THE GLORY
SIESTA
Bukankah awak En. Ha?
Lama tak jumpa.
Yeon-jin tidak cuba pakaian hari ini.
Saya tahu.
Boleh saya cuba baju ini?
Mana bilik persalinan?
SIESTA
"Tempat sempit...
dan ada orang di balik pintu."
Kita berseronok bersama.
Yeon-jin. Selama ini,
awak maksudkan kata-kata awak.
THE GLORY
Dengarnya awak selalu dipukul.
Tapi wajah awak tak berlebam.
Seluruh rumah Dong-eun dipenuhi gambar.
Saya kenal mereka semua.
Kecuali dia.
Nak cakap apa-apa?
Bagaimana...
awak jumpa saya?
Senang sahaja.
VILA EDEN
SHIN YOUNG-JUN
SIJIL PENDAFTARAN KENDERAAN
Saya cari maklumat sebab tak terfikir dulu.
Dong-eun miliki dua kenderaan.
Dia memandu kereta dengan plat 4225.
Saya cari maklumat untuk 7943 dulu.
Dia ada terlalu banyak gambar...
Helo.
Dia ada pembantu.
Ada cara untuk tahu siapa pandu 7943.
Tolong ekori seseorang mulai esok.
Nampaknya, saya tertangkap kerana terlalu rajin bekerja.
Awak memang dah gila.
Awak tak tahu apa-apa, tapi masih nak uji saya?
Beritahu saya apa yang awak nak.
Namun,
jika awak hubungi suami saya,
saya takkan berdiam.
Jadi?
Alang-alang jadi begini, saya menang atau tewas sepenuhnya.
Saya pun akan jumpa
suami awak.
Awak memang dah gila. Cis.
Hoi.
Saya nak cakap sesuatu yang indah.
Lee Seon-a.
Sekolah Menengah Semyeong. Tahun pertama, kelas tiga.
Kenapa?
Awak ambil gambar anak saya tapi saya tak boleh siasat sekolah Seon-a?
Awak boleh ke sekolah anak saya tapi saya tak boleh sebut nama Seon-a?
Kalau bawa dia ke sini, perbincangan ini akan tamat cepat?
Saya bersalah. Tolong maafkan saya.
Tolong jangan libatkan anak saya.
Tolonglah!
Dah habis berfikir?
Awak pilih lawan yang salah.
Saya memang muka tembok.
Saya telefon awak. Simpan nombor itu.
Awak dah ada nombor saya.
PEREMPUAN AKAN DIHUKUM
Ambil telefon.
Pelik, bukan?
Seorang guru sekolah rendah dan bekas pembantu rumah.
Apa persamaan kamu?
Saya dah tahu.
Orang yang awak nak bunuh ialah suami awak.
Orang yang Dong-eun nak bunuh ialah saya.
Awak berdua nak bunuh seseorang.
Saya akan beri awak tawaran sama.
Saya akan bunuh...
suami awak.
Saya bunuh dia lebih cepat daripada Dong-eun.
Saya bunuh dia esok dan bantu adakan pengebumiannya.
Saya boleh beri duit juga.
Tapi awak akan buat apa saja yang saya suruh mulai sekarang.
Bagaimana?
Kenapa, mak? Kita nak ke mana?
Kita perlu pergi sebelum ayah kamu terjaga.
Cepat lari!
Cepat. Kita kesuntukan masa.
- Ada kereta? - Pakai tali pinggang.
Jangan sesekali buka tingkap. Faham?
Mak boleh memandu?
Kamu tak sejuk?
Tidurlah. Nanti mak kejut.
Kita nak ke mana?
Kita tiada destinasi.
Buat masa ini, kita takkan berhenti.
Kenapa?
Sebab mereka mungkin mengekori kita.
Esok atau lusa kita akan balik ke Semyeong semula.
Kenapa?
Mereka takkan ekori mak lagi waktu itu
dan mak tahu tempat selamat.
Jangan tanya apa-apa sekarang.
Tolong ikut cakap mak, ya.
Mak. Mak sangat hebat! Menakjubkan!
Jom dengan muzik. Kita dengar lagu K-pop.
Nombor yang anda dail tak dapat dihubungi. Sila tinggalkan pesanan selepas bip.
KANG
Sibuk lepas kerja?
