ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE BĘDĘ SPRZEDAWAŁ MIENIA SZKOŁY.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
ŚWIEŻY CEMENT
BART WPADA POD SAMOCHÓD
Chyba jest ranny.
Na litość boską.
Daj mu piątaka i jedziemy.
Trzeba wezwać karetkę.
Ale fajnie, nie żyję.
Proszę trzymać się poręczy.
Nie plujemy przez poręcz.
Por favor, aguantese en la baranda.
- No escupa… - Ciocia Hortensja, pradziadek Simpson.
- Proszę trzymać się poręczy. - Śnieżynka.
Nie plujemy przez poręcz.
Miałeś trzymać się poręczy.
Miałeś nie pluć przez poręcz.
Siemka, nieznajomy.
Jestem Bart Simpson. Kim jesteś?
Pozwól, że się przedstawię. Jestem Diabłem.
Za złe uczynki w życiu zasłużyłeś na wieczne potępienie.
Przypieczętowałeś to pluciem ze schodów.
Jestem niewinny.
Niewinny?
Każdy tak twierdzi.
Popatrzmy na twoje akta.
Chyba zaszła pomyłka.
Nie powinieneś się tu znaleźć
przed następnym mistrzostwem Yankees.
To za jakieś sto lat.
Ale się zaczerwieniłem.
Bart? Bart?
Czy mogę jakoś uniknąć powrotu do tego miejsca?
Pewnie, ale to nic miłego.
Dobra. To później.
Do widzenia, Bart.
Pamiętaj: kłam, oszukuj, kradnij i słuchaj heavy metalu.
Tak jest!
Doktor Warner wzywany na radiologię.
- Obudził się! - Przez chwilę myśleliśmy,
- że od nas odszedłeś. - Bo odszedłem.
Byłem daleko stąd,
wiłem się z bólu w piekle.
I ty tam byłeś. I wy też.
Ciebie w życiu nie widziałem.
Właśnie, kim jesteś? Widziałem, że goniłeś karetkę.
Jestem Hutz, panie Simpson.
Lionel Hutz. Adwokat. To moja wizytówka.
W wodzie zmienia się w gąbkę.
Elegancka.
Chcę pomówić o podjęciu kroków prawnych
przeciwko łobuzowi, który skrzywdził państwa syna.
Tym łobuzem jest mój szef,
a poza tym lekarz twierdzi,
że to tylko guz na głowie i złamany palec.
Lekarze to idioci.
Nie wiadomo, jakich doznał trwałych urazów.
Może wymagać stałej opieki
do końca swojego życia.
To złe wieści, a teraz te dobre.
Możecie zyskać
dużo kasy na tej tragedii.
Przepraszam. Jest pan krętaczem?
Skąd taka miła dziewczynka zna takie mocne słowa?
To nie czas ani miejsce na takie dyskusje.
Racja. Gdy będziecie mieli do tego głowę,
zapraszam na rozmowę w moim gabinecie.
Lionel Hutz, adwokat. Co to? Skręcony kark? Świetnie!
- Dzień dobry, doktorze Hibbert. - Cześć, Lisa.
Ale nam wyrósł guz, co?
- Au, przestań! - I mały złamany paluszek.
Au, przestań!
Czy mogę mu nieznośnie matkować, doktorze?
Najpierw niech trochę odpocznie.
Simpson, podobno pan Burns walnął twojego syna.
Gdybym nie był taki miękki,
polazłbym do jego gabinetu i…
Simpson.
Pan Burns chce, żebyś polazł do jego gabinetu.
Simpson, wreszcie się poznamy.
Bardzo mi miło, psze pana.
Moi prawnicy doradzili mi
wypłatę rekompensaty za pańskiego syna.
- Wypiszę ci czek. - Serio? Ekstra.
Sto dolarów.
Musisz podpisać
zrzeczenie się prawa do pozwania mnie. Zwykła formalność.
Sto dolców?
To bardzo hojne, ale samo leczenie…
Czyli bawisz się w wymuszenie, Simpson?
Proszę bardzo. Nic nie dostaniesz.
Mam najlepszych adwokatów w Springfield.
Zadrzyj ze mną, a zmiażdżę cię, jak ten papierowy kubek.
Wyrzuć go, Smithers.
Nie trzeba. Sam się wyrzucę.
ADWOKAT
TAKI JAK W TV
Lionel Hutz.
ZAPYCHA SĄDY OD 1976 r.
KANCELARIA LIONELA HUTZA
POPULARNA SEKRETARKA
Tutaj, panie Simpson. Czy ktoś dzwonił?
Dzwonił? A, tak. Znowu dzwonili z Sądu Najwyższego.
Ma pan pomóc kogoś uwolnić.
Każ im czekać. Odezwę się później.
Tędy, panie Simpson.
Jest pan bardzo wykształcony, panie Hutz.
Tak, Harvard, Yale, MIT, Oxford, Sorbona, Luwr.
Cóż…
Stowarzyszenie adwokackie zabrania obiecywania wysokiej ugody,
lecz tak między nami
obiecuję panu wysoką ugodę. Biorę 50%.
Pięćdziesiąt?
Zyska pan nie tylko prawnika.
Dostanie pan też znakomity naszyjnik z fałszywych pereł.
Wart jest 99 dolarów.
To prezent dla pana.
No, nie wiem.
Możemy mieć odmienne wyobrażenia
co do wysokości wysokiej ugody.
Milion dolarów?
Poprawka.
Milion dolców jest w sam raz.
