- Tekrar hoş geldiniz... - The Bear.
The Bear. Ben Carmen Berzatto.
Bugün, braciole yapacağız.
Bu benim kâbus gibi, arızalı ailem için özel bir yemektir.
Kardeşim Mike bunu her pazar bizim için yapardı.
Çocuklar, bu çok şirin bir hikâye.
Ağrı kesicilere bağımlı olan kardeşim,
State Street Köprüsü'nde kafasını uçurdu.
Bekleyin, sonrası daha da iyi.
Mektup yok. Hoşça kal yok. Hiçbir şey yok.
Vasiyetinde aile restoranını bana bırakması dışında.
Onunla çalışmama hiç izin vermediğini düşünürsek büyük sürpriz oldu.
Oysaki bu işte oldukça iyiyim. Değil mi?
Evet. Eskiden dünyadaki en iyi restoranı çalıştırırdım.
Kardeşimin zar zor işleyen
bok çukurundan farklıydı.
Yani, güzel bir final oldu. Giderayak Micheal bana siktiri çekti.
Her neyse... Braciole.
Bu ne lan?
Millet? Malzemelerim nerede?
Ne haltlar dönüyor?
Siktir!
Kahretsin!
Mike.
Pardon millet, üzgünüm.
Bakın, üzgünüm. Bu işin içine ediyorum.
İşin içine ediyorum. Durun. Lütfen.
Buradayım.
Bunu yapamam.
Çocuklar, bunu yapamam! Durun! Yapamam... Bunu yapamam!
Bitirmeliydim, biliyorsun.
Buradayım.
Cicero Ara beni
Carm. Hey, beni duyabiliyor musun?
Setimden derhal siktir git. Defol git buradan!
Hadi ama, buradan daha iyisin.
Daha iyisin.
Burayı ateşe ver Carmy.
Neden sen...
Hey, Bear, sal gitsin.
On beşten az toplantıya katılmış birileri konuşmak ister mi?
Ben Carmen. Benim...
Kardeşim bir bağımlı. Kardeşim bir bağımlıydı.
Bu sabah ben...
Üzgünüm... Unutmuşum.
Anonim Alkolikler'e gelmeden önce aşçıydım.
Yani hâlâ bir aşçıyım. Sadece farklı tür bir aşçıyım sanırım.
Özellikle çocukken kardeşimle çok yemek yapardık.
En yakın olduğumuz zamanlardı.
Yemek her zaman ortak tutkumuzdu.
Birlikte bir restoran açmak istedik.
Adımız, havamız, her şeyimiz vardı.
Kardeşim insana özgüven verirdi.
Çocukken gerildiğimde, korktuğumda ve bir şey yapmak istemediğimde
bana her zaman yüzleş onunla derdi.
Geç bunları. Her zaman şunu derdi...
Aptal. Her zaman şunu derdi...
Sal gitsin.
Gürültücü ve çok komikti.
İnanılmaz bir yeteneği vardı. Bir mekâna girdiğinde
ortamı hemen tartabilirdi. Hemen çözerdi.
Ve...
Ben o yapıda değilim. Ben...
Büyürken çok fazla arkadaşım olmadı.
Çocukken kekemeydim. Çoğu zaman konuşmaya korkardım.
Ve...
Notlarım kötüydü çünkü okulda odaklanamıyordum.
Üniversiteye gitmedim. Hiç kız arkadaşım olmadı. Komik olduğumu sanmıyorum.
Hep kardeşimi en iyi dostum bildim.
Birbirimiz hakkında her şeyi biliyorduk.
Ama...
Herkes onu kendi en iyi arkadaşı bilirdi. O kadar çekiciydi.
Ve...
Uyuşturucu kullandığını bilmiyordum.
Buna ne demeli?
Yaşlandıkça, onun hakkında hiçbir şey bilmediğini fark ettim. Gerçekten.
