Hallo, allemaal. Halloween is een raar feest.
Ik snap er niets van. Kinderen vereren geesten en doen duivels na.
En de dingen op televisie zijn totaal ongeschikt voor jongere kijkers.
Zoals dit komende halfuur. Het doet mijn kinderen niets...
maar het programma van vanavond is echt heel eng.
Als u dus gevoelige kinderen heeft, moet u die naar bed brengen...
in plaats van ons morgen boze brieven te sturen. Dank u.
Wat een buit dit jaar. Ik ben dol op Halloween.
Wacht eens even. Even kijken wat de kinderen uitspoken.
...en de agent aan de telefoon zei:
Het telefoontje kwam van de verdieping onder u.
Ga het huis uit. Maar het was al te laat.
Dat was het verhaal. -Dat verhaal ken ik al lang.
Het is niet eng. -Welles.
Nietes. -Welles.
Vertel jij dan maar een eng verhaal. -Zaklantaarn, alstublieft.
Hier komt een verhaal dat echt doodgriezelig is. Het heet...
Het huis van de nare dromen.
Dat is alles. Hier tekenen. -Alstublieft. En een dollar voor u.
Eén dollar. Ik ben blij dat dit huis vervloekt is.
Het is helemaal van ons. -Toch gek dat het zo goedkoop was.
De verkoper wou ervan af. -Dat moet wel.
Goeie ligging en 18 slaapkamers. Het is eigenlijk niets voor ons.
We hebben eindelijk eens een goeie deal gesloten.
Het is bijna te mooi om waar te zijn.
Bart heeft een boek naar me gegooid. -Niet waar.
Verdwijn.
Wat was dat in hemelsnaam? -Het huis zuchtte alleen even.
Deze keuken zou wel een vrouw kunnen gebruiken.
Wat is dit hier, Homer? -Weet ik veel.
Het lijkt wel een doorgang naar een andere dimensie.
O, een wervelstroom. Vang.
Wat knap.
Hou op met je afval in onze dimensie te gooien.
Mama, papa, help me.
Verdwijn.
Oké jongen, verklaar jezelf maar eens nader.
Er is een vijandige macht in dit huis. -Je maakt je moeder bang, Lisa.
Pak je jas, kinderen. We gaan hier nu weg.
Wacht. Het is heel normaal dat zo'n oud huis niet helemaal in orde is.
We moeten het opknappen. We halen er gewoon een stel priesters bij.
Ik wil niet in een spookhuis wonen om wat geld te besparen.
Doe niet zo koppig. Het gaat niet om een beetje geld.
Het gaat om duizenden dollars.
Het huis heeft prachtige, hoge plafonds.
Luister. Laten we er een nachtje over slapen, goed?
Goed, maar als er iets gebeurt... -Wat zou er nou kunnen gebeuren?
Ze zijn allemaal tegen je, Bart.
Je moet ze allemaal doden. Ze moeten allemaal dood.
Bent u m'n geweten? -Ik ben... Ja, dat klopt.
Lisa, luister naar me.
Het slagersmes, Lisa.
Ze zijn allemaal tegen me. Ze moeten allemaal dood.
Marge, waar zit je? -Ik ben in de keuken, Homer.
Sterf, sterf. Jullie moeten dood.
Wat is hier gaande? Homer, Bart, Lisa, Maggie, hou op.
Sorry. -Sorry, mama.
Nu is het genoeg. We gaan. -Je zou er een nachtje over slapen.
Dat kan me niets schelen. We hebben vaker ruzie...
maar we hebben nog nooit messengevechten gehad.
Kijk eens, mama en papa.
Dat is een indiaanse begraafplaats. -Je hebt hier echt alles.
Een indiaanse wat?
Mr Plott? U spreekt met Homer Simpson.
Toen u dit huis verkocht, vergat u me één ding te vertellen.
U had me niet verteld dat het gebouwd is op een indiaanse begraafplaats.
Nee, dat heeft u niet gedaan. Dat herinner ik me niet.
O, nou... Goed dan. Tot ziens.
Hij zei dat hij het 5 of 6 keer heeft gezegd.
We gaan, kinderen. -Toe, Marge.
Homer... -Jullie zullen langzaam sterven.
Je maag zal opzwellen en je ingewanden zullen koken...
je ogen zullen barsten en een afschuwelijk goedje...
zoals je hersenen bijvoorbeeld, zal via je neus naar buiten komen.
Stil. Hou je kop. Je wilt ons gewoon gek maken.
Zeg niet zulke vreselijke dingen en gedraag je een beetje.
M'n handen trillen helemaal. -Beter dan barstende ogen.
Laat de muren nog eens bloeden. -Nee.
Je bent van ons. Ik wil bloed zien.
Ik hoef jou niet te vermaken. -Kom op, doe dat nou met dat bloed.
