CHWAŁA
Pan Ha?
Dawno mnie tu nie było.
Yeon-jin nie ma dziś przymiarki.
Wiem.
Mogę to przymierzyć?
Gdzie przymierzalnia?
Mało miejsca.
Na zewnątrz są ludzie.
Nam jest gorąco.
A więc, Yeon-jin,
ty zawsze mówisz poważnie.
CHWAŁA
Sąsiedzi mówią, że mąż ciągle cię bije.
Po twarzy tego nie widać.
W mieszkaniu Moon Dong-eun widziałam mnóstwo zdjęć.
Znałam wszystkie twarze.
Z wyjątkiem tej.
Wyjaśnisz to?
Jak mnie pani znalazła?
To było łatwe.
APARTAMENTY EDEN
SHIN YEONG-JUN
REJESTRACJA POJAZDU
Dopiero teraz sprawdziłem.
Moon Dong-eun ma dwa auta.
To, którym jeździ, ma rejestrację 4225.
Dowiem się, kto korzysta z drugiego.
Sama nie zrobiłaby tylu zdjęć.
To ja.
Tej suce ktoś pomaga.
Wiem, jak sprawdzić, kto jeździ drugim autem.
Każ komuś mnie śledzić.
Znalazła mnie pani, bo za ciężko pracowałam.
Najwyraźniej ci odbiło.
Nie masz pojęcia, ile wiem. Nie denerwuj mnie.
Proszę powiedzieć, czego pani chce.
Ale jeśli mój mąż
usłyszy choć słowo,
to pożałuje pani.
Niby jak?
Teraz już nie cofnę się przed niczym.
Pójdę do pani męża.
Zabawna jesteś.
Słuchaj.
Powiem coś ciekawego.
Lee Sun-a.
Gimnazjum Semyeong. Pierwszy rok, klasa numer trzy.
Co?
Robisz zdjęcia mojej córce, a ja nie mogę interesować się twoją?
Chodzisz do szkoły mojej córki, a ja nie mogę mówić o twojej?
Inaczej byś gadała, gdybym ją tu przywlokła za włosy.
Bardzo panią przepraszam.
Proszę. Tylko nie moja córka.
Proszę!
Już załapałaś?
Obrałaś złą taktykę wobec mnie. Jestem lepsza w te klocki.
Zadzwonię do ciebie, zapisz numer.
Już masz mój numer?
PODŁA SUKA
Odbierz.
To dziwne.
Nauczycielka z podstawówki i była służąca.
Co one mogą mieć wspólnego?
Już wiem, co was łączy.
Ty chcesz zabić swojego męża.
A Moon Dong-eun chce zabić mnie.
Obie chciałybyście kogoś sprzątnąć.
Zaproponuję ci ten sam układ.
Twój mąż.
Zabiję go.
Mogę go zabić szybciej niż Dong-eun.
Choćby jutro, a pojutrze wyprawisz mu pogrzeb.
Albo mogę ci zapłacić.
Ale od teraz musisz robić wszystko, co ci każę.
Co ty na to?
Mamo, o co chodzi? Dokąd idziemy?
Musimy iść, zanim ojciec się obudzi.
Szybko!
Wsiadaj. Mamy mało czasu.
- Co to za auto? - Pasy.
Nie otwieraj okna, dobrze?
Mamo, umiesz prowadzić?
Nie jest ci zimno, prawda?
Prześpij się. Obudzę cię później.
Dokąd mnie zabierasz?
Nie wiem.
Ale na razie będziemy jechać.
Dlaczego?
Bo mogą nas śledzić.
Wrócimy do Semyeong jutro albo pojutrze.
Dlaczego?
Do tego czasu powinnam ich zgubić. I będę wiedzieć, gdzie jest bezpiecznie.
Na razie nie zadawaj pytań.
Rób, o co mama prosi, dobrze?
Mamo, jesteś taka kozacka! Super!
Posłuchajmy muzyki. Puszczę coś!
Osoba, do której dzwonisz, nie odpowiada. Zostaw wiadomość.
PANI KANG
Co pani robi po pracy?
Mam plany.
Naprawdę? Ale dziś jest zebranie nauczycieli.
W sprawie wycieczki szkolnej.