Birkaç yıl önce beni restorana almaz oldu.
Beni öylece kestirip attı. Ve bu...
Bu acıttı işte.
Sanırım bu içimdeki bir şeyi tetikledi.
Madem öyle, siktir git, görürsün sen dedim.
Yemekten dolayı bir bağımız olduğu için
ve beni reddedilmiş, ezik, boktan ve çapsız hissettirdiğinden,
dünyanın en iyi restoranlarında çalışacağım diye karar verdim.
Gidip gerçek mutfaklarda çalışacaktım. Annemle babamın bok çukuru siktirsin.
Şimdi kulağa çok saçma geliyor ama tam da bunu yaptım.
Ve bu arada canım çıktı.
Ot ayıkladım, istiridye, midye ve denizkestanelerini kabuklarından çıkardım.
Ellerimi kestim.
Elim yüzüm sarımsak, soğan, biber oldu.
Cildim hem kuru hem de yağlıydı.
Bıçak tutmaktan ellerim nasırlaştı, midem de alt üst oldu.
Bu benim için... Her şeydi.
Birkaç yıl sonra, komik bir şey oldu...
Hayatımda ilk kez istasyonumu benimsemeye başladım.
Hızlıydım. Korkmuyordum.
Her şey açıktı ve...
İyi hissediyordum işte.
Hangi sebzelerin birlikte iyi gittiğini biliyordum. Protein, ısı, sos,
tüm bu zımbırtıları biliyor, restorana stajyer gelince
onları rakip olarak görüyordum.
Bu pisliği toz duman edeceğim der gibi.
Yemek yoluyla konuşabilirim gibi geliyordu,
yaratıcılıkla iletişim kurabilirim gibi.
Öyle bir özgüven.
Nihayet bir şeyde iyiydim ve bu benim için çok yeni ve heyecan vericiydi.
Sadece bunu bilsin istedim,
kahretsin, sadece "İyi iş" desin istedim.
O bana cevap vermedikçe
ve ilişkimiz giderek gerginleştikçe,
işe gitgide daha da battım ve daha da iyi oldum.
İnsanları hayatımdan çıkardıkça hayatım sessizleşti.
Mutfağın rutini...
Hep aynı, zahmetli, yoğun, zorlu ve canlıydı.
Ben zaman algımı yitirdim ve sonra o öldü.
Bana da restoranını bıraktı.
Son birkaç aydır restoranı düzeltmeye çalışıyorum.
Çünkü kötü bir durumdaydı ve besbelli
restoranı düzelterek
kardeşimle aramda olan her şeyi düzeltmeye çalışıyordum.
Belki de tüm aileyi düzeltmeye çalışıyordum
çünkü bu restoran birçok kişiye çok fazla şey ifade ediyordu.
Bana ediyor.
Ona bir şey ifade ediyor muydu bilmiyorum.
- Marcus'tan haber var mı? - Hayır Jeff.
- Cidden, büzüğümü kıl payı ıskaladı. - Gerçekten mi?
Büzüğünden bıçaklanırsan ne olur? Dikemezsin ki.
- Ben dikmiştim. - Kiminkini?
Yakın arkadaşların.
Şefler!
Ön hazırlıkları tamamlayalım lütfen.
Tamam Şef.
Herkes ortaya çıksın.
Tamam.
Kötü haber vermek istemezdim
ama akşam yemeği servisi için kapalı olacağız
çünkü ön tarafta bir bekârlığa veda partisi veriyoruz.
- Sikerler! - Biliyorum.
Biliyorum. Cicero'nun arkadaşları, yani...
Ah be kuzen.
Bu çok kötü Jeff. Tam da havaya giriyordum.
Biliyorum, anlıyorum.
Bu sadece gece için, öğle yemeğinde yıkıp geçelim. Tamam mı?
Bu gece ön safta durayım, abilik etmem gerekebilir.
Hallederiz, teşekkürler.
