Laat je zus met rust. -Ze heeft m'n lijm gepakt.
Hij is van ons allemaal. -Hou op, allebei.
Het is Thanksgiving. Deel die lijm of ik pak hem af, dan heeft niemand wat.
Hij wil de lijm alleen maar omdat ik ermee bezig ben.
O ja? Bewijs het maar. -Ik hoef die stomme lijm niet.
Hier komt onze vriend Bullwinkle.
Bullwinkles hoorn is lek.
Bullwinkle krijgt hier een koekje van eigen deeg.
Slaat dat wel ergens op? -Eigenlijk niet, Bill.
Nu weet ik hoe de eerste kolonisten zich voelden.
Wie is dat nou weer? -Bullwinkle.
En wie is dat? -Underdog. Weet je dan niks?
Die figuren zijn allemaal stokoud. -Dit is een traditie, jongen.
Als je elke eendagsvlieg z'n eigen ballon geeft...
wordt de parade een farce.
Ik ga zo meteen m'n tafelversiering onthullen.
Het is een eerbetoon aan de vrouwen die ons land groot gemaakt hebben.
Georgia O'Keefe, Susan B. Anthony en Marjorie Stoneman Douglas.
Ze heeft haar leven gewijd aan het behoud van de Everglades in Florida.
Wil je een bijdrage leveren, als Simpson-vrouw?
Dank je.
Je staat in de weg, schat. -Kan ik je niet helpen?
Kun je de cranberrysaus maken?
Tuurlijk. Waar staat hij? -Het blik staat onder in het kastje.
Nee, op de andere plank. -Hebbes. En nu?
Maak hem open. -Komt voor elkaar. De blikopener?
In de tweede la van rechts. Nee, die andere.
Ik snap hem.
Hij is stuk, mam.
Volgens mij is hij niet stuk. Laat mij eens.
Alsjeblieft.
Cranberrysaus à la Bart.
Zet hem maar in de koelkast als je klaar bent. Bart?
Die jongens in grijs en blauw zijn de Dallas Cowboys.
Dat is papa's favoriete team.
Ze moeten met minder dan vijfenhalve punt verschil verliezen.
Wolodarsky staat vrij. Hij vangt hem. En wat een tackle.
Hij blijft liggen.
Hij zal z'n Thanksgiving-maaltijd door een slangetje moeten eten.
Moet je opa niet gaan ophalen? -In de rust.
Hier komt de cavalerie.
Homer, je hebt beloofd dat je aardig zou zijn tegen m'n zussen.
Hebben jullie eten bij je? -Wat kleine dingetjes. Gehaktballen.
En forel in amandelsaus. -Jullie weten dat ik kalkoen maak.
Ja, maar sommige mensen vinden jouw kalkoen wat aan de droge kant.
En nu hebben ze een alternatief.
Hoi, Patty. Hoi, Selma.
Het is leuk jullie weer te zien. Ik ga m'n vader ophalen.
Totaal niet gemeend. -Hoe houdt ze het met hem uit.
Bereid je voor op een geweldige show tijdens de rust...
met de goed verzorgde jongelingen van Hoera voor Alles.
Ik ben dol op die jongens. Ze zijn zo positief.
Breng samen met Hoera voor Alles...
een eerbetoon aan het beste halfrond op aarde: het westelijk.
Het meest swingende halfrond van allemaal.
verpleeghuis
praat u alstublieft niet over de buitenwereld
Voor we gaan genieten van de kalkoenpuree, heb ik wat goed nieuws.
Deze mensen hebben familie die er echt bij had willen zijn:
Antonowski, Conroy, Falcone...
Martin, Thorsen en Walsh.
En u ook, Mrs Spencer. -Ik wist dat ze aan me zouden denken.
Kom op, pa. We gaan. -Waarom heb je zo'n haast?
Dit is zo'n deprimerende plek. -Ik woon hier.
Het is vast geweldig als je er eenmaal aan gewend bent. Kom op.
Mam, je bent er.
Hoe gaat het met je? -Ik heb een keelontsteking.
Praten doet zeer, dus ik zeg maar één ding:
Je doet nooit iets goed.
In het Silverdome flitsen de camera's nu Hoera voor Alles het veld verlaat.
In zo'n groot stadion heb je niks aan je flits, maar dat kan niemand deren.
Zo moet het niet. Waar is je aanmaakhout?
Het gaat zo branden. -Zelfs een holbewoner kan vuur maken.
Het eten is klaar. -Laat dit maar zitten dan.
Lisa, we zitten klaar voor je tafelversiering.
Lisa. Mijn hemel.
Heel indrukwekkend, hoor.
Lieve hemel, dat is het grootste... ding dat ik ooit gezien heb.