Saya ada janji temu.
Betulkah? Ada mesyuarat fakulti hari ini
berkaitan lawatan lapangan sekolah.
Hari ini?
Saya tak diberitahu.
Ia baru sahaja dijadualkan.
Jam lima di bilik guru.
Kita perlu buat persiapan untuk semua sambutan
bulan ini dan bulan lepas.
Kita juga perlu putuskan syarikat bas yang akan digunakan.
Kita baca laporan tahun lepas
dan laporan lawatan sekolah-sekolah lain juga.
Laporan tahun lepas saja tak cukup.
Jika baca laporan sejak lima tahun lalu, baru nampak sesuatu.
Kita dah ada rangka.
Cik Moon.
Awak boleh buat semua, bukan?
Uruskan semua sendirian?
Itu keputusan kami.
Beritahu saya jika tak setuju.
Saya tiada bantahan.
Saya buat.
Itu maksud saya.
Buatlah.
HA YE-SOL
Boleh saya letak di sini?
Sila letak di sebelah kiri.
Betulkah ini yang paling mahal?
Ya.
Ia dari Itali.
Harganya seperti kereta terpakai.
Berapa usia anak awak?
- Lapan tahun. - Pasti comel.
Orang jarang bela anjing bila ada anak.
Kenapa?
Orang-orang muda elak haiwan berbulu
kerana tak elok untuk sistem pernafasan kanak-kanak.
Ada lagi satu kerusi...
Tolong cakap cepat-cepat.
Saya sibuk, Dong-eun. Betul.
Saya akan beri alamat. Umpan Yeon-jin ke sana.
Itu sahaja.
- Babai. - Tunggu sebentar!
Penerangan itu terlalu pendek. Beritahu saya kenapa.
Bagaimana saya nak umpan dia ke sana?
Kami bergaduh. Dia tak jawab telefon.
Selesaikan sendiri.
Baju awak cantik. Minggu depan penggambaran majlis kahwin?
Mak mertua saya beritahu awak mengenai itu juga?
Ambil tindakan sebelum saya buka mulut juga, Hye-jeong.
CHOI HYE-JEONG
KLINIK PEMBEDAHAN PLASTIK JOO YEO-JEONG
Awak perlu ke tempat parkir sebentar.
Jangan sentuh saya!
Puan.
Beritahu saya siapa awak.
Sekejap! Saya nak jumpa seseorang di sini!
Aduhai.
Tak guna.
Kenapa buat begitu?
Jangan buat begini.
- Tolong pergi. - Tak guna.
Encik! Cis! Hoi!
Mana dia?
Itu dia. Anak mak.
Ini mak!
Kamu sihat?
Seseorang nak jumpa awak.
Helo, mak cik.
Saya kawan Dong-eun.
Mak cik tak hubunginya lagi?
Jadi...
Dong-eun bekerja di sekolah sekarang?
Dia jadi apa? Tukang bersih?
Mak cik kantin?
Mak cik tak tahu?
Dong-eun seorang guru.
Guru?
Dia pegawai kerajaan?
Dong-eun jadi pegawai kerajaan?
Tidak sebab ia sekolah swasta.
Apa-apa pun,
boleh awak tolong halau Dong-eun dari bekerja di sana?
Awak memang gila.
Siapa awak?
Kenapa saya nak dia dipecat? Gajinya tinggi.
Tapi mak cik tak dapat duit itu.
Sudah berpuluh tahun mak cik tak hubunginya.
Saya beri duit yang Dong-eun kumpul sepanjang hayat.
Cis. Hoi.
Siapa awak?
Mak cik tak pernah jumpa saya?
Mak cik pernah jumpa mak saya. Surat berhenti sekolah Dong-eun.
Tandatangan mak cik. Tak ingat?
Dulu mak cik dapat cek.
Buat dia berhenti kerja sahaja. Situasinya sama seperti dulu.
Ini tambang teksi balik
dan tambang untuk ke sana.
Jika dia tandatangan surat berhenti,
jumpa saya untuk ambil saki-baki duit ini.
Dia bekerja di mana?
Bukan di Semyeong-si?
Mak cik tahu?
Buka pintu!
Kamu ada di dalam, bukan?
Mak cari alamat kamu.
Mak tahu kamu ada di dalam.