Dzisiaj?
Nie poinformowano mnie.
Wiem. Właśnie je przełożyłem.
Do zobaczenia o piątej!
Musimy zebrać informacje o festiwalach organizowanych w tym i przyszłym miesiącu.
Musimy też wybrać inną firmę transportową.
Trzeba sprawdzić raport z zeszłego roku i wydrukować raporty z innych szkół.
Zeszłoroczne raporty nie wystarczą.
Trzeba przejrzeć co najmniej pięć lat.
Mamy więc ogólny zarys.
Pani Moon,
zajmie się pani tym, dobrze?
Sama?
Reszta się zgadza.
Ma pani jakieś obiekcje?
Nie mam obiekcji.
Zrobię to.
Właśnie. Zrobi to pani.
HA YE-SOL
Gdzie to postawić?
Tam, z lewej.
To ten najdroższy, prawda?
Oczywiście.
Import prosto z Włoch.
Kosztuje tyle, co używane auto.
Ile lat ma pana córka?
- Osiem. - Pewnie jest urocza.
Dziś ludzie z dziećmi zwykle nie mają psów.
Czemu nie?
Starają się unikać zwierząt,
bo sierść źle wpływa na układ oddechowy dzieci.
Został jeszcze jeden stołek...
Mów szybko, dobrze?
Jestem bardzo zajęta.
Dostaniesz adres. Zwab tam Yeon-jin.
To wszystko.
- Rozłączam się. - Chwileczkę.
Musisz mi powiedzieć, po co.
I jak mam ją tam zwabić? Pokłóciłyśmy się, nie odbiera ode mnie.
Wymyśl coś.
Ładna ta twoja suknia. Sesja zdjęciowa jest za tydzień?
Moja teściowa mówi ci takie rzeczy?
Bierz się do roboty, zanim ja coś jej powiem.
CHOI HYE-JEONG
JOO YEO-JEONG CHIRURGIA PLASTYCZNA
Powinnaś wyjść na parking.
Zabieraj łapy!
Proszę pani.
Kim pani jest?
Chwila! Mówiłam, że kogoś szukam!
Boże.
Rety, ta mała...
Czemu pani to robi?
Tak nie wolno.
Proszę wyjść.
Człowieku, daj mi spokój!
Gdzie ona jest?
Tam jest. Moja córka.
Mamusia przyszła!
Co słychać?
Ktoś do pani.
Dzień dobry.
Jestem znajomą Dong-eun. Straciłyście kontakt, prawda?
Więc mówisz,
że Dong-eun pracuje teraz w szkole?
Co robi? Sprząta?
Czy pracuje w stołówce?
Więc pani nie wie.
Jest nauczycielką.
Nauczycielką?
Na rządowej posadzie?
Jest na rządowej posadzie?
Pracuje w prywatnej szkole, więc nie.
Proszę pani,
może się pani postarać, żeby ją stamtąd wyrzucili?
Czyś ty oszalała?
Kim jesteś, do cholery?
Czemu miałaby tracić tak dobrze płatną robotę?
Pani i tak nie skorzysta z tych pieniędzy.
Nie macie kontaktu od ponad dziesięciu lat.
Dam pani tyle forsy, ile ona zarobiłaby przez całe życie.
Cholera.
Pytałam, kim jesteś!
My się nigdy nie spotkałyśmy, ale poznała pani moją mamę.
Gdy podpisywała pani formularz rezygnacji Dong-eun.
Dostała pani wtedy czek, prawda?
Znów musi się pani postarać, żeby odeszła ze szkoły.
To na taksówkę w jedną stronę.
A to na drogę powrotną.
Proszę zdobyć jej podpis pod rezygnacją i wrócić po resztę pieniędzy.
Gdzie pracuje?
Chyba nie w Semyeong, prawda?
Skąd pani wie?
Otwieraj drzwi!
Jesteś tam, prawda?
Sprawdziłam twój adres!
Wiem, że tam jesteś.
Otwieraj drzwi!
Proszę nie niszczyć cudzej własności!
Mieszka tu kobieta, prawda?
Moon Dong-eun?
To moja córka.
Nikt tam nie mieszka.
Byłam w urzędzie meldunkowym. Mówili, że tu mieszka.