Beyaz yakalı suçluları anlamak güçtür.
Carmen, kaç kişiler?
Kaç kişiler? Emin değilim ama ortamı sakin tutmaya çalışacağız.
Kendi içkilerini getirecekler.
Biz atıştırmalıklar, ufak mezeler vereceğiz. Tamam mı?
- Evet Jeff. - Sağ ol Şef.
Teşekkürler şefler.
Etkilendim.
- Etkilendin mi? - Evet.
- Ben... - Harcı kardın.
- Evet. -İltifatı kabul et işte.
Üstüne tuz falan da ekledin.
- Yok. Evet. - Kontrolden çıktın iyice.
Çok havalı, bir gün bile ara vermedin.
Havalı mıdır bilmem de...
Ben şu tiplerdenim, hani durdu mu...
- Anladın mı? - Evet, anladım. Babam da öyledir.
Evet, benim de annem.
Kendimi biraz kötü hissediyorum...
Sana ciddi ciddi nasılsın diye sormadım...
Bilirsin, tüm olup bitenlerden sonra...
Evet. İyiyim.
Daha iyi.
Bir anlığına aklımı oynattım sadece.
Kulübe hoş geldin.
Garip değil mi bu?
Bir restoranda çalışıp aklını kaçırmaman garip olurdu.
Evet.
-İyi mi? -Öğrenmek üzereyiz.
Peki bu ne oluyor?
Bu Şili levreği.
Birazcık...
Alain Passard usulü domates konfit alıyoruz.
Sonra...
Bilmiyorum, ot alıyoruz... Çünkü sikerler...
- Yani, neden olmasın ki? - Aynen ben de öyle diyorum.
Peki bu çalıştığın kişilerin yemeklerini hep tattın mı?
Var ya... Ben CIA'deyken...
Amerika Mutfak Enstitüsü, bilinen CIA değil.
Açıklama için sağ ol, seni casus sanıyordum.
İstesem rejimi değiştirirdim.
Gündüzleri şef, geceleri CIA ajanı.
Hayatta daha çılgınca şeyler de oluyor.
- Sendeki koordinasyonla... - Hey!
Ne demek "hey"? Et suyunu döktün, seni iş başında gördüm...
Seni evime davet ediyorum ve bana böyle mi davranıyorsun?
Senin için yemek yapıyorum ve bana bu anılarla mı geliyorsun?
Her neyse, CIA'deyken,
kendimi gezegenin en büyük aptalı gibi hissettim.
Çünkü bahsedilen insanların yarısını tanımıyordum ve...
Oradayken tamamıyla meteliksizdim.
Dönem bittiği an,
New York'a tek yön bilet aldım
ve sahip olduğum her kuruşu yemek yemeye harcadım.
Aklıma gelen her yere gittim.
O yerlerden birinde yediğim yemek, şimdiye dek tattıklarımın en iyisiydi.
Harikaymış. Peki neydi bu yemek?
Bekle bir saniye, bir şeyler unuttum...
Bu...
Buna hazır ol.
Tamam.
Bir şefim vardı...
Bana sadece rende yaptırırdı. Sadece rende.
Orada sekiz ay boyunca çalıştım...
Tek yaptığım rendeydi.
Bu normal.
-Çok normal. - Evet.
Bu cidden çok, çok, çok iyi.
Teşekkürler.
Olmaz.
Siktir, Mikey.
- Hey Jeff. - Hey, n'aber T?
- Jeff. - Evet.
İyi misin?
Evet.
Evet, neden?
Her zamanki kadar sinir bozucu değilsin.
- Yoruldum sanırım. - Yoruldun mu?
Syd gibi giyiniyorsun.
Pro gibi. Evet.
- Beğendim. - Ben de beğendim.
Hey T. KBL Electric hakkında bir bilgin var mı?
Mikey sana bundan hiç bahsetmedi mi?
Kim bilir.
Şu çocuk...