Buka pintu ini sekarang!
Kenapa rosakkan bangunan saya?
Seorang wanita tinggal di sini, bukan?
Moon Dong-eun.
Dia anak saya.
Unit itu kosong.
Saya tanya majlis perbandaran dan ini alamatnya.
Jangan menipu!
Saya datang sebab tahu dia tinggal di sini.
Ingat kamu boleh menyorok?
Buka pintu!
Walau apa majlis perbandaran kata,
saya kata ia kosong! Jangan rosakkan tempat saya!
Kenapa awak buat begini?
Jahanam! Perempuan tua ini dah gila?
Ya, saya dah gila.
Ini bangunan saya. Keluar. Keluar sekarang!
Amboi.
Tengoklah rumah kamu. Aduhai.
Sewa bulanan atau deposit tinggi?
Ia bukan milik kamu? Betul?
Bagaimana mak tahu?
Sebotol air tak ada. Aduhai.
Mak akan pasangkan kertas dinding.
Ada kawan mak yang pandai...
Bagaimana mak tahu?
Bagaimana kamu ajar budak-budak sedangkan kamu pemarah?
Oh ya.
Bila kamu pindah ke sini?
Kamu tiada di sini di musim bunga.
Mak pernah datang ke sini?
Hoi!
Mak ialah ibu kamu.
Tak mudah nak putuskan hubungan keluarga.
Cuba menyorok lagi.
Mak pasti jumpa kamu.
Awak berjaya, Yeon-jin.
Awak jumpa dua pelurus rambut untuk serang saya.
KLINIK PEMBEDAHAN PLASTIK JOO YEO-JEONG
Dia kawan saya. Boleh dia teman saya?
Bagus untuk pengiklanan.
Ada promosi beli satu, percuma satu. Cakap kalau berminat.
Saya percaya apa kita dapat setimpal dengan bayaran.
- Bila siap? - Dalam 10 ke 15 minit...
Awak boleh hubungi saya selepas siap.
Cakaplah. Kenapa dengan Dong-eun?
Saya nak beritahu secepat mungkin.
Jangan terkejut.
Betul.
Dong-eun main Go dengan suami awak.
Betulkah?
Bagaimana awak tahu?
Hoi! Awak tahu tak berapa harga...
- Awak bayar kalau rosak? - Tolong maafkan saya.
Tak apa. Biar sahaja. Sila bekerja.
Kenapa beli beg awak tak mampu milik?
Bawa beg eko. Habiskan apa awak nak cakap.
Kenapa awak yang kata "tak apa"? Itu beg saya!
Kenapa?
Ingat ini dari kedai dobi saya?
Tidak.
Suami orang yang kaya belikan untuk saya.
Kenapa cakap begitu? Kita patut fikirkan alam sekitar.
Masih belum siap tapi nak saya keluar?
Tak apa. Saya dah nak balik. Dia sensitif hari ini.
Ya. Saya sedang datang bulan.
Sebab itu tak dapat tidur dengan suami awak.
Saya sangat kecewa.
Apa awak kata?
Suami orang yang beli ini untuk saya ialah suami awak.
Dia yang cakap dia main Go dengan Dong-eun.
Dunia ini kecil.
Awak jumpa Do-yeong? Tak...
Do-yeong jumpa awak?
Ya. Dia bawa ini untuk saya.
Saya patut beritahu dia semuanya.
Tapi saya teringatkan awak.
Tolong simpan promosi tadi untuk saya, Dr. Joo.
Saya akan datang lagi.
Oh ya.
Mungkin suami awak nak simpan saya untuk nanti?
Saya perlu berinya promosi sama.
Suami saya ada citarasa tinggi. Dia beli beg Hermès.
Nampak hasil kerja saya?
Ramai datang semula lepas saya beri suntikan.
Pasti ramai wanita Semyeong ke sini.
Saya fikirkan pada hari suram.
Datang untuk suntikan jika tiada payung di hari hujan.
Takkan hujan buat masa ini.
Jumpa lagi.
- Cepat masuk. - Masuk sekarang!
Masuk! Cis.
Masuk.
Helo, En. Park.
Unit awak geledah tempat judi, bukan?
Saya dah cakap jangan berjudi lagi.
Tapi buka tempat judi?
Mana awak dapat duit?