Więc nie kłam!
Wiem, że tu mieszka.
Myślisz, że się ukryjesz?
Otwórz drzwi!
Nie obchodzi mnie, co mówili w urzędzie.
Nikogo tu nie ma! Czemu niszczysz moją własność?
Cholera! Ty stara wiedźmo. Oszalałaś?
Tak, oszalałam.
To mój budynek. Wynocha!
Rany boskie.
Co za bałagan. Ojej!
Wynajmujesz, prawda?
Nie jesteś właścicielką?
Jak się dowiedziałaś?
Nawet butelki wody nie masz.
Położę ci nowe tapety.
Znam gościa, który ma sklep...
Jak mnie znalazłaś?
Jak możesz uczyć dzieci, skoro jesteś taka zrzędliwa?
Kiedy się tu wprowadziłaś?
Wiosną ta baba powiedziała, że tu nie mieszkasz.
Byłaś tutaj?
Hej!
Jestem twoją matką.
Myślisz, że tak łatwo się wyrzekniesz więzów krwi?
Możesz się znów ukryć.
I tak cię znajdę.
Udało ci się, Yeon-jin.
Znalazłaś dwie nowe lokówki, by mnie torturować.
JOO YEO-JEONG CHIRURGIA PLASTYCZNA
To moja przyjaciółka, doktorze. Może zostać?
To będzie dobra reklama.
Mamy promocję. Może jest pani zainteresowana?
Uważam, że wszystko jest warte swojej ceny.
- Kiedy kończysz? - Za 15 minut.
Mogłaś zadzwonić, kiedy będziesz wolna.
Więc co masz do powiedzenia o Dong-eun?
Chciałam ci o tym powiedzieć wcześniej.
Przygotuj się.
Mówię serio.
Dong-eun gra w go z twoim mężem.
Naprawdę?
Skąd to wiesz?
Wiesz, ile to kosztuje?
- Zapłacisz za to? - Przepraszam. Tak mi przykro.
Spokojnie, wracaj do pracy.
Po co ci taka droga torebka?
Chodź z ekotorbą. Dokończ, co miałaś powiedzieć.
Czemu tak mówisz? To moja torebka!
Co? Myślisz, że ją też wzięłam z pralni?
Otóż kupił mi ją pewien bogaty, żonaty mężczyzna.
Nie obrażaj się. Po prostu trzeba dbać o środowisko.
Czy mam panie zostawić?
Nie, już wychodzę. Ona chyba ma gorsze dni.
Tak, zgadłaś. Mam okres.
Z tego powodu nie przespałam się z twoim mężem.
Byłam mocno zawiedziona.
O czym mówisz?
Ten żonaty, który mi ją kupił, to twój mąż.
I powiedział, że gra w go z Dong-eun.
Mały ten świat, prawda?
Spotkałaś się z Do-yeongiem? To znaczy...
Czy on przyszedł do ciebie?
Tak. Przyniósł to.
Mogłam mu wszystko powiedzieć! Ale wybrałam naszą przyjaźń.
Proszę mnie zapisać na promocyjne zabiegi.
Wrócę później.
Może twój mąż też mnie zapisał na później.
Będę jego promocją.
Mój mąż ma wysokie standardy. Kupił jej torebkę Hermèsa.
Przyjrzała się pani?
Klientki wracają, gdy zobaczą, jak robię zastrzyk.
Pewnie ma pan dużo klientek z Semyeong.
Może wpadnę w jakiś ponury dzień.
Można schronić się przed deszczem i zrobić wypełniacz.
Na razie nie będzie padać.
Do zobaczenia.
- Do środka. - Jazda!
Wchodzić do środka, do cholery!
Cześć, Park.
Twój oddział zrobił nalot na dom gry?
Mówiłem, żebyś skończył z hazardem.
Nie posłuchałeś.
Skąd miałeś forsę?
Jeśli usłyszę to w jego łamanym koreańskim,
to już po tobie.
Więc miałeś wypadek samochodowy i wyłudziłeś od niej forsę?
Tak się robi przy wypadkach. Inaczej coś by podejrzewała.
Jak zatrudniam kogoś bystrego, to mi robi koło pióra.
A idioci tacy jak ty wszystko pieprzą.
