- Witamy ponownie w... -The Bear.
Jestem Carmen Berzatto.
Szef Kuchni
Dziś przygotujemy wołowe braciole.
To bardzo szczególne danie w moim dysfunkcyjnym koszmarze domu.
Mój brat Mike przygotowywał je co niedzielę.
To urocza historia.
Mój brat, który był uzależniony od środków przeciwbólowych,
zastrzelił się na moście State Street.
Zaczekajcie, będzie lepiej.
Żadnego listu czy pożegnania. Nic.
Zostawił mi w testamencie rodzinną restaurację,
co było pokręcone, bo nie pozwalał mi w niej pracować,
chociaż jestem w tym całkiem niezły.
Prowadziłem najlepszą restaurację na Ziemi.
Była zupełnie inna od budy brata,
która ledwo wisiała na włosku.
Zakończenie było fajowe, „pierdol się” od Michaela na do widzenia.
W każdym razie... Braciole.
Co do kurwy?
Gdzie są moje rzeczy?
Co się dzieje, do cholery?
Kurwa!
Cholera!
Mike.
Przepraszam.
Tylko to psuję.
Tylko to psuję. Przestań. Proszę.
Jestem tutaj.
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę tego zrobić! Przestańcie!
Wiesz, że muszę to nazwać.
Jestem tutaj.
Hej, Carm. Słyszysz mnie?
Spadaj z mojego miejsca w tej chwili. Wypierdalaj!
Jesteś lepszy niż to miejsce.
Jesteś lepszy.
ROK NIEBEZPIECZNEGO JEDZENIA Wielka Księga Kucharska
Podpal to miejsce, Carmy.
Dlaczego ty...
Niech samo się kręci.
Czy ktoś, kto był na mniej niż 15 spotkaniach, chce coś powiedzieć?
Mam na imię Carmen. Mój...
Mój brat jest uzależniony. Mój brat był uzależniony.
A dziś rano ja...
Przepraszam, zapomniałem.
Zanim dołączyłem do AA, byłem kucharzem.
Nadal nim jestem. Teraz jestem kucharzem innego typu.
Często gotowałem z bratem, zwłaszcza gdy byliśmy dziećmi.
Wtedy byliśmy najbliżej.
Jedzenie było naszym wspólnym mianownikiem.
Chcieliśmy razem otworzyć restaurację.
Mieliśmy nazwę, klimat, wszystko, co potrzebne.
Mój brat potrafił dodać człowiekowi pewności siebie.
Gdy w dzieciństwie czegoś się bałem,
namawiał mnie, bym się z tym zmierzył.
By mieć to z głowy. Zawsze mówił...
Głupi. Zawsze mówił...
Niech samo się kręci.
Był głośny i przezabawny.
Miał niesamowitą zdolność, potrafił wejść do pokoju,
i natychmiast wyczuć atmosferę. Był w tym nieomylny.
A ja...
jestem z innej gliny.
Jako dzieciak nie miałem wielu przyjaciół.
Jąkałem się. Zazwyczaj bałem się w ogóle odzywać.
I...
Miałem kiepskie oceny, bo nie umiałem się skupić.
Nie dostałem się na studia. Nie miałem dziewczyny. Nie byłem zabawny.
Zawsze miałem brata za najlepszego kumpla.
Wiedzieliśmy o sobie wszystko.
Tyle że...
Każdy miał go za najlepszego kumpla. Był magnetyczny.
I...
Nie wiedziałem, że brat bierze narkotyki.
Co to znaczy?
Gdy dorośliśmy, zrozumiałem, że nic o nim nie wiem. Naprawdę.
Kilka lat temu przestał wpuszczać mnie do restauracji.
Po prostu mnie odciął. A to...
Bolało.
Chyba to przełączyło we mnie przycisk,
pomyślałem: „wal się, spójrz na to”.
Naszym wspólnym mianownikiem było jedzenie,
a on sprawił, że poczułem się odrzucony, beznadziejny i niefajny,
stworzyłem plan, by pracować we wszystkich najlepszych restauracjach na świecie.
Będę pracować w prawdziwej kuchni, mam w dupie tę rodzinną budę.
Teraz to brzmi śmiesznie, ale tak właśnie zrobiłem.
Nieźle dostałem po dupie.
