ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE BĘDĘ NAMAWIAŁ INNYCH DO LATANIA
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
Bart. Nie przeszkadzaj Martinowi
w prezentacji wybranej książki.
„Dobijacie mnie, rybki.
Nigdy nie widziałem
nikogo wspanialszego
i bardziej szlachetnego.
Zabij mnie.
Mam w nosie, kto zabije kogo.
Łowić ryby. Zabić byka. Kochać się z kobietą.
Żyć”.
Dziękuję.
Wspaniałe!
Przez chwilę myślałam, że jesteś Hemingwayem. Brawo, Martin.
- Proszę mi mówić Papa. - Keczupu między bułeczki, Papo?
Dobrze, klaso.
Mamy czas na jeszcze jedną prezentację. Bart Simpson?
Prezentacja na temat Wyspy Skarbów gotowa?
Czy jest gotowa? Co za pytanie. Koledzy, zaraz was olśnię.
Jak już pani wspomniała,
książka, którą przeczytałem, nosi tytuł Wyspa Skarbów.
Jest o… piratach.
Piratach z przepaskami na oczach… ze złotymi zębami…
i z zielonymi ptakami na ramieniu.
Wspomniałem już,
że napisał ją Robert Louis Stevenson?
Została wydana przez dobrych ludzi z McGraw-Hill.
Podsumowując, w Simpsonowej skali od jednego do dziesięciu,
gdzie dziesięć to najwięcej,
jeden najmniej, a pięć to średnio, ta książka dostaje dziewięć.
Jakieś pytania? Nie? W takim razie usiądę.
- Bart, przeczytałeś książkę? - Proszę pani, czuję się urażony.
To prezentacja czy polowanie na czarownicę?
To pewnie znasz imię tego pirata.
Czarnobrody, Kapitan Nemo, Kapitan Hak, Długi John Silver,
Czarny Piotruś, Sinobrody.
- Sinobrody? - Siadaj, Bart. Zostań po lekcji.
Od początku semestru twoje oceny są coraz gorsze.
- Wiesz o tym? - Tak.
Wiesz, że jutro jest sprawdzian
- z historii Ameryki? - Tak.
Tak, proszę pani.
- Tak, proszę pani. - Bart, nawet mnie nie słuchasz.
- Prawda? - Słucham.
To co powiedziałam?
- Żebym się ogarnął? - Udało ci się zgadnąć.
SALON GIER
A masz babciu! Kryć się do szafy. Nie, śmiercionośne kulki na mole.
Babcia mnie całuje.
Dotarłeś do poziomu niewdzięcznego wnuka.
Spróbuj ponownie, jeśli się odważysz.
UCIECZKA Z DOMU BABCI
Zaraz pójdę się uczyć.
POHARATKA I ZDRAPEK
Zupa gotowa! Pospieszcie się, bo zrobi się kożuszek.
Nie lubię kożuszku na zupie.
Po kolacji siadam do nauki.
Marge, podasz mi kolejne piwko?
Zaraz, Homer. Lisa ma dobrą wiadomość.
- Jego to nie obchodzi, mamo. - Obchodzi.
Ale to nie wyklucza popijania piwka.
- Marge? - Homer!
- Mów, Lisa. - No dobrze.
Dostałam szóstkę z testu.
Co? Naprawdę? Cóż za wspaniały dzień!
Lisa, daj mi ten test.
Przyczepię go na lodówce i…
Skoro już tu jestem, to wezmę sobie piwo.
Co to niby za pomysł? Zakryłeś moją kartkę.
Śmieszne, małe wąsiki.
Przypomniałem sobie. Leci Tydzień z Wielkim Gorylem.
- Chodź, synku. - Nie, tato. Muszę zacząć…
Goryl Zdobywca to ich dziadek.
Może jeszcze godzinka.
KONIEC
To niesprawiedliwe. Tylko dlatego, że jest inny.
Spadam do nauki.
Zarywasz nockę? Do dzieła.
W porządku. Zaczynajmy.
„Rozdział pierwszy. Sen o wolności.
Piętnastego września 1620 roku, purytańscy separatyści
z kościoła anglikańskiego, część z Holandii, opuścili Plymouth.
Zmierzali do…”
Marge? Spójrz na to.
Nasz tygrysek tak bardzo się stara.