Bu ne için?
Bilmiyorum.
Mikey her ay büyük paralar ödüyordu.
Cicero'ya borçlandığı miktar kadar.
Borcu ne kadar?
Çok fazla.
Ödemek için tonla bekârlığa veda partisi mi gerek?
Evet Şef.
Neden tedarikçilere ödeme yapmadı?
Bilmiyorum Carm.
Hatırlıyorum da bir ay peçetemiz yoktu.
Vaktinde ödeme yapmıyordu.
"Mikey, bu yavşaklara ödeme yap, peçeteye ihtiyacımız var." dedim.
"Ne anlamı var?" dedi.
"Nasıl olsa gelecek ay onlara ödeme yapamayacağız."
Tavrı böyleymiş gibi, ha?
Hayır. Hatırlıyorum çünkü tavrı böyle değildi.
Hey, Tina, hadi bu gece izin al, tamam mı?
- Ben hallederim. - Teşekkürler.
Hey Jeff.
Onu ne kadar sevdiğimi biliyorsun, değil mi?
Ne kadar?
Çok fazla.
Onu çok severdim.
Teşekkürler Jeff.
Ben...
Geçen gün çöreklerinden biraz yedim.
- Yerden alıp mı? - Evet. Gary yeri temiz tutuyor.
Hayır. Duymak istemiyorum. Bu bahane olamaz.
Dinle, adam çok çalışıyor.
Peki ne düşündün?
Gerçekten iyiydi.
Gerçekten çok çok iyiydi.
Carmy küçük bir şirret gibi işini mahvettiği için üzgünüm.
Aynen öyle yaptı. Şirret gibi yok etti.
- Küçük şirret. Tamam. - Küçük, minik şirret.
Onunla konuştunuz mu yoksa...
Hayır.
Geri döneceğim ve bu işi öyle çözeceğiz sanırım.
Ya da çözemeyeceğiz ve öyle kalacak. Sağ ol Şef, bir tane daha lütfen.
Evet. Doğru cevap yok.
UPS'e geri mi döneceksin?
UPS deliliği yüzünden bu deliliğe kalkıştım
yani muhtemelen hayır.
Küçükken dışarıda yemek pek yemezdik.
O yüzden dışarıda yediğimiz yemek öyle olmasa bile özel gelirdi.
- Bilmiyorum. - Benim ailem de aynıydı.
Mesela kuzenim Torrell'in mezuniyeti için Michael Jordan'ın et lokantasına gittik.
Tamam, yani?
"Yani" ne demek? Dünyadaki en iyi restorandır.
- Domuz pastırması mı? Tamam. - Evet. Aynen. Anlıyorsun. Evet.
En iyi pastırma.
Yapmak istediğim şey bu. İstediğim...
İnsanlar için yemek pişirmek ve onları mutlu etmek...
Onlara dünyadaki en iyi pastırmayı vermek.
O iş kapılmış olsa bile.
-İkinci en iyi de olur. - Bu harika.
- Bunu çok isterim. - Evet.
The Beef'e dönüyoruz yani?
Bilmiyorum. Kendimi tanıyorsam, muhtemelen
başka bir iş bulurum,
ondan sonra da başka birini
ve sanırım bunu sonsuza kadar yaparım
yani eksi bir milyonluk kredi borcumdan kurtulana kadar.
- Hayalinde bir yer var mı? - Tabii.
Nasıl bir yer?
- Açıldığında öğrenirsin. - Tamam. Bu tavrı sevdim.
Böyle kazanırsın.
Evet, ya da her şeyini kaybedip
baban ve onun kokuşmuş solunum cihazıyla yaşamaya başlarsın.
Ama Carmy ve seni izlemek güzeldi,
ikiniz de farklı işlerde iyisiniz ve sizden çok şey öğrendim.
Bekle, en iyisi neydi?
- En iyi ne? - Yediğin en iyi yemek.