Oddzielałem zioła, wyłuskiwałem ostrygi i małże.
Kaleczyłem się.
Do oczu i pod paznokcie dostawał mi się czosnek, cebula i papryka.
Moja skóra była jednocześnie sucha i tłusta.
Na palcach miałem modzele od noży, a mój żołądek świrował.
I to było... Wszystko.
Kilka lat później zdarzyła się ta zabawna historia.
Po raz pierwszy w życiu zacząłem szukać stacji dla siebie.
Byłem szybki. Nie bałem się.
Było to jasne,
czułem się dobrze.
Wiedziałem, które warzywa pasują do siebie, białka, temperatury, sosy,
całe to gówno, a kiedy ktoś nowy przychodził na staż,
uważałem go za konkurencję,
miałem ochotę go spalić.
Czułem, że mogę mówić przez jedzenie,
jakbym mógł komunikować się poprzez kreatywność.
A ten rodzaj pewności siebie,
poczucie, że jestem w czymś dobry, było tak nowe i ekscytujące,
że chciałem tylko, by o tym wiedział
i powiedział: „Dobra robota”.
A im bardziej on nie reagował,
tym bardziej napięta stawała się nasza relacja.
Im głębiej w to szedłem, tym lepszy się stawałem.
Im więcej ludzi odcinałem, tym spokojniej żyłem.
A rutyna w kuchni
była tak konsekwentna i wymagająca, trudna i wiecznie ożywiona,
że ja straciłem poczucie czasu, a on umarł.
I zostawił mi swoją restaurację.
Przez ostatnie miesiące starałem się wyprowadzić ją na prostą,
bo była w kiepskim stanie. Jest jasne,
że próbując naprawić restaurację,
starałem się naprawić cokolwiek działo się z moim bratem.
Nie wiem, może nawet naprawić całą rodzinę,
bo ta restauracja wiele znaczy dla wielu ludzi.
Wiele znaczy dla mnie.
Nie wiem, czy dla niego coś znaczyła.
- Marcus się odzywał? - Nie.
- Serio, ledwo minęła moją dziurę w dupie. - Tak?
Co, jeśli ktoś cię w nią dźgnie? Nie da się jej zszyć.
- Zszywałem to. - Komu?
Bliskim ziomkom.
Załoga!
Zabieramy się za przygotowania.
Tak jest.
Podejdźcie, proszę.
Dobra.
Nie chcę być zwiastunem złych wieści,
ale dziś nie otworzymy się na kolację,
bo przed knajpą mamy wieczór kawalerski.
- Kurwa! - Wiem.
Wiem. To kumple Cicerona, więc...
Hej, kuzynie.
Do bani, właśnie się za to zabierałam.
Wiem, rozumiem.
Chodzi tylko o wieczór, zrobimy świetny lunch. Zgoda?
Będę nadzorował ten kawalerski, gdyby trzeba było ich utemperować.
Poradzimy sobie, dzięki.
Z tymi cwaniaczkami nigdy nic nie wiadomo.
Carmen, ile osób?
Nie wiem, postaramy się, by nie było zbyt wielu.
Przyniosą własny alkohol,
damy im przekąski, małe talerze, przełóżcie je od razu, dobrze?
- Tak. - Dziękuję.
Dzięki.
Widzę cię.
- Widzisz mnie? - Tak.
Widzę, jak łączysz składniki.
- Tak. - Po prostu przyjmij komplement.
Widzę, jak dodajesz sól i tak dalej...
- Nie. Tak. - Nie masz kontroli.
To fajne, nawet nie wzięłaś wolnego dnia.
Nie wiem, czy fajne. Czuję się jak...
Jestem człowiekiem, który jak tylko przestanie...
- Wiesz? - Tak, znam to. Mój tata tak ma.
U mnie mama.
Źle mi z tym, że nie zapytałam cię,
jak ty sobie radzisz
z tym wszystkim odkąd... no wiesz.
Tak. Radzę sobie.
Lepiej.
Raz konkretnie mi odbiło.
Witam w klubie.
Ale czy to nie dziwne?
Dziwnie byłoby pracować w restauracji i nie oszaleć.
Tak.
- Dobre? - Zaraz się dowiemy.
Więc co to jest?
To chilijski okoń morski.