Dałem ci robotę, żebyś miał za co żreć, a ty tak mi się odwdzięczasz?
Dlatego nie mogę odejść z policji.
Bo mi rozpieprzasz interesy, przeklęty debilu!
Przestań i odejdź!
Nie dam więcej. Myślisz, że to kiermasz charytatywny?
Dotąd cię znosiłam ze względu na żonę.
- Idź już! - Cholera!
Zapłacę, gdy ta suka wróci! Mówiłem ci!
Wczoraj mówiłeś to samo!
Wróć z żoną.
Na jej miejscu też bym uciekła.
Mam cię dosyć!
Ty jebana suko! Bo...
podpalę ten jebany sklep!
- Podliczy mnie pani? - Co jest, suko?
Wydłubię ci oczy. Byłem pierwszy!
Zostaw moich klientów w spokoju!
Przepraszam. To 1200 wonów.
Chwileczkę.
- Nie. - Puszczaj.
Chwileczkę.
Przepraszam, że się nie spotkałyśmy. Proszę do mnie zadzwonić.
Miała pani rację.
Park Yeon-jin mnie znalazła.
PANI MOON
Popełniłam błąd.
Zginęła jedna fotografia. Zdjęcie Lee Seok-jae.
Mojego męża?
Tak.
Yeon-jin mogła się o pani dowiedzieć.
Spokojnie. Oddzwonię do pani.
Teraz parkuję.
Wyłączyłam telefon, wsadziłam Sun-a do samochodu i uciekłam.
Nie chcę,
żeby pani pomyślała o mnie coś złego.
Na przykład co?
Wie pani...
Że przeszłam na jej stronę.
Już raz popełniłam błąd, prawda?
Jadłyście?
Tak.
Proszę się zaopiekować Sun-a.
Muszę włączyć telefon
i być do dyspozycji Yeon-jin.
Wszystko pójdzie na marne, jeśli spotka mojego męża.
To się jeszcze nie stało. Sprawdziłam.
O Sun-a proszę się nie martwić.
Dobrze.
Postaram się zyskać na czasie. Najpierw poproszę ją o pieniądze.
Od teraz pracuję dla Park Yeon-jin,
pani Moon.
Na razie zostaniesz tutaj.
Daj mi telefon.
Od teraz nie możesz się kontaktować z nikim poza mną i tą panią. Dobrze?
A co ze szkołą?
Jutro mama cię wypisze.
Skończysz szkołę w Stanach. Na razie oglądaj amerykańskie seriale.
Jeśli zniknę, tata zabije mamę.
Mówił też, że zabije babcię i ciocię, jeśli uciekniemy z mamą.
To się nie zdarzy.
Zaufaj matce i zaczekaj tutaj.
Jedno wiem na pewno.
Twoja matka podjęła tę decyzję, żeby cię chronić.
Ten świat to okropne miejsce.
Dlatego musisz studiować za granicą.
Jedź tam i ucz się jak najlepiej.
Najlepsze, co możesz teraz zrobić,
to się odwrócić.
Od czasu do czasu wybierz się na wycieczkę,
idź do muzeum
i powoli zjedz dobrą kolację.
Tak powinnaś żyć.
Więcej ci nie trzeba.
Proszę zaopiekować się Sun-a.
Nie martw się.
Jesteś taka młoda.
Dużo o tobie słyszałam.
Kiedyś pracowałam w szkole, do której chodziła pani Moon.
Dawno temu ją rzuciłam.
Teraz znów mam uczennicę pod opieką.
Chodźmy.
Zrobimy janchi-guksu? Lubisz makaron?
Pisałam, że wychodzę o dziesiątej.
Nie widziałeś?
Chcesz w to brnąć?
To ty posunąłeś się za daleko.
Po co spotkałeś się z Hye-jeong?
Po co?
Przerażasz mnie.
Staram się zachowywać spokój.
Przeszłość to przeszłość, przed nami przyszłość.
Nie mam innego wyjścia.
Tego się chciałem dowiedzieć.
Czy masz inne wyjście.
Czemu to musiała być Hye-jeong?
I co powiedziała? Mam inne wyjście czy nie?
Kogo miałem spytać?