- Carmy'ninkiydi. - Biliyordum.
Biliyordum. Evet.
O gerçekten, bayağı iyi.
Yüksek övgü.
Evet. Ama yine de küçük bir şirret.
Evet. Katılmadan edemeyeceğim.
Kahrolası pislik.
Burada hiçbir şey yapmadan duruyorum.
Sen değil. Kahrolası kardeşin.
Bu tam bir rezillik.
Bağımlılar.
Onlar kendi kendilerine yardım etmeli falan diyorlar.
Ama o pisliği masaya kelepçelemeliydim.
- Kullandığını biliyor muydun? - Nasıl bilmezsin?
Çünkü onu hiç görmedim, onunla hiç konuşmadım.
Telefonlarımı açmadı, restoranda çalışmama izin vermedi.
Daha çok çabalamalıydım.
- Ne yapabilirdin? - Ne bileyim lan!
Hiç öyle olacağını düşünmemiştim...
Bilirsin, o çok gürültücüydü,
çekilmezdi ve aşırı komikti.
O Mikey Bear'dı. O bataktan çıkacaktır diye düşündüm.
Bu da ne?
Dalga geçiyor olmalısın.
Hey, defol git.
Bu kadar yeter.
Yeter.
- Ne yapıyorsun? - Yeter.
Tanrım, yeter.
Siktir.
- Haber var mı? - Henüz bir şey yok.
Uyandığı an size haber vereceğiz.
Ama hâlâ yoğun bakımda mı?
Doğru.
- Uyanmazsa ne olacak? - Uyansa iyi olur.
Ama diyorum ki, uyanmazsa ne olur?
Adam öldürmekten hüküm giyersin.
Bekle bir dakika, gardiyan. Efendim? Sayın memur bey.
Hey.
Telefona ihtiyacım var.
Merhaba, ben Tiff. Bip sesinden sonra mesaj bırakın.
Üzgünüm. Geç olduğunu biliyorum.
Sadece, bilirsin...
İşten yeni çıkıyorum. Çılgın bir gündü. Her şeye rağmen işler yolunda.
Bilirsin, ben sadece...
Babanla olan bütün o saçmalıkları düşünüyordum. Bilirsin...
Ve...
Ona nasıl seslendiğim, neler dediğim...
Biliyor musun, haklıydın. Yaptığım doğru değildi.
Ve...
Özür dilerim.
Söyleyeceklerim bu kadar.
Umarım gününüz iyi geçmiştir. Eva'ya kocaman sarıl.
Tamam, sonra konuşuruz. İyi geceler.
Jerimovich, gidelim.
Uyandı mı?
Şanslısın. Ağır saldırı suçu alıyorsun.
Tanrım! Teşekkürler tanrım!
- Rica ederim, çük kafa. - Evet.
Pekâlâ. Evet.
Hey!
Hey Carm.
Hey.
Carmen.
- Buradan çıkmaya hazır mısın? - Evet.
Kefalet parasını nereden buldun?
İki haftalık sigortamızdan.
Teşekkürler kuzen.
Dert değil.
Topkıran'ı hazırla, olur mu?
İyi misin?
Evet.
İyiyim.
Her şeyim sensin kuzen.
Pekâlâ.
Carmen.
Çok üzgünüm Şef.
Dönmene sevindim.
Pekâlâ Şef.
- Hey Şef. Evet. - Carmen, bu da ne böyle?
O da ne öyle?
- Burası benim istasyonum. Bu saygı değil. - Hayır Şef. Bu saygı değil.
Selam.
Richard. Bandito. Benim küçük suçlum.
Seni holigan.
- Derdine karşılık bir hatıra. - Bu da ne lan?
Ne?
Gary, tövbekâr bir adam olarak karşında duruyorum.
- Hiç çekemem. - Peki, hadi başlayalım.
- Hiç üzülüyor musun? - Elbette, Neil.
