od tyłu.
- Oznacz to, proszę. - Dobrze.
Tina, weź wszystkie kurczaki, jakie mamy, dobrze?
Richie, umiesz robić chociaż frytki?
Tak. Wiem, że teraz nam ich trzeba.
Marcus, jaka sytuacja z ciastami?
Prawie gotowe.
Prawie? Co ty do kurwy...
Marcus, jakim cudem jeszcze nie skończyłeś?
O co ci chodzi?
O co mi chodzi?
- Jesteś tutaj? - To nie ma znaczenia.
- Są cztery ciasta i... - Tak, miałem je pokroić.
- Nie są jeszcze pokrojone? - To nic wielkiego.
- Szefowo! - Robię je za pięć...
Nie. Przestań. Odpalamy wszystko w tej chwili.
Dobra, zrobię to teraz.
- Kończyłam rozmowę z Marcusem... - Zejdź.
- Pogadam z Marcusem, zamów... - Wypierdalaj z mojego miejsca!
Dziękuję!
Odpalamy 76 kawałków wołowiny, 34 kurczaki, dobrze?
Dwanaście porcji frytek i tyle samo porcji purée w tej chwili.
- Tak, szefie. - Dziękuję!
Narożnik.
- Pięć minut do otwarcia. - Cholera.
Nie powiedziałaś: „narożnik”.
- Pierdol się, Richie. - Nie musisz przeklinać mnie jak wariatka.
- Nie powiedziałaś: „narożnik”. - Ty jesteś wariatem.
To przez ciebie mamy dziś przesrane, nie przeze mnie.
- Pierdol się, Richie. - Sydney.
Podoba mi się to tempo, Louie.
- Wszystko w porządku? - Zajebiście, Tina. Dziękuję.
Nie musisz krzyczeć, nie jesteś sobą.
Może właśnie taka jestem. Nie wiem, czego się dowiesz.
Albo czego Louie ma się nauczyć w tej gównodziurze.
Upewnij się tylko, że nadąża z ciastami,
i że skończysz swoją zmianę.
Dobrze. Chciałam tylko sprawdzić...
W porządku. Dokończ przygotowania.
Dobrze.
- Potrzebuję pudełek. - Czekam na 55 porcji wołowiny,
24 kurczaki z papryką, 41 hot dogów, sześć sałatek greckich.
Niech ktoś mi da działający marker.
Kurwa!
- Kurwa. Szefie! - Tak.
Skończyły się kiszonki.
W porządku, damy świeże warzywa. Sydney.
- Co? - Wstaw kiszonkę.
Kuzynie, tutaj. Podaj mi marker.
- Podaj mi marker. - Po co?
Wstaw kiszonkę.
Odpaliliśmy jeszcze dwa ciasta na wynos.
- Koniec z... - Odpalone dwa ciasta na wynos.
Jesteś głuchy?
Strasznie dziś kręcisz, stary.
Marker!
- Kurwa! - O Boże.
Carmy jest bardzo zły.
Chryste.
Co ty robisz, do kurwy?
- Hej. - A na co to wygląda? Pomagam ci.
Przestań. To moje warzywa, więc...
Będą w tym samym miejscu.
Zostały mi przydzielone, więc są moje.
Odpuść i odejdź.
Coś w tobie pękło. Jesteś wredna, to nieprzyjemne.
Chcesz porozmawiać o nieprzyjemnych rzeczach, Richie?
- Jesteś frajerem. - Chyba ty.
- Nie, jesteś cholernym frajerem... - Tak, ty nim jesteś.
Jesteś zarozumiałą i protekcjonalną wstążką solanki.
Nie umiesz obierać warzyw. Niczego nie potrafisz.
Zajmujesz tylko miejsce. Jesteś frajerem
i dlatego nie podoba ci się, że tu jestem, tak?
Bo widzę, jakim frajerem jesteś,
i wszyscy o tym wiedzą.
Ja to wiem, Carmen to wie, nasza córka pewnie to wie.
Biedna dziewczynka. Więc może pójdziesz do rejestru
i zrobisz jedyne, co potrafisz?
Dlaczego jesteś teraz taką suką?
Nie wiem, Richie. Dlaczego?
- Chcesz mnie, kurwa, dźgnąć? - Może to zrobię.
Kiszonka! Zamknij się.
Carmy, udało się. Już wiem, co robiłem źle.
Robiłem pączki ze zwykłego ciasta, a powinny być drożdżowe.
- A ja... - Czemu robisz sobie ze mnie jaja?
Czemu robisz sobie ze mnie jaja?
Wracaj do roboty.
Ruszać się. Wszyscy. Pierdoleni idioci!
Kuzynie. Po prostu...
Zamknij się, kurwa!
Kurwa! Ja pierdolę...
- Przyszedł klient. - Dźgnięto mnie.
Nie teraz. Dźgnięto mnie. Do jasnej kurwy.
Otwieramy za minutę!
- Ebraheim, dźgnięto mnie. - Pewnie na to zasłużyłem.
Tak. Może.
Louie, jak tam?
- Dobrze. - Dobrze? Sweeps?
- Trzydzieści siedem. - Dalej.
ORYGINALNA WOŁOWINA Z CHICAGO
Dziękuję, szefie.
- Ebraheim, pospiesz się. - Staram się.
- Nie ruszaj się. - Kurwa.
- Jest źle? - Powiedz mi jeszcze raz o frakcjach.
Nie ruszaj się.
Siad Barre wywołał przemoc, ucisk, wojnę domową.
Wiele frakcji, grup, wszystkie walczące o władzę.
Upadł rząd centralny, Somalia stała się państwem upadłym.
Zabito wielu cywilów.
Muhammad Farah Aydid nie chciał współpracować z ONZ.
Stany Zjednoczone wysłały wojska, by zabrać jego ludzi i wprowadzić pokój.
Ale to nie wprowadziło pokoju, prawda?
Nie. Bitwa o Mogadiszu zaczęła się, gdy przybyły dwa helikoptery i...
Czekaj! To jakiś Helikopter w ogniu?
Helikopter w ogniu.
- Cholerny Piven. - Piven.
Gdzie, do kurwy, jest Marcus?
Musimy otwierać.
Chwila. Jeszcze 20 kurczaków. Ogień.
Nie mamy więcej.
To je, kurwa, znajdź. Cholera, Tina.
- Macie napoje? - Nie.
Nie.
W porządku?
Wyjmij kciuk z dupy.
- W porządku? - Narożnik.
Nie słyszę cię.
Nie jest w porządku.
Co?
- Nie jest w porządku, szefie. - Nie?
O czym ty mówisz?
Co się dzieje?
Odchodzę.
- Teraz? - Tak.
W tej chwili rzucasz robotę?
Co ty robisz?
- Jesteś doskonałym kucharzem. - Co robisz?
- Jesteś też dupkiem. - Co robisz?
- To nie mój problem. Powodzenia! - Co robisz?
Cholera.
Kurwa!
Kuzynie, jest kolejka. Otwieramy czy nie?
Napisy: Aneta Chmura