- Dlaczego mu nie wychodzi? - Może jest trochę ograniczony.
Bart, spóźnisz się na autobus.
Siema Bart! Wyglądasz na spiętego.
Hej, Otto. Mam ważny test, ale się nie nauczyłem.
Możesz spowodować wypadek, czy coś?
Sorry, młody. Celowo nie mogę.
Może ci się poszczęści.
Nie ma co panikować.
Muszę znaleźć kujona, wypytać go
i już! Będzie dobrze.
Patrz. Założę się, że nic nie umie.
Teraz będzie się podlizywał, żeby coś mu powiedzieć.
- Jest żałosny. - Dzień dobry, dziewczyny.
Dzień dobry, Bart.
Może się przepytamy przed sprawdzianem?
Ja zaczynam. Jak nazywał się statek kolonistów?
Duch St. Louis.
- Gdzie zacumowali? - W słonecznym Acapulco.
- Dlaczego opuścili Anglię? - Przez wielkie szczury.
Super! Historia ożyła.
Jako twój naturalny wróg, nie powinienem się tym przejmować,
ale informacje z zakresu historii Ameryki,
- które pozyskałeś, są błędne. - To znaczy, że…
Ślepy szympans z ołówkiem w zębach
ma większe szanse na zdanie testu niż ty.
Dzięki za mowę motywacyjną.
Dobrze, weźcie jeden i podajcie resztę do tyłu.
W razie problemów…
Myśl Simpson. W krytycznych sytuacjach masz najlepsze pomysły.
- Co znowu, Bart? - Nic. Muszę… napisać… test.
PIELĘGNIARKA
Co się stało?
- Ostry, kłujący ból w brzuchu. - Słyszałam o tym.
- Czujesz rwący ból w ramieniu? - W obu.
Chwilowe zaniki widzenia?
Kto to powiedział? Podejdź bliżej.
Tak, skarbie?
Może jeszcze jedna dokładka. Daj podwójny krem czekoladowy.
Trzecia miska. Chyba już ci lepiej.
Coś jeszcze?
- Może telewizor? - Oczywiście.
- Co? - Przynieś telewizor.
Bart odzyskuje wzrok.
Szkoda, że ja nie jestem chory.
Każdy wie, że udajesz, Bart.
To niech trzymają gębę na kłódkę.
Prędzej czy później i tak oblejesz ten test.
O wszystkim pomyślałem.
Milhouse, co mnie ominęło?
Nic takiego. Lewis tak rozbawił Richarda, że mu mleko poszło nosem.
Co ty nie powiesz? A jak tam test z historii?
Łatwizna, tak? Co dałeś w pierwszym?
A w drugim? No tak.
Proszę bardzo. Będzie pani mile zaskoczona.
Napisałeś gorzej niż Milhouse.
Bart, ostrzegałam cię. To była ostatnia szansa.
Znają państwo naszego psychiatrę,
- doktora J. Lorena Pryora. - Cześć, doktorze.
Sądzę, że to, z czym mamy do czynienia, to klasyczny przypadek czegoś,
co laicy nazywają „strachem przed porażką”.
W rezultacie Bart jest nieudacznikiem,
a mimo to, jakby to ująć, jest z tego dumny.
Przyczyną trudności może być jego słaba koncentracja…
Oblał cztery ostatnie sprawdziany.
- O czymś nam nie mówisz? - Nie.
Pozostali uczniowie robią postępy,
tylko ty masz problemy.
- Dlaczego? - Nie wiem.
To twoje wyniki: 55, 42, 26 i 12 ze stolic stanowych.
Dobra! Nie ma się co czaić.
Ja to wiem. Wy to wiecie. Jestem głupi jak but.
Myślicie, że mi się to podoba?
Po prostu potrzebujesz więcej czasu, żeby się rozwinąć.
Gdyby to było takie łatwe.
Chociaż to upokarzające i emocjonalnie dewastujące,
sugerowałbym, żeby Bart Simpson…
powtórzył czwartą klasę.
Co? Nie mogę zostać. Poprawię się. Obiecuję.
- Obiecanki cacanki. - Jasne, bo uwierzę.
Może to ci pomoże.
Nie będzie tak źle, Bart.
Mówię poważnie, nie będę powtarzał klasy. Przysięgam, że się poprawię.