Lee Sa-ra ćpa, rujnuje sobie życie, więc odpada.
Tego gnojka Jae-juna? Myeong-o, który zaginął?
Twoją matkę, wydającą fortunę na szamankę?
Naprawdę musisz to robić?
Staniesz po ich stronie?
Staję wyłącznie po stronie Ye-sol.
Gdybyś czuła wyrzuty sumienia wobec mnie i Ye-sol,
siedziałabyś cicho i czekała.
Ale ty nie masz wyrzutów sumienia.
Żadnych.
- Zdarzyło się coś wyjątkowego? - Nie.
Zabrałem Ludwika do fryzjera.
- Masz wolny weekend? - W weekendy jest najwięcej klientów.
- Czemu? - Więc zamkniemy na weekend.
Chcę dać dziewczynie coś na Gwiazdkę, ale nie wiem, co lubi.
Pójdziesz ze mną do galerii? Jest młoda.
Wybierz coś stąd.
To ta ruda? Czy ta modelka z akcentem?
Nie o to chodzi. Pomożesz mi odróżnić zielony od czerwonego.
Kurwa, są święta, więc...
Jesteś wolna czy nie?
Co byłoby wyjątkowe?
Co?
Pytałeś, czy zdarzyło się coś wyjątkowego.
Był tu mąż Yeon-jin. Sam.
Czy to jest coś wyjątkowego?
Kiedy to było? Po co przyszedł?
Nie wiem.
Przymierzył coś i wyszedł.
MONITORING LISTOPAD
Był tu już wcześniej?
Ja widziałam go pierwszy raz.
Może przyszedł, kiedy była zmienniczka.
Jak długo je trzymamy? Nie kasujesz ich, prawda?
Trzymamy je przez 30 dni.
Ale nie mamy nic do 19 października. Sformatowałam dysk.
Sformatowałaś? Dlaczego?
Yeon-jin mi kazała.
Jest Ha Do-yeong.
Son Myeong-o?
Tak. Doktor Joo o niego pytał.
Pokazał mi nagranie z monitoringu
i spytał, czy jest na nim Myeong-o.
Kiedy to było?
Opowiedziałam mu o Myeong-o, ale on nie mówił o nagraniu.
Niecały miesiąc temu.
Zapomniałam o tym,
dopóki policja nie pytała go o Son Myeong-o.
Policja rozmawiała Yeo-jeongiem?
Rany, Dong-eun. Ciekawa laska się z ciebie zrobiła.
Doktor Joo Yeo-jeong?
Tak myślałem, że to pan, ale nie byłem pewny.
Miałem pana powiadomić, jeśli ktoś przyjdzie do kostnicy.
Tak. To była kobieta?
Nie, mężczyzna.
Jakieś dwie godziny temu.
To jego numer.
Nigdy się z nim nie spotkałem.
Tylko miałem jego numer.
Zadzwoniłem raz.
Kiedy?
To było 19 października o 23.15.
Ale od razu się rozłączył. Zaklął na mnie.
Ma pan świetną pamięć.
Głównie w telefonie.
Rozumiem.
Po co pan dzwonił?
Pracowałem wtedy w szpitalu w Seulu.
Od 2004 roku trzymają tam zwłoki.
Policja uznała to za samobójstwo.
Rodzina się z tym nie zgadza,
więc nie zabrała ciała.
Potem ktoś o nie pytał. Pomyślałem, że krewny.
Okazało się, że to pan Son.
Pan się tym zajmował?
Nie.
Zapomniałem powiedzieć.
Poprzedni i obecny dyrektor szpitala to moi rodzice.
Rozumiem.
Czy zrobiłem coś złego, dzwoniąc do niego?
Raczej nie.
Ale jako ostatni dzwonił pan do pana Sona.
W takim razie muszę być podejrzany.
Co?
Żartowałem.
Żart się nie udał.
Napisze pan, gdyby były inne pytania?
Zaraz mam pacjenta.
SON MYEONG-O
Więc chciałaś,
żebym znalazł Son Myeong-o.
Pogoda jest dobra, ale źle się czułam.
A pan pracuje wieczorami.
Cieszę się, że pani jest.
Wiele osób przychodzi również w słoneczne dni.
Ma pan dziewczynę, prawda?