Z dodatkiem
konfitury pomidorowej inspirowanej Alainem Passardem.
Następnie zioła,
bo... nie wiem, walić to.
- Czemu nie? - O tym właśnie mówię.
Jadłaś u wszystkich, u których się uczyłaś?
Kiedy byłam w CIA...
Amerykańskim Instytucie Kulinarnym, nie w Agencji Wywiadowczej.
Dzięki za wyjaśnienie. Myślałem, że jesteś szpiegiem.
Gdybym chciała, dokonałabym zmiany reżimu.
Za dnia kucharka, a w nocy agentka CIA.
Zdarzały się większe wariactwa.
- Choć twoja koordynacja... - Hej!
No co? Rozlałaś wywar, widziałem cię w akcji...
Zapraszam cię do mojego domu, a ty tak mnie traktujesz?
Nagradzasz mnie wypominaniem za to, że dla ciebie gotuję?
W każdym razie, kiedy byłam w CIA,
czułam się jak największa idiotka na świecie,
bo nie znałam połowy osób, o których się mówiło.
W dodatku byłam totalnie spłukana.
Gdy tylko skończył się semestr,
kupiłam bilet w jedną stronę do Nowego Jorku
i wydałam wszystkie swoje pieniądze na jedzenie.
W każdym miejscu, jakie przyszło mi do głowy.
W jednym z tych miejsc zjadłam najlepszy posiłek w życiu.
Rewelacja. Co to było?
Zaczekaj, bo zapomniałam...
tego i...
Przygotuj się na to.
Tak.
Miałam szefa,
który pozwalał mi tylko ścierać skórkę z cytryny.
Pracowałam w tym miejscu przez jakieś osiem miesięcy,
a tylko ścierałam skórkę.
To normalne.
- Bardzo normalne. - Tak.
To naprawdę bardzo dobre.
Dziękuję.
Nie.
Kurwa, Mikey.
- Hej, szefie. - Hej, co jest, T?
- Szefie? - Tak.
W porządku?
Tak.
Czemu pytasz?
Nie jesteś tak wkurzający jak zwykle.
- Chyba po prostu jestem zmęczony. - Zmęczony?
Ubierasz się jak Syd.
Profeska. Tak.
-Ładnie. - Mnie też się podoba.
Nie wiesz nic o KBL Electric?
Mikey nigdy ci o tym nie wspominał?
Kto to wie.
Ten dzieciak...
Do czego to?
Nie wiem.
Płacił im co miesiąc duże sumy.
Zgadza się z kwotą, którą pożyczył mu Cicero.
Ile wynosi pożyczka?
Dużo.
Trzeba zorganizować wiele kawalerskich, by ją spłacić?
Tak.
Czemu nie płacił dostawcom?
Nie wiem, Carm.
Był miesiąc, kiedy nie mieliśmy serwetek.
Nie płacił im na czas.
Mówiłam: „Mikey, zapłać tym skurwielom, potrzebujemy serwetek”.
A on pytał, po co.
„I tak nie będziemy mogli zapłacić im w przyszłym miesiącu”.
Takie chyba było jego podejście, co?
Nie. Pamiętam, bo to nie była jego postawa.
Zrób sobie wolny wieczór, dobrze?
- Zastąpię cię. - Dzięki.
Szefie.
Wiesz, jak bardzo go kochałam, prawda?
Jak bardzo?
Bardzo.
Bardzo go kochałam.
Dzięki.
Ja...
Niedawno spróbowałam twojego pączka.
- Z podłogi? - Tak. Gary często ją myje.
Nie chcę słuchać... To nie jest dobra wymówka.
Słuchaj, ten gość ciężko pracuje.
Więc co sądzisz?
Był naprawdę dobry.
Bardzo dobry.
Bardzo mi przykro, że Carmy tak bezczelnie go zepsuł.
Dokładnie to zrobił. Zniszczył go jak wredna małpa.
- Wredna małpa. - Mała, wredna małpa.
Rozmawiałaś już z nim, czy...
Nie.
Wrócę i jakoś się dogadamy.
A może nie, takie jest życie. Dziękuję, czy mogę prosić o dokładkę?
Tak. Nie ma właściwej odpowiedzi.
Wrócisz do UPS?
