ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE BĘDĘ ROBIŁ TEJ RZECZY JĘZYKIEM.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
Ej, ty gnojku, ty…
Bart! Przestań bić się z siostrą!
Zabrała mój klej.
Nie jest twój, Bart. Jest wspólny.
Przestać, oboje.
Jest Święto Dziękczynienia. Odklejcie się od siebie albo zabiorę klej
i nikt nie będzie miał czym kleić.
Tato, tu nie chodzi o klej. Chodzi o terytorium.
On chce go teraz, dlatego że ja właśnie go używam.
- Ach, tak? Udowodnij to. - Masz.
Nie chcę twojego głupiego kleju.
Nadchodzi wasz przyjaciel, Bullwinkle J. Moose.
Rogi Bullwinkle'a są przebite.
Bullwinkle ma nauczkę. Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.
Zdecydowanie tak, Bill.
Czekaj, co ja… Czy to miało sens?
Nie, nie bardzo, Bill.
Rany, teraz wiem, jak czuli się pielgrzymi.
O czym ty mówisz, Bill?
Kto to jest, do diabła?
- Bullwinkle. - Kto?
Czekaj chwilę. Kto to taki?
Taki przegryw. Na jakim świecie ty żyjesz?
Wiem, że nie zaszkodziłoby im użycie kilku kreskówek z ostatnich 50 lat.
Synu, to tradycja.
Jeśli zaczniesz robić balony
dla każdej postaci, która pojawiła się na chwilę
w kreskówkach, zamienisz paradę w farsę.
Maggie, zamierzam zaprezentować rodzinie swoje dzieło.
To hołd dla kobiet, które przecierały szlaki, by uczynić nasz kraj wielkim.
Widzisz? To Georgia O'Keeffe, Susan B. Anthony.
A to Marjory Stoneman Douglas.
Pewnie o niej nie słyszałaś.
Ale całe życie pracowała na rzecz florydzkich bagien.
Jako jedna z kobiet Simpsonów
chciałabyś coś od siebie dodać?
Och, dziękuję.
Kochanie, stoisz mi na drodze.
- Mogę ci pomóc, mamo? - Cóż, dobrze.
Zobaczmy. Umiesz zrobić sos żurawinowy?
Tak! Gdzie jest?
Puszka stoi w szafce na dolnej półce.
- Tu? - Nie, nie. Na drugiej półce.
Mam. Co teraz?
- Otwórz puszkę. - No problemo.
- Gdzie jest otwieracz? - W drugiej szufladzie po prawej.
Nie, nie, w tej obok.
Dobra, rozumiem.
Jest zepsuty, mamo.
Mamo, jest zepsuty.
Mamo, jest zepsuty Mamo, jest zepsuty
Nie wydaje mi się, skarbie.
Daj, ja spróbuję.
Proszę bardzo.
Sos żurawinowy, à la Bart.
Tylko schowaj do lodówki, jak będzie gotowy.
Bart?
Widzisz, Maggie, ci srebrno-niebiescy goście, to Dallas Cowboys.
To tatusia ulubiona drużyna, więc chcę, żeby przegrali
nie więcej niż pięcioma punktami. Zrozumiano?
Kogen ma do Wolidarsky'ego otwartą drogę w polu.
I to jest koniec! Och, co za uderzenie.
- O, tak, jest sztywny, Gill. - Tak jest.
Będą mu chyba podawać dziękczynną kolację przez rurkę.
Jeśli zmieszczą do niej indyka.
Pospieszcie się.
Nie powinieneś odebrać dziadka?
Przerwa, Marge, jest przerwa.
Ding-dong. Nadchodzi kawaleria.
- Och! - Homer, obiecałeś
być miły dla moich sióstr.
Wiem. Będę.
Przyniosłaś jedzenie.
Tylko kilka rzeczy. Szwedzkie klopsiki.
I mój pstrąg w migdałach.
Wiedziałaś, że piekę indyka.
- No i dobrze. - Więcej mocy dla ciebie.
Po prostu niektórzy uważają, że twój indyk jest trochę suchy.
I jeśli chcieliby mieć wybór, to teraz mają.
Cześć, Patty.
Cześć, Selma.
Jak dobrze was widzieć.
Cóż, muszę jechać po staruszka. Pa.
- To takie nieszczere. - Nie wiem, jak ona go znosi.
A teraz przygotujcie się na nasze bajeczne połówkowe show
w towarzystwie tych dobrze przystrzyżonych, młodych ambitniaków
z Hooray For Everything.
Och, jak ja kocham te dzieciaki.
Mają taką świetną energię.
Panie i panowie,
Hooray For Everything zapraszają, byście dołączyli
do nich w hołdzie dla najwspanialszej półkuli ziemskiej.
Półkuli zachodniej.