Jika perlu tanya dia yang tak fasih bahasa Korea,
awak akan mati.
Jadi ada kemalangan kenderaan,
dan awak dapat wangnya?
Itu cara untuk tutup kemalangan agar saya tak disyaki...
Kalau guna orang bijak, saya dikhianat.
Orang bodoh macam awak pula menyusahkan saya!
Saya beri penjenayah macam awak terus hidup dan makan.
Ini sebabnya saya masih jadi polis.
Saya tak boleh berhenti sebab awak rosakkan kerja saya!
Berhenti dan pergilah!
Saya tak boleh beri lagi. Ingat ini rumah amal?
Saya sabar selama ini kerana isteri awak!
- Berambus! - Cis.
Dia akan bayar bila balik! Saya janji akan bayar!
Semalam pun awak cakap begitu.
Datang bila isteri awak balik.
Kalau saya pun, saya takkan balik.
Menyampah saja!
Perempuan jahanam.
- Aduhai. - Saya patut bakar kedai ini!
- Saya nak bayar. - Tak guna!
Nak saya cungkil mata awak? Saya beratur dulu!
Jangan marah pelanggan saya!
Maaf. Jumlahnya 1,200 won.
Tunggu sebentar.
- Sudahlah. - Lepas!
Tunggu sebentar.
Maaf tak boleh jumpa awak. Tolong hubungi saya.
Betul cakap awak.
Park Yeon-jin jumpa saya.
MOON DONG-EUN
Saya salah langkah.
Satu gambar dah hilang. Gambar Lee Seok-jae.
Suami saya?
Ya.
Mungkin Yeon-jin dah tahu mengenai awak.
Jangan risau. Saya akan telefon awak nanti.
Saya sedang parkir.
Jadi saya tutup telefon
dan larikan diri dengan Seon-a.
Saya harap awak tak salah faham dengan tindakan saya.
Salah faham?
Manalah tahu jika...
awak anggap saya menyebelahi Yeon-jin...
Saya pernah salah faham sekali.
Awak dah makan?
Sudah.
Tolong jaga Seon-a untuk saya.
Saya akan hidupkan telefon semula
dan pastikan Yeon-jin nampak saya.
Semua akan musnah jika suami saya jumpa Seon-a.
Saya dah periksa. Itu takkan terjadi.
Jangan risaukan Seon-a.
Baiklah.
Saya akan cuba lengahkan masa.
Saya nak minta duit dulu.
Mulai hari ini, saya bekerja dengan Park Yeon-jin.
Moon Dong-eun.
Tinggal di sini buat masa ini.
Beri saya telefon awak.
Selain daripada saya dan dia,
jangan hubungi orang lain. Faham?
Bagaimana dengan sekolah?
Mak awak akan failkan pemberhentian sekolah esok.
Tamatkan sekolah tinggi di Amerika.
Tonton drama Amerika dulu.
Ayah akan bunuh mak jika dia tak nampak saya.
Ayah ugut nak bunuh nenek dan mak cik jika saya dan mak lari.
Itu takkan terjadi.
Percayakan mak awak dan tunggu.
Apa yang jelas ialah
mak kamu ambil keputusan ini untuk lindungi kamu
kerana banyak masalah di dunia ini.
Itu sebabnya awak perlu belajar di luar negara.
Belajar dengan rajin di sana.
Perkara paling berani awak boleh lakukan sekarang ialah...
tutup mata.
Kadang-kala, pergi bercuti juga.
Lawat muzium seni.
Makan malam perlahan-lahan.
Hiduplah seperti itu.
Itu dah cukup.
Tolong jaga Seon-a, cikgu.
Jangan risau.
Awak masih sangat muda. Betul tak?
Saya tahu mengenai awak.
Saya cikgu kepada Cik Moon.
Sudah lama saya berhenti jadi cikgu.
Tapi saya perlu jaga pelajar sekali lagi.
Jom.
Nak makan mi sup? Awak suka mi?
Saya dah mesej akan keluar dalam jam 10.
Tak nampak?
Nak buat begini?
Awak yang nak buat begini dulu.
Awak jumpa Hye-jeong. Kenapa?
"Kenapa"?
Awak menakutkan saya.
Bukan senang untuk saya berlakon tenang.
Yang dulu, dulu. Yang kemudian akan datang.
