Cześć wszystkim.
Wiecie, Halloween to bardzo dziwne święto.
Osobiście, to go nie rozumiem.
Dzieciaki wielbiące duchy, przebierające się za diabły.
W telewizji rzeczy, które kompletnie nie nadają się
dla młodszych widzów.
Takie, jak nadchodzące pół godziny.
Moim dzieciom nic chyba nie przeszkadza,
ale dzisiejszy odcinek, od którego zupełnie umywam ręce,
jest naprawdę przerażający.
Więc jeśli macie wrażliwe dzieci,
może powinniście dziś zapakować je do łóżek wcześniej,
zamiast wypisywać do nas gniewne listy jutro.
Dzięki za uwagę.
CMENTARZ W SPRINGFIELD
TU LEŻYSZ TY
CUKIEREK ALBO PSIKUS
Jaki połów w tym roku. Kocham Halloween.
Chwileczkę. Zobaczmy, co knują dzieciaki.
…a wtedy policjant po drugiej stronie kabla powiedział:
Namierzyliśmy rozmówcę.
Jest piętro pod tobą.
Uciekaj z domu!”.
Ale było za późno.
Koniec historii.
Ziew. Słyszałem ją w trzeciej klasie. Nie jest straszna.
- Właśnie że jest! - Nie jest.
Dobra! To opowiedz straszniejszą.
Latarka, proszę.
Oto prawdziwie przestraszna historia.
- Och, bracie. - Nazywam ją
Domem Koszmarów.
- To wszystko. Podpisz tutaj. - Proszę bardzo, kolego,
dolar za fatygę.
Dolar. Cieszę się, że nad tym miejscem już wisi klątwa.
To wszystko nasze.
Nadal nie wierzę, jaki ten dom był tani.
Zmotywowany sprzedawca.
Cóż, zdecydowanie musiał być zmotywowany.
Topowa lokalizacja, 18 sypialni, fosa. Nie powinno być nas na to stać.
Choć raz zrobiliśmy dobry interes. Przestań z tym walczyć.
Tylko to wydaje się zbyt piękne, żeby było prawdziwe.
Mamo, Bart rzucił we mnie książką.
- Wcale nie. - Wcale tak.
- Nie! - Tak!
Wynocha!
Na niebiosa, co to było?
Pewnie dom osiada.
Tej kuchni zdecydowanie przydałaby się kobieca ręka.
Homer!
Co to jest, to w rogu?
- Nie wiem. - Wygląda jak portal,
przejście do innego wymiaru.
Portal.
Łap!
Hej, całkiem zgrabnie.
„Przestań wrzucać śmieci do naszego wymiaru”.
Mamo, tato! Pomocy!
Wynocha.
Dobrze, chłopcze, zobaczymy, jak się z tego wytłumaczysz.
Czuję w tym domu czyjąś złą obecność.
- Złą? - Cicho, Lisa. Straszysz swoją matkę.
Dzieci, bierzcie kurtki. Opuszczamy ten dom natychmiast.
Poczekaj chwilę, Marge.
To naturalne, że coś jest nie tak
z takim starym domem starym.
Wszystko jest do naprawienia.
W czym problem? Zwołamy tu bandę księży…
Nie zamierzam mieszkać w domu zła tylko po to, żeby zaoszczędzić parę dolarów.
Nie bądź uparta!
Nie rozmawiamy o kilku dolarach.
Rozmawiamy o kilku tysiącach dolarów!
Jaki piękny wysoki sufit.
Powiem tak, prześpijmy się z tym, dobrze?
W porządku, ale jeśli cokolwiek się zdarzy…
Co może się zdarzyć?
Wszyscy są przeciwko tobie, Bart.
Musisz ich wszystkich zabić.
Wszyscy muszą umrzeć.
Jesteś moim sumieniem?
Ja…
Tak, to ja.
Lisa. Lisa.
Nóż rzeźnicki, Liso.
Wszyscy są przeciwko mnie.
Wszyscy muszą umrzeć.
Marge.
Och, Marge?
Jestem w kuchni, Homer.
Giń! Giń!
Wszyscy, gińcie.
Co się tutaj dzieje?
Homer, Bart, Lisa, Maggie, przestańcie!
- Przepraszam. - Przepraszam, tato.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Stało się. Dzieci, ubierać się. Wychodzimy.
No co ty, miałaś się z tym przespać.
Nieważne, co mówiłam.
Ta rodzina miała swoje różnice i kłóciliśmy się,
ale nigdy nie walczyliśmy na noże,
więc obwiniam ten dom.
Mamo, tato, patrzcie!
SIEDZĄCY BYK SZALONY KOŃ
To stary indiański cmentarz.
Ludzie, to miejsce ma wszystko.
NIE TAKI SZALONY KOŃ
Stare indiańskie co?