Najbardziej roztańczonej półkuli.
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI W SPRINGFIELD
DZIĘKUJEMY ZA BRAK ROZMÓW O ŚWIECIE ZEWNĘTRZNYM
A teraz, nim zasiądziemy do naszej przepysznej papki z indyka,
mam dla was wesołe nowiny.
Następujące osoby mają krewnych, którzy żałują, że nie mogli tu dzisiaj być:
Antonowski, Conroy, Falcone,
Martin, Thorson i Walsh.
I pani Spencer.
Pani też.
Wiedziałam, że o mnie nie zapomną.
Wstawaj, tato, zabierajmy się stąd.
Uspokój się, chłopcze. Skąd ten pośpiech?
To miejsce mnie dołuje.
Ej, ja tu mieszkam!
Wierzę, że pewnie jest klawo, jak się człowiek przyzwyczai. Chodźmy.
Mamo, dotarłaś.
- Jak się masz? - Mam zapalenie krtani.
Boli, jak mówię, więc powiem tylko to jedno.
Nigdy nic nie robisz dobrze.
- Dziękuję! - Jesteś super!
Bądźcie dla siebie dobrzy!
Pod Srebrną Kopułą rozbłyskają od flesze,
gdy Hooray For Everything opuszczają boisko.
Oczywiście stadion jest za duży, żeby zdjęcia z fleszem się udawały,
ale nikt się tym nie przejmuje.
Tak się nie rozpala ognia. Gdzie masz podpałkę?
To się lada moment rozpali.
- Nawet jaskiniowiec umiał rozpalić ogień. - D'oh!
Kolacja! Czas na kolację!
Do diabła z tym.
Dobrze, Liso, jesteśmy gotowi na twoją atrakcję.
Lisa, o rety.
To niezwykle imponujące.
Kurka wodna!
To największe… ustrojstwo, jakie kiedykolwiek widziałem.
Zawsze mówiłam, że ma talent.
Odziedziczony z naszymi genami, prawda, mamo?
Dajcie mi spokój.
Ile czasu ci to zajęło?
Nie liczyłam tego w godzinach.
To była praca z miłości.
To mój hołd dla amerykańskich bohaterów,
którzy może nie walczyli w wielu wojnach, a mimo wszystko…
Jeśli mowa o bohaterach, oto i mój. Tom Indyk.
- Fuj, co to takiego? - To nasza ozdoba, Bart.
Zabiera nam cenną przestrzeń.
- Bart, przestań! - Lepiej to przestaw.
- Mamo! - Czekajcie chwilę,
dla każdego znajdzie się miejsce.
Bart, zniszczysz to!
Puść! Pracowałam nad tym całe wieki!
- Hej, ale ją ruszyło. - Fajowo.
Bart!
Nic cię nie obchodzi!
Dobra, Bart. Dość tego! Idź do pokoju! Natychmiast!
Okej. Wezmę trochę mięska i nadzienia na wynos.
Przynieś też ciasto dyniowe za jakieś 20 minut.
- Powiedziałem, już! - Mamo, ale muszę?
Tak, musisz.
Mam nadzieję, że jesteś zadowolony!
Zepsułeś wszystkim Święto Dziękczynienia!
Nie zepsułem święta, ona to zrobiła.
Zawsze mnie o wszystko obwiniają.
Panie, jesteśmy szczególnie wdzięczni za energię atomową,
najczystsze i najbezpieczniejsze źródło energii, jakie istnieje,
za wyjątkiem energii słonecznej, która jest mrzonką.
W każdym razie chcemy podziękować za rzadkie chwile
pokoju i miłości, których doświadcza nasza rodzina.
Jak widać, nie dziś.
Sam widziałeś, co się działo. O Panie, bądź szczery.
Czy jesteśmy najżałośniejszą rodziną we wszechświecie, czy jak?
Amen.
Najgorsza modlitwa jak do tej pory.
D'oh!
Może pójdę porozmawiać z dziećmi?
Bez obaw. Marge wszystko ogarnie.
Skarbie, twoje jedzonko stygnie.
Nie szkodzi.
Lisa, bardzo mi przykro za to, co zaszło.
Mamo, ja przelałam całe serce w to dzieło.
W tej rodzinie nigdy nie będzie inaczej.
Też to zauważyłam.
Gdybyś chciała zejść na dół, będziemy czekać.
Bart, możesz zejść na kolację,
jak znajdziesz odwagę przeprosić swoją siostrę
i będą to prawdziwe przeprosiny przed wszystkimi,
i muszą być szczere.
Przeprosiny? Za co?
Za posprzątanie ze stołu? Za posiadanie poczucia humoru?
Myślą, że głodem zmuszą mnie do przeprosin?
Jeśli tak… dobra!