UPS to gówno, przez które wdepnęłam w inne gówno,
więc raczej nie.
Jako dzieci rzadko jadaliśmy w knajpach,
więc każda z tych okazji wydawała się wyjątkowe, nawet jeśli taka nie była.
- Nie wiem. - U mnie było tak samo.
Na zakończenie studiów kuzyna Torrella, poszliśmy do knajpy Michaela Jordana.
I?
To znaczy? To najlepsza restauracja na świecie.
- Bekon? Dobra. - Tak. Dokładnie. Rozumiesz.
To najlepszy bekon.
To właśnie chcę robić.
Gotować dla ludzi, by ich tym uszczęśliwiać,
serwować im najlepszy bekon na Ziemi.
Nawet jeśli to miejsce jest już zajęte.
- Drugie też jest spoko. - Super.
- Bardzo bym chciała. - Tak.
Czyli wracasz do The Beef?
Nie wiem. Znając mnie,
pewnie wezmę pracę w innym miejscu,
a po nim kolejną,
i pewnie będę to robić w nieskończoność,
dopóki mój kredyt zaufania nie spadnie poniżej miliona.
- Masz wymarzone miejsce? - Oczywiście.
Jakie?
- Dowiesz się, kiedy będzie otwarte. - W porządku. Podoba mi się ta postawa.
Tak się wygrywa.
Tak, albo traci wszystko
i kończy mieszkając z własnym ojcem i jego śmierdzącym aparatem na bezdech.
Ale fajnie było patrzeć, jak ty i Carmy
uzupełniacie się w różnych rzeczach, wiele się od was nauczyłem.
Czyli jakie było to najlepsze?
- Najlepsze co? - Danie, jakie jadłaś.
- To było danie Carmy'ego. - Wiedziałem.
Wiedziałam. Tak.
Jest naprawdę bardzo dobry.
To duża pochwała.
Ale mimo tego jest wredną małpą.
Tak. Nie będę z tym dyskutował.
Pieprzony dupek.
Stoję tu i nic nie robię.
Nie ty. Twój cholerny brat.
Co za wstyd.
Uzależnieni.
Gadają jakieś głupoty, jakby mieli sobie pomóc,
ale powinienem był przykuć tego skurwysyna do biurka.
- Wiedziałeś, że bierze? - A ty nie?
Nigdy się z nim nie widywałem, nie gadałem z nim.
Nie odbierał telefonu, nie pozwalał mi pracować w restauracji.
Powinienem był zrobić więcej.
- Co mogłeś zrobić? - Nie wiem, kurwa!
Nigdy nie myślałem, że on...
Był taki głośny,
nieprzyjemny i cholernie zabawny.
To był Mikey Bear. Myślałem, że się z tego wycofa.
Co do kurwy.
To chyba jakieś jaja.
Wypierdalaj.
Dość tego.
Wystarczy.
- Co robisz? - Dość.
Boże, starczy.
Kurwa.
- Jakieś słowo? - Jeszcze nic.
Damy znać, gdy się obudzi.
Nadal jest na OIOM-ie?
Tak.
- Co się stanie, jeśli się nie obudzi? - Lepiej, by to zrobił.
Ale co jeśli nie?
Nieumyślne spowodowanie śmierci.
Chwileczkę, strażniku. Proszę pana? Panie władzo.
Hej.
Chcę zadzwonić.
Cześć, tu Tiff. Zostaw wiadomość po sygnale.
Hej, przepraszam. Wiem, że jest późno.
Wiesz...
Właśnie wychodzę z pracy. To był szalony dzień. Ale wszystko dobrze.
Wiesz...
Myślałem o całym tym syfie, jaki przytrafił się twojemu tacie.
I...
Jak się do niego zwracałem podczas rozmów.
Miałeś rację. To nie było w porządku.
Przepraszam.
To w sumie wszystko.
Mam nadzieję, że dzień wam się udał. Uściskaj Evę.
Pogadamy później. Dobranoc.
Jerimovich, idziemy.
Obudził się?
Masz szczęście. Otrzymujesz zarzut napaści.
Dzięki ci, Boże!
- Nie ma za co, palancie. - Tak.
Dobra.
Siema!
Hej, Carm.
Hej.
Carmen.
- Gotowy, by stąd spadać? - Tak.