Popatrzcie mi w oczy. Widzicie szczerość, zdecydowanie i strach?
Bóg mi świadkiem. Zdam do następnej klasy!
A jak nie, to chociaż będziesz wyższy, niż pozostali.
Wysiadka z autobusu albo zamilczcie na wieczność.
Otto, wiesz, że cię szanuję.
Pozwalasz nam obrzucać samochody śmieciami
i próbować przewrócić autobus.
Nigdy się nie przewrócił, skubaniec. Do czego pijesz?
Ostatnio nie zaliczyłem kilku testów.
No i chcą, żebym powtórzył klasę,
jeśli nie poprawię swojej sytuacji.
Tylko tyle? Wyluzuj, młody.
Może się okazać, że to najlepsze, co cię spotka.
Ja kiblowałem w czwartej klasie. Dwa razy.
No i patrz. Jestem kierowcą autobusu.
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
Sugerowałbym państwu,
żeby Bart Simpson powtórzył czwartą klasę…
Dobrze, klaso. Tematem zajęć jest literatura światowa.
Jak nazywał się pirat z Wyspy Skarbów?
Bart Simpson?
Proszę pani, mam wrzód,
żona mnie męczy o nowy samochód i jeszcze muszę iść do dentysty.
Niech się pani przestanie czepiać tego głupiego pirata.
- To Długi John Silver, tato. - Słyszałam wszystko.
Obaj zostajecie po zajęciach.
Dzięki, synek.
Ej, weź podaj.
- Rzuć piłkę, kujonie! - Przepraszam, Bart.
Nie znam się na tej grze.
Nie chciałem wam przeszkadzać.
Wracam do Moby Dicka.
- Martin? - Odzyskałeś piłkę.
Nie mam nic cennego.
Musisz mi pomóc w nauce.
Na pewno potrzebujesz kogoś do pomocy,
ale nie wiem, czemu akurat mnie.
Mogę powiedzieć dzieciakom, żeby przestali się z ciebie nabijać.
Śmieją się ze mnie?
Zawsze myślałem, że jestem lubiany.
Nie jesteś. Patrz.
A moje zdolności matematyczne, lata dyżurów na korytarzach
i konkursowe makiety nic dla nich nie znaczą?
Przyda ci się powtórka.
Dobrze, masz rację, Bart.
- Umowa stoi? - Tak.
Pokaż mi swoje stanowisko do nauki.
- Stanowisko do nauki? - Tak,
twoje sanktuarium, gdzie chowasz się przed wszystkim.
Pod tym śmietnikiem jest biurko.
Nie nada się. Trzeba tu najpierw posprzątać.
Przyda się też kilka paprotek.
Każde miejsce pracy powinno mieć roślinki.
- Nie. - Nie?
Tylko kujony siedzą z przodku. Od teraz siadasz w ostatnim rzędzie.
To tyczy się nie tylko autobusu.
- Szkoły i kościoła też. - Dlaczego?
Żeby nikt nie widział, co robisz.
Chyba rozumiem.
Potencjał do psot jest odwrotnie proporcjonalny
do bliskości autorytetu.
Tak, ale nie mów w ten sposób.
ALGEBRA RÓWNANIA KWADRATOWE
NASZA PANI
Jeszcze trochę, a spróbujesz z prawdziwą książką.
Kto by pomyślał, że wpychanie chłopaka
do babskiej toalety to taka frajda.
Ten krzyk, to upokorzenie, no i to, że tym razem to nie byłem ja!
Dawno nie czułem się taki pełny życia.
Świetnie. Jutro mam sprawdzian,
- a jeszcze nie zacząłem się uczyć… - Kogo obchodzi jakiś test?
- Życie jest za krótkie na sprawdziany! - Mieliśmy umowę!
Tamtego Martina już nie ma!
Dalej chłopaki, chodźcie do salonu gier.
- Super! - Mega!
WASZYNGTON POKONUJE RZEKĘ DELAWARE
Bart? Powinieneś już spać.
Beznadzieja.
Szefie, to już chyba koniec.
Nie jestem dobrym dzieckiem,
ale jeśli jutro pójdę do szkoły, to obleję test i będę powtarzał klasę.
Potrzebuję tylko jednego dnia, Panie. Potrzebuję Twojej pomocy.
Jak trwoga, to do Boga.