Panie Plute, Homer Simpson z tej strony.
Gdy sprzedawał mi pan ten dom, zapomniał wspomnieć o pewnym drobiazgu.
Nie powiedział pan, że został wybudowany na indiańskim cmentarzu!
Nie! Nie powiedział pan!
Cóż, nie tak to sobie przypominam.
Tak, cóż, dobrze, żegnam.
Mówi, że wspomniał o tym pięć razy.
Chodźmy, dzieci.
- No nie, Marge. - Homer.
Zginiesz.
Będziesz umierać powoli.
Twój brzuch spuchnie.
Twoje wnętrzności skręcą się i zagotują.
Twoje oczy eksplodują i inne straszne rzeczy,
pewnie mózg zacznie wypływać ci nosem.
Cicho! Zamknij się!
Przestań próbować nami pomiatać!
Przestań powtarzać te okropności i okaż jakieś maniery!
Spójrz na mnie. Nigdy nie byłam taka zła. Ręce mi się trzęsą.
To lepsze niż eksplodujące oczy.
- Zrób to znowu. - Co?
- Żeby ściany krwawiły. - Nie.
Stary, jesteś nasz. Pokaż trochę krwi.
Nie muszę cię zabawiać.
Dalej, stary, zrób to. To z krwią.
Zrób to! Zrób to! Zrób to!
Czemu chcesz nas przestraszyć?
Nie chcesz, żebyśmy się do ciebie zbliżyli?
Albo nawet pokochali?
Dajcie mi spokój.
Nie mów tak do niej.
- Hej, słuchaj, paniusiu… - Nie nazywaj mnie paniusią.
Nazywam się Marge Simpson.
To moja rodzina i nigdzie się nie wybieramy.
Musimy jakoś razem żyć, więc zacznij się przyzwyczajać. Proszę.
Mogę dostać chwilę na zastanowienie?
Pewnie.
Życie z Simpsonami.
Mam jakiś wybór?
- Wow. - Pokręcone!
Wybrał, że zniszczy się sam, zamiast żyć z nami.
Ciężko nie poczuć się trochę odrzuconą.
- To wcale nie było straszne, Bart. - Och, tak?
A co powiesz na ten odcięty palec?
Dziecięca ślina.
Ta ostatnia historia to była tylko rozgrzewka
przed tą makabryczną opowieścią, którą nazwałem…
Głodni będą przeklętymi.
Homer, te wszystkie muchy.
Nie martw się. Zaraz włączę niezawodny odstraszacz robali.
Ten musiał być spory.
To powinno pomóc.
Na wszystko, co żyje. Nie ma nic lepszego niż perfekcyjnie zgrillowany hamburger.
Fajnie, koleś!
Człowieku, burgery ci stygną.
Motyla noga.
Pozdrowienia, Ziemianie. Jestem Kang. Nie obawiajcie się.
Nie wyrządzimy wam krzywdy.
- Mówisz po angielsku? - Właściwie to mówię po rigeliańsku.
Niesamowitym przypadkiem
oba nasze języki są dokładnie takie same.
Co zamierzasz z nami zrobić?
Kodos i ja zabieramy was do Rigel-4,
świata nieskończonych rozkoszy, by mamić wasze zmysły
i rzucić wyzwanie waszym intelektualnym ograniczeniom.
Słuchaj, wiem, że dla was my, Simpsonowie, jesteśmy niższą formą życia.
Zmagamy się z tym uprzedzeniem codziennie,
ale jesteśmy szczęśliwi na naszej planecie.
Prosimy o waszą łaskę.
- Proszę, zwróćcie nam… - Kolacja.
Hej, tylko spójrzcie na to wszystko.
Proszę bardzo, Ziemianie. Bierzcie, ile chcecie, ale zjedzcie, co wzięliście.
Cóż, bardzo dziękujemy, panie…?
Żeby to wymówić prawidłowo,
musiałbym wysunąć ci język.
- Smażone krewetki. - Kanapki z wołowiną.
- Duszone kotlety. - Spójrz, Homer, różyczki z rzodkiewek.
Trudno je zrobić. To musi być bardzo rozwinięta rasa.
No dalej, Ziemianie, jedzcie. Rośnijcie duzi.
Coś tu jest niezupełnie w porządku.
Dziewczynka ma rację.
Podajcie tu trochę sosu do tych kotletów.
Na co tak patrzysz?
Twoja żona to smakowita sztuka.
Dzięki.
Z wielką przyjemnością zapewnimy wam nieograniczoną rozrywkę
podczas waszej międzygalaktycznej wyprawy.
W tym systemie odbieramy ponad milion
kanałów z najdalszych zakątków galaktyki.
- Macie HBO? - Nie. Jest dodatkowo płatny.