Ik zei al dat ze talent had. -Duidelijk van moeders kant. Toch?
Laat me met rust. -Hoe lang heb je erover gedaan?
Ik weet het niet. Maar ik heb het met liefde gedaan.
Het is een eerbetoon aan helden, die misschien geen oorlogen...
Nu we het toch over helden hebben, hier is de mijne: de kalkoen.
Bah. Wat is dat? -Dat is de tafelversiering.
Hij staat in de weg. -Laat dat.
Verplaats hem of hij is weg. -Er is vast plaats voor allebei.
Je maakt hem kapot. Laat los.
Nu brandt ze lekker. -Tof.
Bart. Het kan je gewoon niks schelen.
Nu is het genoeg geweest. Ga meteen naar je kamer.
Goed. Ik neem een stukje kalkoen mee. Breng straks maar wat taart.
Ik zei, meteen. -Moet dat, mam?
Ja. Ik hoop dat je tevreden bent.
Je hebt Thanksgiving verpest.
Ik Thanksgiving verpesten. Zij begon. Ik krijg altijd overal de schuld van.
Heer, we zijn u vooral dankbaar voor kernenergie...
de veiligste energiebron, op zonne- energie na, maar dat wordt toch niks.
Bedankt voor de zeldzame momenten van vrede die dit gezin gekend heeft.
Vandaag niet dus, maar u heeft het gezien. Wees eens eerlijk, God...
zijn wij de meest trieste familie op aarde?
Amen. -Het slechtste gebed tot nu toe.
Ik ga eens met de kinderen praten. -Marge maakt alles weer goed.
Je eten wordt koud, lieverd.
Dat geeft niks. -Het spijt me van wat er gebeurd is.
Ik had er zo hard aan gewerkt. Dit gebeurt altijd in onze familie.
Dat is me ook opgevallen. Als je naar beneden wilt komen, wachten we op je.
Je mag beneden komen als je tegen je zusje zegt dat het je spijt.
Dat moet je voor de hele familie doen, en je moet het menen.
Dat het me spijt? Wat? Dat ik de tafel afgeruimd heb?
Dat ik gevoel voor humor heb? Ze kunnen me niet dwingen.
Oeps. Ik bedoel, mooi zo.
Wat doe je daar, hond? Laat die kippenpoot vallen.
Stoute hond.
Geef hier. Dan blijf je maar buiten.
Kom hier. Brave hond. We hebben hen niet nodig om te eten te krijgen.
Chique hoor.
Heerlijk. Smithers, elk jaar maak je hem sappiger.
Dank u. Wilt u nog wat zoete aardappelen?
Nee. Ik kan geen hap meer op. Gooi de rest maar weg.
Ik heb nog een gaatje voor je taart. -Die koelt af op de vensterbank.
Wacht hier.
indringer
Het is een joch van tussen de 9 en 11. -Laat de honden los.
Ik heb de beste maaltijden van mijn generatie...
verpest zien worden door de waanzin van m'n broer.
M'n ziel werd aan stukken gescheurd...
door demonen met stekeltjeshaar.
We vinden ergens anders wel eten. Zelfs als we ervoor moeten betalen.
Gaaf. Een achterbuurt.
bloeddonorkliniek van Springfield
we kopen bloed vandaag: 12 dollar
12 dollar. Bloeden kan ik best.
Je moet meerderjarig zijn. Heb je een identiteitsbewijs?
Alsjeblieft, schatje. -Goed. Ontspan je maar, Homer.
Ik wil nog één ding zeggen, al raak ik er m'n stem door kwijt:
Ik wou dat ik niet gekomen was.
Wanneer biedt hij z'n excuses aan? -Koppig is hij wel.
Homer was nooit koppig. Hij gaf altijd meteen toe.
Het was alsof hij geen eigen wil had. Nietwaar, Homer?
Zeker, pap.
Twaalf dollar en een gratis koekje. Wat een geweldig land.
Wat een schattig knaapje. Je ziet wat bleek, jongen.
We moeten zorgen dat je te eten krijgt.
Daar zijn we dan.
Te gek. Twaalf dollar en gratis eten. Leve de achterbuurt.
Daar is die vent van Channel 6. -Voor zo'n 'wees dankbaar'-verhaal.
We hebben veel namen voor deze mensen:
schooiers, klaplopers, nietsnutten, uitvreters.
We zouden ze het liefst in de goot vegen, of naar een andere verre plek.
We hebben natuurlijk onze redenen.
Ze zijn deprimerend, ze dragen lompen, ze zijn 'gek'. Ze stinken.
Luister eens, man... -Wacht. Ik wil ergens heen.