Saya tiada pilihan lain.
Saya pun nak tahu...
awak ada jalan lain atau tak.
Kenapa pilih Hye-jeong...
Jadi apa Hye-jeong kata?
- Ada atau tak? - Siapa lagi nak tanya?
Sa-ra penagih. Saya tak kisah sebab dia musnahkan hidupnya.
Jae-jun yang tak guna?
Myeong-o yang hilang?
Mak awak yang suka jumpa tukang tilik?
Perlukah buat begini?
Awak akan menyebelahinya?
Jika perlu buat begitu, saya pilih Ye-sol.
Jika awak kasihankan saya dan Ye-sol walaupun sedikit,
awak patut diamkan diri dan tunggu.
Awak tak rasa bersalah langsung.
Langsung tak.
- Semua okey? - Ya.
Tadi bawa Louis ke salon.
Hujung minggu sibuk?
Hujung minggu paling sibuk.
- Kenapa? - Tutup kedai hujung minggu ini.
Saya...
Saya nak beli hadiah untuk seseorang tapi tak pandai pilih.
Boleh teman saya?
Dia sangat muda.
Tak boleh pilih dari sini?
Si rambut merah atau yang guna dialek?
Tidak. Bukan mereka.
Tunjuk mana merah dan hijau.
Sekarang Krismas. Semua...
Ada masa atau tak?
Apa maksud soalan tadi?
Apa?
Awak tanya jika semua okey.
Suami Yeon-jin datang sini tadi.
Adakah itu sesuatu yang istimewa?
Bila? Kenapa?
Saya tak tahu.
Dia pergi selepas cuba baju.
RAKAMAN CCTV 11 OKTOBER
Itu kali pertama dia ke sini?
Kali pertama dengan saya.
Saya tak tahu jika dia datang waktu lain.
Berapa lama video disimpan? Tiada yang dipadam?
Ia disimpan untuk 30 hari.
Rakaman sebelum 19 Oktober tiada sebab diformat.
Ia diformat? Kenapa?
Yeon-jin suruh padamkan.
Ini rakaman Do-yeong.
Myeong-o pula?
Dr. Joo tanya saya mengenainya.
Dia tunjuk saya rakaman CCTV
dan tanya jika dia ialah Myeong-o.
Bila?
Dia kongsi mengenai Myeong-o tapi bukan rakaman CCTV.
Dalam sebulan yang lalu.
Saya terlupa selama ini,
tapi teringat sebab jumpa polis kerana Myeong-o.
Polis nak jumpa Yeo-jeong?
Amboi, Dong-eun. Cis. Awak dah jadi menarik.
Dr. Joo Yeo-jeong?
Awak Dr. Joo?
Saya nampak awak tapi tak pasti.
Ini mengenai permintaan awak.
Awak nak tahu jika ada orang ke bilik mayat.
Ya. Adakah dia wanita?
Tidak. Lelaki.
Kira-kira dua jam lepas.
Ini nombornya.
SON MYEONG-O
Kami tak pernah berjumpa.
Saya cuma ada nombor telefonnya
dan pernah telefonnya sekali.
Bila?
19 Oktober pada 11:15 malam.
PANGGILAN TERAKHIR MYEONG-O IALAH DENGAN DR. JOO
Tapi dia terus putuskan panggilan dan maki saya.
Awak ingat dengan teliti.
Ada rekod dalam telefon.
Betul.
Kenapa awak telefon dia?
Waktu itu, saya kerja di Hospital Joo
dan ada satu mayat lama di sana.
Kes ditutup sebagai bunuh diri pada tahun 2004.
Keluarganya tak terima keputusan itu
dan belum ambil mayatnya lagi.
Saya ingatkan pelawat itu ahli keluarganya.
Tapi dia ialah Son Myeong-o.
Awak yang uruskan mayat itu?
Tidak.
Saya lupa nak cakap.
Mak saya ialah pengarah Hospital Joo.
Begitu rupanya.
Ada masalah kerana saya telefon dia?
Bukan begitu.
Awak orang terakhir yang berhubung dengan Myeong-o.
Saya patut disyaki jika awak kata begitu.
Apa?
Saya bergurau.
Tak lucu, bukan?
Sila mesej jika nak tahu apa-apa.
Saya ada janji temu.