A to nasze koronne osiągnięcie
technologii rozrywkowej.
Elektroniczna wersja tego, co nazywacie tenisem stołowym.
Prymitywne paletki zostały zastąpione elektronicznymi…
Ej, to tylko Pong. Idź z duchem czasu, stary.
Marge i ja graliśmy w tę starą grę jeszcze przed ślubem.
A my zbudowaliśmy ten statek kosmiczny.
Każdy z gatunku, który opanował międzygalaktyczne podróże,
niech podniesie rękę.
Sami widzicie.
Przepraszamy. Wasza gra jest bardzo ładna.
Czas na kolację.
Dlaczego nigdy nie widzimy, jak wy jecie?
Och, nie chcemy sobie popsuć apetytów
przed wielką ucztą, gdy wylądujemy w Rigel-4.
- Uczta! - Będziemy zaproszeni?
Będziecie na uczcie.
Coś mi mówi, że będziecie honorowymi gośćmi.
Opowiedz nam więcej o tej uczcie.
Nie, nie. Teraz jedzcie.
Kiedy dotrzemy,
będzie mnóstwo czasu na przeżuwanie tłuszczyku.
Bardzo dobrze, ziemski chłopcze.
Doskonale, panie Simpson. Doskonale.
To sprawi, że ludzie będą idealnie smakować.
JAK GOTOWAĆ LUDZI
Stop!
Nie widzicie, co się dzieje?
Tuczą nas, żeby nas zjeść!
Och, daj spokój, Lisa.
Jeśli mi nie wierzycie, spójrzcie, co znalazłam.
Patrz! Ona ma rację!
Ludzie, przestaliście jeść.
Słuchaj, ty wielka, głupia kosmiczna kreaturo.
Nikt, ale to nikt, nie będzie jeść Simpsonów.
- Słucham? - Nie zgrywaj głupa.
Znaleźliśmy książkę.
Masz na myśli tę?
To zwykła książka kucharska.
Tylko trochę przykurzona.
JAK GOTOWAĆ DLA LUDZI
Czekajcie chwilę.
JAK GOTOWAĆ 40 LUDZI
Moment. Tu jest więcej kosmicznego pyłu.
JAK GOTOWAĆ DLA 40 LUDZI
Pozwólcie, że wyjaśnię. Myśleliście…
Myśleli, że zamierzamy ich zjeść.
Dobry Boże, czy to jakiś żart?
Nie. Są zupełnie poważni.
To dlaczego cały czas zmuszacie nas do jedzenia?
Zmuszamy do jedzenia? Zapewniliśmy wam tylko wystawny bankiet.
Szczerze mówiąc, to wy zrobiliście z siebie świnie.
Całymi dniami ślęczałem w kuchni
dla was, ludzie, a wy…
Jeśli chcieliście doprowadzić do łez Shiroca Kucharza,
to wam się udało.
Nie jesteście jedynymi istotami, które mają emocje.
Zaoferowaliśmy wam raj.
Doświadczylibyście emocji
100 razy silniejszych od tego, co nazywacie miłością,
i 1000 razy większych od tego, co nazywacie zabawą.
Bylibyście traktowani jak bogowie
i żyli po wieczność otoczeni pięknem,
ale teraz, z powodu waszej nieufnej natury,
to się nie wydarzy.
Jak na wyższą rasę, są strasznie obrażalscy.
Na tym statku były potwory i to my nimi byliśmy.
Widzisz, co mamy na myśli, kiedy dla twojego dobra mówimy, że jesteś za mądra?
- Dobra robota, Lisa. - Tak, dzięki, Lisa.
Halo. Coś strasznego się dzieje.
Hej, mądralo, jest Halloween. Odłóż książkę na bok.
Dla twojej wiadomości,
mam zamiar przeczytać ci straszny poemat
autorstwa Edgara Allana Poe.
Czekaj chwilę. To lektura szkolna.
Nie martw się, niczego się nie nauczysz.
Nosi tytuł Kruk.
„Pewnego razu o ponurej północy
- gdy dumałem…” - „…gdy dumałem, słaby i znużony,
nad osobliwymi i ciekawymi tomami zapomnianej wiedzy…
ZAPOMNIANA WIEDZA TOM II
…gdy głowa opadała i już zasypiałem, rozległo się pukanie,
ktoś delikatnie stukał w drzwi mej komnaty.
- To gość jaki… - Wymamrotałem.
…puka w drzwi mej komnaty, tylko tyle i nic więcej”.
- Mamy się już bać? - Bart, on wprowadza nastrój.
„Dobrze pamiętam, że był to grudzień ponury
i każdy wypalający się węgielek wyzionął ducha na podłodze.
Z żarem zwracałem twarz ku jutru, próżno w swych księgach
szukałem ukojenia dla smutku…
smutku po utraconej Lenore.