Ama söylemiyorum. Hep içimde tutuyorum.
Milleti dövmeme yardımcı oluyor.
Anlıyorum.
Syd kaçta geliyor?
Bugün onun işini ben üstleneceğim Şef.
- Batırma. - Elimden geleni yapacağım.
Ama cidden,
eğer aynı boku bana yapmaya kalkarsan, ağzına sıçarım.
Pekâlâ, Şef.
Pekâlâ. Dinleyin. Bugün Kuzey Nehri Festivali var.
Yani herkesin fazladan çalışmasını istiyorum.
T, üçlü hazırlık yapacaksın, tamam mı? Marcus, ekstra birkaç pasta.
İbra, sen de çifte hazırlık lütfen.
Ve kuzen. Öğle yemeği için de akın edenler olacaktır,
o yüzden ön tarafı savaşa hazır tut lütfen, tamam mı?
- Evet Şef. - Teşekkürler.
- Selam. - Selam.
- Doksan kilo. - Doğru. Evet. Teşekkürler.
Hayır. Bu domuz eti. Domuz etine ihtiyacım yok.
Ben sadece teslimatçıyım. Lu'yla hallet.
Kahretsin! Carmy!
- Carmen! Bu ne be. Deli misin sen? - Lütfen.
- Selam! Hey! - Evet. Selam. Siktir!
Sen iyi misin?
- Evet. - Evet mi?
Üzgünüm.
Bu ne?
Bilmiyorum.
Bu da ne böyle?
Bilmiyorum. Ve...
Sana vermek istemedim çünkü...
Bu onun gittiği anlamına geliyordu ama...
Tamam.
Carmy'ye Mikey'den
Aptal.
Carmy Asit eksik
Kahretsin.
Yemeğinde asit eksik
Al da onu kıçına sok
Hareketim yanlıştı Haklısın
Evet Şef. Son çekini istediğinde al.
Seni seviyorum ahbap. Sal gitsin.
Siktir git.
Ailemizin Spagettisi On diş sarımsak - Yağda fesleğen
San Marzano Domatesleri İki kutu (küçük boy daha leziz)
Ne?
Biliyorsun, Somali'de gerçek bir ustayım.
Kapa çeneni seni yaşlı şirret.
- Bu dediğin cinsiyetçi. - Aile yemeği kimde?
Bugünlük aile bende Şef.
Bunu görüyor musun?
-Şuna bak, böyle yapıyor... - Evet.
...musluklardan akanlar birleşmiyor.
- Bana bırak. - Sana mı bırakayım?
- Bana bırak. - Asıl sen bize bırak.
Bıraktım. Tamam.
Sana burada çalışma, kendini ispatlama ve cebine biraz
para koyma fırsatı veriyoruz.
Evet.
Biliyor musun? Orada bıçaklandığını gördüm.
Evet, bıçaklandım.
Baya klastı. Epey havalı görünüyordu.
Bıçaklandın ve yürüyüp gittin, delikanlı gibi.
-Öyleydi tabii. -Çok havalı. Tamam, bunu halledeceğim.
Toparlanma zamanı şefler.
- Tamam Şef. - Teşekkürler.
- Kuzen! - Evet.
Yardım et!
- Git şuradan. - Evet. Bu çok hoş.
Richie. Arabana yeni bir CD alabilirsin nihayet.
-İşte burada. -İlginç.
Ne...
Jeff.
Syd, dikilmeyi bırak. Bir konserve açacağı kap.
Aile tarzı nasıl? İki kişilik masa ve kabinler.
Danimarka tasarımı.
- Barda tadım menüsü. - Yan tarafta pencere.
- Sandviç için mi? - Evet.
Tamam.
Adı ne olacak?
THE BEEF KAPANMIŞTIR. İLGİNİZ İÇİN TEŞEKKÜRLER.
THE BEAR GELİYOR.
Alt yazı çevirmeni: Ozgur