Waarom maak je ons bang? Wil je niet dat we te dichtbij komen?
Of zelfs van je gaan houden? -Laat me met rust.
Praat niet zo tegen haar. -Luister, dame.
Noem me geen dame.
Ik heet Marge Simpson. Dit is m'n gezin en we blijven hier.
We zullen hier met z'n allen moeten wonen. Wen daar maar aan.
Mag ik daar even over nadenken? -Ja hoor.
Samenwonen met de familie Simpson. Heb ik enige keus?
Hij vernietigt zichzelf liever dan dat hij met ons woont.
Ik voel me een beetje afgewezen.
Dat was helemaal niet eng, Bart. -En deze afgesneden vinger dan?
Bah, babyspuug.
Dat verhaal was alleen om je klaar te stomen voor dit macabere verhaal:
De hongerige verdoemden.
Wat een vliegen, Homer. -Ik zet de insectendoder wel aan.
Dat was een hele grote.
Dat moet genoeg zijn. Er gaat niets boven een perfect gegrilde hamburger.
Heftig, man.
De hamburgers worden koud. Mozes kriebel.
Gegroet, aardbewoners. Ik ben Kang. Wees niet bang.
Ik wil jullie geen kwaad doen. -U spreekt Engels.
Ik spreek Rigeliaans. Onze talen zijn toevallig identiek.
Wat ga je met ons doen?
Kodos en ik nemen jullie mee naar Rigel 4.
Daar worden jullie zinnen geprikkeld en wordt jullie intellect getest.
Ik weet dat u ons als een lagere levensvorm beschouwt.
Met dat vooroordeel worden we dagelijks geconfronteerd.
We zijn aan u overgeleverd. Mogen we alstublieft terug?
Etenstijd. -Kijk dat eens.
Tast toe, aardbewoners. -Bedankt, Mr...
Om dat correct uit te spreken...
zou ik uw tong eruit moeten rukken.
Gebakken garnalen. -Broodjes gehakt.
Radijsrozetten. Die zijn moeilijk om te maken. Ze zijn erg ver ontwikkeld.
Eet, aardbewoners. Mest uzelf vet.
Er is iets mis. -Inderdaad. Waar is de appelmoes?
Wat zit jij te kijken, vriend? -U heeft een aantrekkelijke vrouw.
Bedankt.
We willen u graag onderhouden op uw reis door het heelal.
We ontvangen meer dan een miljoen zenders uit de wereld.
Hebben jullie HBO? -Nee, dat kost geld.
Dit is ons topstuk van de amusementstechnologie.
Een elektronische variant van tafeltennis.
Dat is gewoon Pong. Ga mee met je tijd.
Dat speelden we al voor ons huwelijk.
We hebben wel dit ruimteschip gebouwd.
Iedereen die kan reizen door het heelal mag z'n hand opsteken.
Goed dan. -Sorry. Het is een heel mooi spel.
Etenstijd. -Waarom eten jullie nooit?
We willen onze eetlust niet bederven voor...
het festijn als we op Rigel 4 landen. -Een festijn.
Mogen wij ook komen? -Jullie zullen er zijn.
Ik heb het gevoel dat jullie de eregasten zullen zijn.
Vertel eens wat meer. -Nee, ga maar eten.
Als we landen, zal er genoeg tijd zijn om alles te herkauwen.
Goed zo, aardjongen.
Uitstekend, Mr Simpson. Uitstekend.
Dit zal de mensen de perfecte smaak geven.
het bereiden van mensen
Stop. Zien jullie het dan niet? Ze mesten ons vet om ons op te eten.
Doe niet zo raar. -Kijk dan. Dit heb ik gevonden.
Ze heeft gelijk. -Jullie eten niet meer.
Luister, groot, stom ruimtewezen. Niemand mag een Simpson opeten.
Hou je niet van den domme. We hebben het boek gevonden.
Dat is een onschuldig kookboek. Het is alleen wat stoffig.
eten bereiden voor mensen
Wacht eens even.
het bereiden van veertig mensen
Wacht, er zit nog meer stof op.
eten bereiden voor veertig mensen
Jullie dachten dus... -Dat we hen gingen opeten.
Goeie god. Is dat soms een grap? -Nee, ze menen het serieus.
Waarom wilt u dan dat we zoveel eten?
We hebben alleen voor heerlijk voedsel gezorgd.
Jullie hebben je als zwijnen gedragen.
Ik heb me dagen voor jullie uitgesloofd in de keuken.
Gefeliciteerd, jullie hebben Serak de kok aan het huilen gebracht.
Jullie zijn niet de enige wezens met gevoelens, hoor.
We hadden jullie gevoelens laten beleven...
die vele malen sterker zijn dan wat jullie liefde en plezier noemen.
Jullie waren als goden behandeld en hadden eeuwig gelukkig geleefd.