Hej, co ty wyprawiasz?
Nie! Zostaw tę pałkę.
Niedobry pies. Niedobry Pomocnik Mikołaja.
No dalej, oddaj to. Daj mi to!
Okej, wylatujesz na zewnątrz!
Hej, mały, chodź tutaj. Dobry piesek.
Nie potrzebujemy ich do dziękczynnej kolacji.
Wow! Elegancko!
Przepyszne.
Co roku dokonujesz kolejnych cudów w zakresie soczystości.
Dziękuję panu bardzo.
Czy podać może kandyzowane bataty?
Och, nie. Nie zmieszczę już nawet kęsa.
Pozbądź się całej reszty.
Zachowałem jednak miejsce na twoje specjalne ciasto dyniowe.
Stygnie na parapecie, proszę pana.
Zostań tu, mały.
NĘDZNICY
INTRUZ
Panie Burns, tu dowódca ochrony.
Intruzem okazał się młody mężczyzna w wieku od dziewięciu do jedenastu lat.
Wypuścić ogary.
Widziałam najlepsze posiłki mojego pokolenia
niszczone przez szaleństwo mojego brata.
Moja dusza rozbita na kawałki
przez przez kolczastowłose demony.
Nie przejmuj się, mały. Zdobędziemy żarcie,
nawet jeśli będziemy musieli za to zapłacić.
ZAKAZ WSTĘPU
SALON MASAŻU
Fajnie! Zakazane zatorze!
MONOPOLOWY TAK, MAMY GNIJĄCE FLAKI
CENTRUM KRWIODAWSTWA
SKUP KRWI – DAWCY POSZUKIWANI ŚWIĄTECZNA OFERTA SPECJALNA
Dwanaście dolców? Za tyle mogę krwawić.
Musisz mieć 18 lat, żeby sprzedawać krew.
Pokaż mi swój dowód.
Proszę bardzo, laleczko.
Dobrze, Homer, zrelaksuj się.
Świadoma ryzyka utraty głosu,
powiem teraz jedną ważną rzecz.
Przykro mi, że tu przyszłam.
Kiedy ten chłopak przyjdzie przeprosić?
Jest strasznie uparty.
Homer nigdy nie był uparty.
Zawsze się od razu na wszystko zgadzał.
Jakby zupełnie nie miał własnego zdania.
Prawdę mówię, Homer?
Tak, tato.
Dwanaście dolców i ciasteczko. Co za kraj.
Słodziaku.
Chyba zaczyna wracać do siebie.
Jesteś trochę blady, synu.
Trzeba cię nakarmić.
Jesteśmy na miejscu.
PRZYTUŁEK
W porząsiu! Dwanaście dolców i darmowe żarcie.
Nie ma to jak być na dnie!
Ej! To nie ten prezenter z Kanału Szóstego?
A tak. Robi program „Bądźcie wdzięczni za to, co macie”.
Mamy mnóstwo określeń dla tych ludzi.
Menel, przegryw, obszczymur, szumowina.
Chcielibyśmy zmieść ich do rynsztoka,
a jeśli już tam są, w jakieś inne miejsce, gdzie nie będą przeszkadzać.
Bo mamy swoje powody.
Są przygnębiający. Chodzą w łachmanach.
Są „szurnięci”.
- Brzydko pachną. - Słuchaj, stary…
Czekaj, do czegoś tutaj zmierzałem.
Każdego roku, w jeden samotny, ratujący sumienia dzień,
rzucamy tym ludziom kość, indyczą kość,
i to powinno wszystko naprawić.
Nie znajdziecie tu Freddy'ego Darmozjada
ani Emmetta Kelly'ego czy ulubionej postaci Chaplina,
Małego Włóczęgi.
Zadufany w sobie studenciak.
Wiesz, że pogodynka jest jego dziewczyną?
Co ty powiesz?
Drodzy, Lisa chce przeczytać nam swój wiersz.
- Brzmi interesująco. - Okej.
„Krzyk niedocenianych”
autorstwa Lisy Simpson.
„Widziałam najlepszy posiłek…”
- To Bart! - Co to za program?
Od jak dawna jesteś na ulicy?
Będzie z pięć lat, Kent.
Synu, twoja rodzina może to oglądać.
Chciałbyś im coś powiedzieć?
Tak, jest coś takiego, Kent.
Nie przeprosiłem!
Och, nie! Mój słodki, mały Bart.
Halo, centrala? Proszę podać mi numer na 112.
INFORMACJE KANAŁ 6
Dzięki za pomoc, chłopaki.
Ten materiał pachnie kolejną lokalną nagrodą.
Tak, trzymamy kciuki, kolego.
Masz gdzie dzisiaj spać, Bart?
Tak, jest taka rodzina, z którą się trzymam.