Elk jaar, op één gewetensussende dag gooien we deze mensen...
een bot toe. Een kalkoenbot. En dat moet het allemaal beter maken.
Hier zul je die schattige, kleine zwerver van Chaplin niet zien.
Zelfgenoegzame betweter. -Hij heeft wat met de weervrouw.
Echt? -Lisa wil ons een gedicht voorlezen.
Dat klinkt interessant.
'Jammerklacht van de miskenden', door Lisa Simpson.
Ik heb de beste maaltijden...
Daar is Bart.
Hoe lang woon jij al op straat? -Al bijna vijf jaar.
Wil je nog iets zeggen tegen je familie?
Zeker, Kent. Ik heb niet gezegd dat het me speet.
O, nee. M'n lieve, kleine Bart.
Geef me het nummer voor 911.
Bedankt voor de hulp, jongens. Ik win hier beslist een prijs mee.
We duimen voor je, hoor. -Heb je een plek om te slapen, Bart?
Ja, er is een familie waar ik vaak bij rondhang.
Dat klinkt goed. -Dat is het eigenlijk ook wel.
Tot de kerst.
Ik heb eens nagedacht.
Als jullie het niet gek vinden om geld aan te nemen van een kind...
Ik niet. -Ik kan daar best mee leven.
Hij zit in het opvangcentrum. -Daar is hij al lang weg.
Weet u waarom hij is weggelopen?
We hebben tegen hem geschreeuwd, hem naar z'n kamer gestuurd...
en hem gedwongen z'n excuses aan z'n zusje aan te bieden.
Ik heb gezegd dat hij Thanksgiving verpest heeft.
Juist, ja.
Dat was de beste Thanksgiving ooit.
Tot ziens. Bart komt vast wel een keer terug.
Ik zou graag iets geruststellends zeggen, maar ja... M'n stem.
Als ik om negen uur niet terug ben, word ik doodverklaard.
Het is vreselijk, maar we kunnen onszelf niet de schuld geven.
Kinderen hebben gezag nodig. Dat zegt elke landelijk gelezen columnist.
Marge, zullen we hem ooit nog terugzien?
Doe ik het wel, of doe ik het niet?
Ik ben thuis. -Bart? Je bent weer thuis.
M'n lieve, kleine jongen. We waren zo ongerust.
We waren bang dat we je nooit meer zouden zien.
Welkom thuis. Het spijt me dat we ruzie gemaakt hebben.
Wil je niet nog iets zeggen tegen je zusje?
Goed. Het spijt mij ook. -Nee. Dat is niet goed genoeg.
Je moet op je knieën om vergiffenis smeken.
Smeek erom, Bart.
Ik smeek je. Wil je me alsjeblieft vergeven?
We geven hem overal de schuld van. -Het is jouw schuld dat ik kaal ben.
Het spijt me. -En dat ik oud ben.
-En dat ik niet kan praten. -Het spijt me.
Het is jouw schuld dat Amerika het spoor bijster is.
Het is allemaal jouw schuld. -Het spijt me.
Het spijt me inderdaad. Dat ik terug ben gekomen.
M'n ballen, m'n frisbees, m'n waterpistool. De jackpot.
Simpson staat zes punten achter. Nog twee seconden te gaan.
Touchdown, Simpson.
Het jongetje dat niemand wilde hebben heeft net de Superbowl gewonnen.
Lief dagboek, m'n broer is nog steeds weg. Misschien is het mijn schuld.
Ik heb z'n streken niet met een lach verdragen.
Ik mis hem al vreselijk, en ik weet niet...
Hé, Lisa. Ik ben het, Bart.
Bart? Waar ben je? -Ik zit op het dak.
Wat doe je hier? Iedereen is ongerust. -Echt? Hebben ze gehuild?
Ja. -Midden in de roos.
Waarom heb je m'n tafelversiering verbrand?
Omdat je me haat, of omdat je een slecht mens bent?
Ik weet niet waarom ik het deed of waarom ik het weer zou doen.
Zeg gewoon dat het je spijt. -Waarom?
Zeg alleen dat het je spijt als je in je hart kijkt en iets vindt...
waarvan je zou willen dat het er niet was. Omdat je je zusje gekwetst hebt.
Laat me met rust. -Kijk gewoon even.
Ik kijk al. Ik zoek nog steeds. Dit is stom. Ik vind toch niks.
Alleen omdat ik iets van haar vernield heb en ze moest huilen...
Het spijt me, Lisa. -Ik vergeef het je.
Weet je wat? We zijn geweldige ouders.
God, dank u dat u onze familie nog één kans op samenzijn hebt gegeven.
Amen.
Ondertiteling: Suzanne Vosshard