Maar vanwege jullie wantrouwige aard zal dat nooit gebeuren.
Ze zijn wel erg direct voor een superieur ras.
Er zaten monsters op dat schip en dat waren wij.
Snap je nu dat je gewoon veel te slim bent?
Bedankt hoor, Lisa. -Ja, inderdaad.
Er gebeurt hier iets engs, hoor.
Het is Halloween, hoor. Leg dat boek weg.
Ik wil je een klassiek horrorverhaal voorlezen van Edgar Allan Poe.
Wacht eens. Dat lees je op school. -Rustig maar, je zal niets leren.
Het heet De raaf.
In een nacht toen het buiten woedde...
dacht ik peinzend, zwak en moede...
over vele curieuze boeken over een lang vergeten leer.
Mijn hoofd begon te knikken toen ik plotsklaps hoorde tikken.
Het was alsof er iemand tikte, klopte op de kamerdeur.
Het is maar een bezoeker, zei ik, die tikt op m'n kamerdeur.
Dat en verder niets.
Zijn we al bang? -Hij creëert een bepaalde stemming.
Het was op een gure avond in december...
en de sintels van het vuur wierpen schaduwen op de muur.
Ik wenste dat het morgen was, niets bood troost van al ik las.
Ik treurde om het heengaan van mijn Lenore.
De maagd, door de engelen Lenore geheten...
was hier op aard allang vergeten.
Elke ritseling van het paars gordijn...
vulde me met een ongekende vrees.
Om m'n hart tot rust te brengen sprak ik tot mijzelf:
Het is een bezoeker die naar binnen wil en niets meer.
Langzaam kwam ik weer op kracht en draalde niet meer in deze nacht
Heer of mevrouw, riep ik toen uit, vergeef mij toch.
M'n hoofd begon te knikken toen u op mijn deur kwam tikken.
Het kloppen was zo zacht, ik vreesde dat ik het had bedacht.
En toen opende ik de deur.
Dit moet wel spannend zijn.
Ik zag de duisternis en verder niets.
Weet je wat enger was geweest dan niets? Iets.
Ik liep terug de kamer in m'n hart klopte in mijn keel.
Al snel hoorde ik weer een tikken. Het was luider dan voorheen.
Ik vermoed dat er iets zit bij m'n raam of vensterbank.
Ik ga kijken wat het is, dit geheim moet opgelost.
Ik opende het raam en daar was een fladderende raaf.
Hij was niet tot last en draalde geen moment.
Met een blik als van een heer zat hij op m'n kamerdeur.
Gezeten op een Pallas-buste boven op m'n kamerdeur.
Hij zat en deed niets meer.
Je kuif is kort en recht, sprak ik, maar jij bent geen gevaar.
Je bent een oude raaf die uit de duisternis kwam lopen.
Vertel mij wat je naam is in deze helse nacht.
En de raaf sprak... -Je kunt de pot op.
Hij sprak: Nimmermeer. En daarna geen woord.
Toen werd de lucht dichter, een geur kwam uit een wierookvat.
Engelen zwaaiden met het vat met klingelende tred.
Och arme. Je bent door God gezonden en door engelen gestuurd...
opdat ik Lenore vergeten kan.
Dank u voor dit bedwelmende goed dat mij m'n Lenore vergeten doet.
Sprak de raaf: Nimmermeer.
Moge dat ons afscheid zijn, riep ik uit met groot venijn.
Ga de woeste stormnacht in, naar het land der duisternis.
Laat geen zwarte veders achter als bewijs van je gelieg.
Laat mijn eenzaamheid ongeschonden en verwijder je van m'n deur.
Haal je snavel uit m'n hart en je gestalte van m'n deur.
Sprak de raaf: Nimmermeer.
Haal je snavel uit mijn hart en je gestalte van m'n deur.
Sprak de raaf: Nimmermeer.
Nu heb ik je, raaf.
Nimmermeer.
En de raaf zit doodstil, zit nog altijd...
op de buste van Pallas, boven op m'n kamerdeur.
Z'n ogen als van een demon staren als verzonken in een droom.
Het licht dat op hem schijnt, werpt schaduwen op het tapijt.
En m'n ziel die ligt in de schaduw op de grond...
zal nooit verlichten, nimmermeer.
Dat was helemaal niet eng. Zelfs niet voor een gedicht.
Het is in 1845 geschreven. Toen waren mensen sneller bang.
O ja, net zoals deel I van Friday the 13th.
Die is heel tam als je hem nu ziet. -Naar bed, kinderen.
Ik zal vanavond geen moeite hebben met slapen.
Nee. Niet doen, Marge. -Ik slaap niet met het licht aan.
Het zijn maar kinderverhalen. Die kunnen je niets doen.
Ik haat Halloween.
Ondertiteling: Suzanne Vosshard