Brzmi całkiem nieźle.
Tak, chyba tak.
Do zobaczenia na Gwiazdkę.
Słuchajcie, chłopaki, tak sobie myślę,
chyba że poczujecie się dziwnie biorąc pieniądze od dziecka,
pomyślałem, że może…
Ja nie czułbym się dziwnie, a ty?
Nie, bez problemu.
Możecie zapomnieć o tym zgłoszeniu?
Jest w przytułku.
Nie, sprawdziliśmy. Przepadł.
Czy zna pan powód jego ucieczki? Coś przychodzi panu do głowy?
Cóż, trochę na niego nakrzyczeliśmy
i wysłaliśmy do swojego pokoju,
no i próbowaliśmy zmusić do przeproszenia siostry.
I…
Powiedziałam, że zepsuł święto.
Och, rozumiem.
Najlepsze Święto Dziękczynienia, co nie?
Do widzenia.
Przykro mi. Bart na pewno wróci.
Powiedziałabym być pocieszającego,
ale, sama wiesz, mój głos.
Chodźmy! Jeśli nie wrócę przed 21.00,
ogłoszą mnie oficjalnie martwym i zabiorą kasę z ubezpieczenia.
Homer, to straszne, co się stało,
ale nie możemy się obwiniać.
- Możemy i tak zrobimy. - Dzieci potrzebują dyscypliny.
Piszą o tym w każdym dziale z poradami.
Marge, czy my go jeszcze kiedyś zobaczymy?
Powinienem czy nie?
Cześć wszystkim, wróciłem.
Bart, wróciłeś!
Mój wyjątkowy chłopczyk.
Tak się martwiliśmy.
Dobrze, że już jesteś.
Baliśmy się, że cię straciliśmy.
Witaj, wróciłeś, Bart.
Przepraszam za tę straszną kłótnię.
Bart, nie chciałbyś powiedzieć czegoś siostrze?
Okej, ja też przepraszam.
Nie, nie, nie. To nie wystarczy.
Tak, chłopcze, padnij na kolana i błagaj o wybaczenie.
Właśnie, błagaj mnie, Bart. Błagaj!
Liso, błagam cię, proszę, wybacz mi.
Teraz możemy obwiniać go o wszystko!
- To twoja wina, że jestem łysy! - Przykro mi.
- Przez ciebie jestem stary! - Przepraszam.
- Przez ciebie nie umiem mówić! - Przepraszam.
Przez ciebie Ameryka nie jest już wielka.
- Przepraszam. - To wszystko twoja wina!
Przepraszam, żałuję.
Przepraszam.
W porządku, żałuję. Żałuję, że tu wróciłem.
Wow! Moje piłeczki! Moje frisbee! Moja rakieta!
Rozbiłem bank!
Stadion pęka w szwach.
Simpson przegrywa o 6 punktów, zostały 2 sekundy.
Simpson się wycofuje. Jest na otwartym polu.
Simpson zdobywa przyłożenie!
Chłopiec, którego nikt nie chciał, właśnie wygrał Super Bowl!
Drogi dzienniku, mój brat nadal jest zaginiony
i może to moja wina,
bo nie umiałam przyjąć jego wyzwisk z uśmiechem na ustach.
Tęsknię za nim tak bardzo, że sama nie wiem już…
Hej, Lisa. Lisa.
To ja, Bart.
Bart, gdzie jesteś?
Jestem na dachu.
Bart, co ty tu robisz?
Wszyscy się martwią.
- Naprawdę? Ale że płaczą? - Tak.
Strzał w dziesiątkę.
Bart, dlaczego spaliłeś moje dzieło?
No daj spokój?
Dlatego że mnie nienawidzisz? Dlatego że jesteś niedobry?
Sam nie wiem. Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Nie wiem, czemu mi się to podobało.
I nie wiem, czemu zrobię to znowu.
- Po prostu mnie przeproś. - Niby czemu?
Bart, przepraszać warto tylko wtedy,
gdy jeśli zajrzysz głęboko w siebie,
znajdziesz to miejsce.
Coś, czego byś tam wcale nie chciał mieć.
Bo jest ci źle, że twojej siostrze jest przykro.
- Daj mi spokój. - Tylko spójrz!
Okej, okej.
Szukam tego miejsca.
Nadal szukam. To takie głupie.
Nic nie znajdę.
Tylko dlatego, że zniszczyłem coś, nad czym ciężko pracowała
i doprowadziłem ją do łe…
Przepraszam, Lisa.
Przeprosiny przyjęte.
Wiesz co, Marge, jesteśmy świetnymi rodzicami.
O Panie, w tym błogosławionym dniu dziękujemy ci
za danie naszej rodzinie kolejnej szansy na bycie razem.
Amen.
Napisy: Paulina Sikora