Skąd wziąłeś kasę na kaucję?
Oszczędności na dwa tygodnie.
Dzięki, kuzynie.
Nie ma sprawy.
Przygotuj Ballbreaker, dobra?
Dobrze się czujesz?
Tak.
W porządku.
Mam tylko ciebie, kuzynie.
Dobra.
Carmen.
Bardzo przepraszam.
Cieszę się, że wróciłeś.
W porządku.
- Hej, szefie. - Carmen, co to kurwa jest?
Co to, do kurwy, jest?
- Moje stanowisko. To brak szacunku. - Nie. To jest brak szacunku.
Hej.
Richard. Bandito. Mój mały przestępca.
Ty chuliganie.
- Pamiątka na twoje kłopoty. - Co do diabła.
Co?
Gary, stoję przed tobą jako pokutnik.
- Nie mogę... - Dobra. Zaszalejmy.
- Bywasz czasem smutny? - Jasne, że tak.
Ale o tym nie mówię. Duszę to w sobie.
Rozumiem.
O której przyjdzie Syd?
Zastąpię ją dziś.
- Nie spieprz tego. - Zrobię co w mojej mocy.
Ale poważnie,
jeśli kiedyś spróbujesz mnie tak potraktować, skopię ci tyłek.
W porządku.
Dobra. Posłuchaj. Dziś odbywa się River North Festival.
Chcę, żeby każdy zrobił trochę więcej.
T, przygotujesz potrójne porcje. Marcus, parę dodatkowych ciast.
Ebra, zrób podwójne porcje, proszę.
Kuzynie, czeka nas gorączkowy lunch,
więc chcę, żeby przód był zamknięty i załadowany, dobrze?
- Tak, szefie. - Dziękuję.
- Siema. - Siema.
- Prawie sto kilo. - Tak. Dziękuję.
Nie. To wieprzowina. Nie potrzebuję wieprzowiny.
Jestem tylko dostawcą. Porozmawiaj z Lu.
Cholera! Carmy!
- Carmen! Kurwa, oszalałeś? - Proszę.
- Hej! - Tak. Kurwa!
Wszystko w porządku?
- Tak. - Na pewno?
Przepraszam.
Co to jest?
Nie wiem.
Co to, kurwa, jest?
Nie wiem.
Nie chciałem ci tego dawać, bo...
oznaczałoby to, że jego już nie ma, ale...
Dobra.
Dla Carmy'ego od Mike'a
Głupol.
Kocham cię, stary. Niech się kręci.
Pierdol się.
Rodzinne Spaghetti - 10 ząbków czosnku - bazylia w oleju
Pomidory San Marzano - 2 puszki (lepsze są w mniejszych)
Co?
W Somalii jestem mistrzem grilla.
Zamknij się, stara zdziro.
- To seksistowskie. - Kto robi danie dnia?
Dziś moja kolej.
Widzisz to?
- Spójrz na to, to robi tak... - Tak.
...przy tych strumieniach się nie połączą.
- Rozumiem. Naprawię to. - Rozumiesz?
- Tak. - A może to my ciebie?
Ty mnie. W porządku.
Dajemy ci możliwość pracy, a nawet wykazania się
i zarobienia paru groszy.
Tak.
Wiesz co? Widziałem, jak cię dźgnęła.
To prawda.
To było niezłe. Wyglądało całkiem fajnie.
Byłeś ranny, a odszedłeś, jesteś twardy.
- To racja. - Fajnie. Naprawię to.
Pora sprzątania.
- Tak jest. - Dziękuję.
- Kuzynie! - Hej.
Pomocy!
- Wynoś się stąd. - O tak. To ładne.
Richie, w końcu możesz kupić nową płytę CD do auta.
- Oto ona. - Ciekawe.
Co jest...
Jeff.
Syd. Przestań się obijać. Weź otwieracz do puszek.
Styl rodzinny? Blaty i sofy.
Styl duński.
- Menu degustacyjne na barze. - Okno z boku.
- Na kanapki? - Tak.
Dobra.
Jak to nazwiemy?
ORYGINALNA WOŁOWINA Z CHICAGO
BEEF JEST ZAMKNIĘTE DZIĘKUJEMY ZA WSPARCIE
THE BEAR W BUDOWIE
Napisy: Aneta Chmura