Strajk nauczycieli, awaria elektrowni, śnieżyca.
Cokolwiek, byle odwołali szkołę.
Wiem, że proszę o zbyt wiele, ale jeśli ktoś może to zrobić, to Ty.
Z góry dziękuję, Twój ziom, Bart Simpson.
Budź się, Bart. Pobudka. Czas wstawać.
- Nie. - Wstawaj i zobacz, ile śniegu.
Dzień dobry, świecie.
Pobudka, mieszkańcy Springfield. Tu Bill i Marty.
Dwóch dorosłych facetów,
którzy przepadają za sobą.
Mamy dobre wiadomości
dla miłośników śniegu.
Elektrownia, gazownia i wodociągi będą dzisiaj zamknięte.
Nie zapomnij o elektrowni atomowej, Bill.
- Proszę. - Też jest zamknięta.
Tak jest!
Teraz wiadomość dla najmłodszych, czekaliście na to.
Szkoły w naszym hrabstwie… Nie mogę czytać. Tak się ekscytuję.
Szkoły będą…
- Proszę. - …zamknięte!
Tak jest!
- Wracaj… - Czapka!
Zrób sobie przerwę, jak zmarzniesz.
Słyszałam cię wczoraj, Bart.
Modliłeś się o to. Twoje modlitwy zostały wysłuchane.
Nie jestem teologiem. Nie wiem kim ani czym jest Bóg.
Wiem tylko, że może zdziałać więcej niż mama i tata razem wzięci,
- a ty jesteś mu coś winien. - Masz rację.
Prosiłem o cud i go dostałem. Muszę iść się uczyć.
Nic mnie nie omija. Odmrożone uszy.
Wciąganie tych głupich sanek na górkę za każdym razem.
To takie fajne?
Nie bawiłam się tak od lat.
- Mam cię. - Ty, hultaju.
Nigdy się nie cofam przed bitwą na śnieżki.
- Smithers, rzucaj bez rozkazu. - Oczywiście.
„Ogłaszam ten dzień
Dniem Śniegu, najwspanialszym dniem w dziejach Springfield”.
Muszę się uczyć!
„Rozdział szósty. Cztery dni w Filadelfii.
Pierwszy kongres kontynentalny miał trudne zadanie.
Czy delegaci dojdą do porozumienia,
które poprą wszyscy Amerykanie?”
Uważamy te prawdy za oczywiste…
„Uważamy te prawdy za oczywiste”.
Wszyscy ludzie są równi.
„Wszyscy ludzie są równi”.
Dzięki temu
zyskują prawa niezbywalne i należne…
Patrzcie, pada śnieg!
- W połowie lipca? - To cud.
Towarzysze, wynalazłem coś fajnego. Sanki!
Patrzcie!
John Hancock pisze swoje imię na śniegu!
Chcesz powtarzać klasę? Skup się!
Nara, psze pani.
Bart, oddaj kartkę. Czas minął.
Mogłaby pani teraz sprawdzić?
Dobrze. Tylko wezmę czerwony pisak.
Bart, masz 59 punktów. Kolejna pała.
Nie, jak to?
Wiem, wiem. Kolejny rok razem, to będzie piekło.
O co chodzi?
Myślałam, że przyzwyczaiłeś się do pał.
Nic pani nie rozumie.
Naprawdę się starałem.
No już.
Dałem z siebie wszystko, a i tak dostałem pałę.
- Ale to dość mocna jedynka. - Kogo ja oszukuję? Jestem porażką.
Wiem, jak czuł się Jerzy Waszyngton,
kiedy poddał Francuzom Fort Necessity w 1754.
- Co? - No wie pani, 1754,
słynna porażka z Francuzami.
Bart, masz rację.
- No i? - Właśnie pokazałeś,
że potrafisz wykorzystać wiedzę w praktyce, a taka metafora
i wyrafinowana aluzja zasługują na dodatkowy punkt na teście.
Tak będzie sprawiedliwie.
- Czyli zdałem? - Ledwo.
Zdałem, mam dwóję na szynach. Zdałem!
Zdałem! Naciągana dwója!
Zdałem! Dwója!
Pocałowałem nauczycielkę!
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Dzięki, tato.
Ale część tej dwói zawdzięczam Bogu.
Napisy: Karolina Olobry