Och, Lenore.
Po niezwykłej i świetlistej pannie, którą aniołowie zwali Lenore,
tu bezimiennej po wsze czasy.
Jedwabny, smutny, niepewny szelest każdej zasłony elektryzował mnie,
napełniał niezwykłym strachem, jakiego nigdy nie znałem.
Tak, że teraz, by uspokoić bicie serca mego, powtarzałem:
To gość błagający o wejście do mej komnaty,
tylko tyle i nic więcej.
Teraz ma dusza silniejszą się stała, nie wahając się już dłużej…
- Panie… - Rzekłem.
…lub proszę pani.
Błagam cię o wybaczenie, ale faktem jest, że drzemałem,
a przyszłaś, tak delikatnie pukając i tak słabiutko stukając
do drzwi mej komnaty, że nie byłem pewien, czy cię słyszę.
Otwieram już wrota szeroko”.
Lepiej niech to będzie dobre.
„Ciemność tylko i nic więcej”.
Wiesz, co byłoby straszniejsze od niczego?
- Co? - Cokolwiek!
„Z powrotem do komnaty zawracam, dusza cała we mnie płonie.
Wkrótce znów słyszę stukanie, coś głośniejszego niż poprzednio.
- Z pewnością… - Rzekłem.
Z pewnością to coś przy oknie mym.
Niech zobaczę, co to i tę tajemnicę zgłębię.
Otwieram okiennicę, a wtem, z trzaskiem i trzepotem
wpada do środka dostojny kruk z dawnych, świętych dni.
Nie uczynił najmniejszego pokłonu, ni na chwilę nie postanął,
lecz z miną pani lub pana domu siadł nad drzwiami mej komnaty.
Przysiadł na popiersiu Pallas tuż nad drzwiami mej komnaty.
Przysiadł i siedział, i nic więcej.
Choć twój czub ostrzyżony i ogolony,
- z pewnością nie jesteś nikczemny. - Rzekłem.
Upiornie ponury i pradawny kruk, wędrujący z nocy brzegu.
Powiedz, panie, jak brzmi twe imię na nocnym brzegu Plutonu?
Odrzekł kruk…”
- Jedz moje gacie. - Bart, przestań.
Odrzekł: „Nigdy więcej”. I to wszystko, co kiedykolwiek powie.
Okej, okej.
„Wtem, perfumami powietrze zgęstniało, jak z kadzielnicy, tak się zdawało.
- Głupia kadzielnica. - Kołysany przez anioły,
których kroki rozbrzmiewały na sosnowej podłodze.
- Nędznik! - Zapłakałem.
Bóg mój mi to zesłał przez anielskich posłów.
Odetchnij i odpocznij od wspomnień o Lenore!
Pijże, pijże napój zapomnienia i wymaż z pamięci utraconą Lenore!
Odrzekł kruk:
- Nigdy więcej! - Będzie to słowo symbolem rozstania.
- Diabelski ptak! - Krzyknąłem gniewnie.
Wracaj do burzy i na plutońskiej nocy brzegi!
Nie zostawiaj na znak kłamstwa pióropusza czarnego.
Twa dusza przemówiła!
Pozostaw mą samotność.
Opuść popiersie nad drzwiami moimi!
Zabierz swój dziób z serca mojego,
a postać swą znad moich drzwi!
- Odrzekł kruk: - Nigdy więcej!
Zabierz swój dziób z serca mego, a postać swą znad moich drzwi!
- Odrzekł kruk: - Nigdy więcej!
Ty mały…
Wracaj tu, ty mały kruku!
Spudłował.
Nigdy więcej, nigdy więcej.
STUDNIA I WAHADŁO
SERCE OSKARŻYCIELEM
SKRADZIONY LIST
A kruk, wcale nie latając, wciąż siedzi w bezruchu,
wciąż siedzi w bezruchu na bladym popiersiu Pallas
nad drzwiami moimi.
Jego oczy wyraz mają demona, co śni, czuwając.
Światło nad nim lśni, rzucając na podłogę cień.
Dusza mego zaś istnienia już spod władzy tego cienia
nie powstanie nigdy więcej!”
Lisa, to nie było straszne.
Nawet jak na wiersz.
Napisano go w 1845.
Może łatwiej wtedy było ludzi przestraszyć.
No, tak. Podobnie mam z pierwszą częścią Piątku trzynastego.
- Potulna jak na dzisiejsze standardy. - Dzieci, czas spać!
Wygląda na to, że nie będę miał dzisiaj problemów z zasypianiem.
Nie, Marge! Daj spokój, proszę.
Homer, nie będę spać przy zapalonym świetle.
To tylko dziecięce opowiastki. Nie zrobią ci krzywdy.
Nienawidzę Halloween.
Napisy: Paulina Sikora