A może kilka?
Jest jedna mądra
i ładna, ale też bardzo zimna.
Więc to zła kobieta jest.
Ile mężczyzna jest w stanie przebaczyć? Zakładając, że kobieta mocno narozrabiała.
Sam nie wiem.
Mężczyzna zwykle chce, by jego kobieta była piękna bez zabiegów.
Ale nie ma nic przeciwko, jeśli o nich nie wie.
A jeśli już wie?
Rozwiązaniem jest wypełniacz.
Choć z czasem wypełniacz zniknie, zachowa pani piękno.
Może pani udawać głupią, dopóki on się nie dowie.
To wypełniacze są takie romantyczne?
Sprawdźmy, czy ma pan rację. Pod narkozą.
- Najpierw sprawdzę reakcję na... - Jest pan dobrym lekarzem.
Nie lubię czuć, jak wypełniacz wnika.
A zatem narkoza.
To zapewne będzie długa, prywatna rozmowa.
Wybrałem więc Seul, nie Semyeong.
Dawno nie byłam w Seulu. Ładnie tu.
Wiem o tobie i Yeon-jin.
Wątpię. Na pewno nie wiesz wszystkiego.
Wstrzyknęłam anestetyk, poczuje pani senność.
Proszę odliczać wstecz od dziesięciu.
Dziesięć.
Dawno się nie widzieliśmy.
Witam.
Poproszę o płaszcz.
Dziękuję.
Dziewięć.
Osiem.
Wie pani,
że jeśli nie usunę powietrza przed zastrzykiem, może pani umrzeć.
Siedem.
Co?
Co zrobiłaś
Son Myeong-o?
Jesteś.
- Na co patrzysz? - Minuta.
Tyle ci daję.
Mów, o co chodzi.
Nigdy się nie zmienisz.
Słuchaj uważnie.
Jae-jun to gnojek, prawda?
Wożę go, dotrzymuję mu towarzystwa,
piję i przyjaźnię się z nim.
Pewnie wiesz też, że choć chodziłem tylko do liceum,
to skończyłem studia, bo latałem za niego na wykłady.
Więc moje ego cierpi, kiedy nazywają mnie kierowcą.
Do rzeczy. Wkurzasz mnie.
Dokładnie tak się czuję.
Na jego miejscu bardziej bym się starał i został dyrektorem w Jaepyeong,
a nie pieprzył ciebie.
Kto to, kurwa?
Hej, pieprzony dupku.
Nie dzwoń do mnie.
- Rozumiem, że to nagrywałeś. - Co ty gadasz?
Wydzwaniają do mnie ćpuny.
Kurwa!
- Odwaliło ci? - Myeong-o.
Spodziewałam się czegoś więcej. Mój romans to wszystko, co masz?
Jak chcesz mi grozić, musisz się postarać. Na forsę trzeba zapracować.
Kupię ci nowy telefon.
A co powiesz na to?
Yoon So-hee.
Yoon So-hee?
Kto to?
Ty pieprzona suko.
Jej zwłoki wciąż są w szpitalu. Od ponad dziesięciu lat.
Wiem, że byłaś wtedy na dachu.
Co ty pieprzysz?
- Gadasz bez sensu. - A może to jednak ma sens?
Dowód na to, że tam wtedy byłaś...
jest tutaj.
Tak! Teraz pokazujesz swoje prawdziwe ja!
Sama możesz to sprawdzić.
Jutro zaniosę wszystko do twojej stacji.
Kurwa!
Teraz łatwiej będzie się targować!
Naprawdę byłaś na tym dachu!
Żartowałem z tym dyrektorem.
Wezmę szmal.
Zacznijmy od miliarda wonów.
Ty skurwysynu!
To cenna rzecz, Yeon-jin.
Smak truskawkowy.
Jeśli mi pozwolisz użyć tego z tobą, odejmę dziesięć milionów wonów.
A jak będę mógł dojść bez tego, kolejne dziesięć.
Co ty na to?
Jasne. Prawie zapomniałem.
Jaka szkoda.
Twoja minuta już minęła.
A potem?
Co się stało potem?
Co? Kto to?
Czyj to głos?
Obudziła się pani, pani Park?
Napisy: Przemysław Rak