SON MYEONG-O
Awak nak...
saya jumpa Myeong-o.
Cuaca cerah tapi saya rasa muram.
Dengarnya klinik buka waktu malam.
Bagus awak datang.
Ramai datang tanpa payung di hari cerah juga.
Awak ada kekasih?
Ramai?
Orangnya bijak dan cantik,
tapi hatinya keras ibarat batu.
Awak jumpa wanita kejam.
Selalunya,
jika si gadis buat salah
sejauh mana lelaki sanggup maafkan?
Saya tak pasti.
Selalunya lelaki nak kekasih yang cantik secara semula jadi.
Tapi mereka tak kisah jika tak tahu.
Kalau dah tahu?
Awak perlukan suntikan.
Walaupun kesan suntikan akan hilang, kecantikan masih bertahan.
Awak boleh pura-pura tak tahu sehingga dia sedar.
Baru tahu suntikan kecantikan romantik.
Saya nak tahu betul atau tak. Beri saya bius tidur.
Saya perlu lihat reaksi...
Tak apa, saya tahu awak berbakat.
Saya tak suka rasa disuntik.
Baiklah. Tidurlah.
Ini perbualan panjang yang orang tak boleh tahu.
Jadi saya pilih Seoul.
Dah lama saya tak datang Seoul.
Bagus juga.
Saya tahu kisah awak berdua.
Entahlah. Mustahil awak tahu segala-galanya.
Cik akan mengantuk sebab titisan mengandungi propofol.
Kira dari sepuluh ke satu.
Sepuluh...
Lama tak jumpa, En. Ha.
Helo.
Saya ambil kot puan.
Terima kasih.
Sembilan...
Lapan...
Adakah awak tahu...
orang boleh mati jika ada gelembung udara dalam suntikan?
Tujuh...
Apa?
Apa awak buat...
terhadap Myeong-o?
Dah sampai?
- Tengok apa? - Seminit.
Tempoh saya bersabar.
Ada apa? Cakaplah.
Awak masih sama seperti dulu.
Dengar elok-elok, Yeon-jin.
Ini mengenai Jae-jun.
Saya memandu untuknya, berbual dengannya,
minum dengannya dan jadi kawannya.
Awak pun tahu saya tamat sekolah tinggi sahaja
tapi saya seperti graduan universiti sebab ambil kelasnya.
Ego saya tercabar kerana...
dipanggil pemandu.
Terus terang saja. Awak buat saya marah.
Ya. Itulah perasaan saya.
Jika saya jadi dia, saya akan usaha
untuk menjadi pengarah Jaepyeong.
Bukannya tidur dengan awak.
Siapa jahanam...
Hoi, tak guna.
Jangan telefon.
- Awak rakam perbualan kita? - Jangan mengarut.
Budak-budak penagih asyik telefon...
Tak guna!
- Awak dah gila? - Myeong-o.
Saya sangkakan serius.
Tapi kes curang sahaja?
Kalau nak ugut, buat betul-betul.
Nak mudah buat duit?
Saya belikan telefon baru.
Ini pun tak cukup?
Yoon So-hee.
Yoon So-hee?
Siapa dia?
Perempuan tak guna.
Mayat Yoon So-hee masih berada di Hospital Joo lepas bertahun-tahun.
Awak ke atap hari itu.
Jangan mengarut.
- Awak mengarut. - Awak sepatutnya faham.
Saya ada bukti yang awak berada di sana.
Dalam ini.
Bagus! Inilah diri awak yang sebenar!
Tengok kalau tak percaya.
Saya akan bawa ini ke stesen penyiaran esok.
Jahanam!
Ini akan mudahkan perbincangan kita. Awak memang berada di sana?
Saya tak nak jadi pengarah.
Beri duit.
Kita mula dengan satu bilion won.
Tak guna!
Ini amat berharga, Yeon-jin.
Ini perisa strawberi.
Jika awak biar...
saya gunakannya, tolak 10 juta.
Kalau tanpa gunakannya, tolak 10 juta lagi.
Bagaimana?
Oh ya.
Saya terlupa.
Bagaimana, ya?
Seminit awak dah tamat.
Kemudian?
Apa awak buat selepas itu?
Apa terjadi? Siapa itu?
Ini suara siapa?
Dah sedar, Pn. Park?