LEKARZ OGÓLNY
DAJEMY ZNIECZULENIE
SZKOŁA KORESPONDENCYJNA KLINIKI MAYO
INSPEKTOR DAMSKICH CIAŁ
Zasięgniemy opinii biegłego lekarza.
Złe wieści.
Wasz syn jest bardzo chory.
Patrzcie na zdjęcia rentgenowskie.
Widzicie tę ciemną plamę? Uraz szyi.
Uraz szyi? O, nie.
A ta smuga, przypominająca mój odcisk palca?
To uraz.
Czy ja umrę?
Tak, synu.
Homer!
Oczywiście, że nie umrzesz. Wszystko jest dobrze.
Czy będę mógł grać w baseball?
Nie!
Przecież grałem dziś rano.
To prawda.
Doktor Hibbert jest od lat naszym lekarzem rodzinnym
- i uznał, że Bartowi nic nie jest. - Doktor Hibbert
- ze szkoły medycznej Johna Hopkinsa. - Z całym szacunkiem,
ale nie jest pani lekarzem. Podobnie jak chłopiec i ja.
Jedyny lekarz w tym pomieszczeniu stoi tutaj.
Proszę mnie nie zawstydzać.
Czy na pewno nie ma urazu tkanki miękkiej
w okolicy twarzy?
Jest i to ile.
Proszę powiedzieć kiedy.
WEZWANIE DO SĄDU
Milion dolarów? Smithers! Zwolnij Homera J. Simpsona.
Czy to na pewno mądre, panie Burns?
Proszę pomyśleć o nagłówkach.
BURNS ZWALNIA NIEWDZIĘCZNEGO PRACOWNIKA
KOLEJNY MĄDRY RUCH BURNSA
NIECH ŻYJE BURNS!
Co z nimi?
Prasa może pana krytykować
za zwolnienie ojca kalekiego chłopca krótko po wypadku.
No dobrze.
Nie chcę wyjść na ogra.
Poczekam.
Niech powoli kołysze się na wietrze.
A gdy pismaki znajdą nowy smak miesiąca,
odkryją, że ten kot potrafi drapać!
Dobry pomysł.
Załóżmy, że zeznajesz jako świadek.
- Jak się czujesz, Bart? - Dobrze.
Miło, prawda? Bart czuje się dobrze.
Źle! Nie czujesz się dobrze! Odczuwasz ciągły ból!
Odczuwam ciągły ból.
Tato, mogę coś powiedzieć?
- O co chodzi? - Wygląda mi to na maskaradę,
w której Bart ma udawać bardziej poszkodowanego.
Może Lisa ma rację.
W salonie róbcie, co chcecie,
ale w sądzie Bart będzie musiał mówić prawdę.
Tak, ale jaka jest prawda?
Czy możesz wywrócić oczy w ten sposób?
Jakbym był trupem? Pewnie.
Mały jest zawodowcem.
Sąd Miejski w Springfield otwiera obrady.
Przewodniczy im sędzia Multon.
Wysoki sądzie, mój klient poprosił mnie
o przypomnienie, jak bardzo jest bogaty, ważny
i jak różni się od innych.
Mogę potrącać tyle dzieciaków, ile chcę!
Panie Burns, ostrzegam pana,
że jeśli będzie przerywał pan obrady sądu,
będę musiał pozwać pana za obrazę.
Nie ośmielisz się.
No… chyba nie.
Wzywam na świadka Bartholomew J. Simpsona.
Błagam.
Cześć, Bart.
Znasz różnicę między mówieniem prawdy
a mówieniem kłamstwa?
Może.
Nie okłamałbyś Stanów Zjednoczonych, co, Bart?
- Nie. - Nie.
- Dobrze.
- Proszę, panie Hutz. - Dziękuję, wysoki sądzie.
Opowiedz przysięgłym własnymi słowami,
co wydarzyło się w dzień wypadku.
Dobrze.
To było piękne, niedzielne popołudnie.
Bawiłem się, jak grzeczne dziecko.
Nie wiedziałem, że zaraz potrąci mnie
luksusowe auto śmierci.
Bezbronne dziecko na trzeciej.
Na szczęście nie zginąłem,
chociaż zdarza mi się tego żałować.
On kłamie.
To wiarygodne zeznanie.
Panie Burns, proszę własnymi słowami zrelacjonować,
co tak naprawdę stało się w dzień wypadku?
Oczywiście. To był piękny dzień.
Świeciło słońce, a ja jechałem przekazać zabawki do sierocińca.
Nagle, przed maską wyrósł mi niereformowalny, młody Simpson.
O, Boże. Cóż tu zaszło.
To nieważne. Jedźmy dalej.
Ty okrutny, zimnokrwisty potworze.
Nie obchodzi mnie, co myślisz.
Wezwiemy pomoc i zadbamy o niego,
dopóki nie przyjedzie karetka.
Nie! Weź mnie! Jestem już stary!
Tak właśnie było.
Co tak na mnie patrzycie?
W jego bajeczkę uwierzyliście.
Wygląda to dobrze, panie Simpson.
Wygląda bardzo, bardzo dobrze.
Nienawidzą mnie? Na jakim procesie byliście?
- Może ugoda… - A pewnie, ugody. Dobrze.
Spuśćcie zawstydzone głowy,
wy przecenieni, niedouczeni notariusze!
Sprowadźcie dziś do mnie tę wielką małpę
i przekupimy go bananami.
…a ten brzydal był ostatnim nosorożcem indonezyjskim na ziemi.
Nie wiedziałam, że lubi pan zwierzęta.
Lubię tylko ich głowy.
Może winka, stary koleżko?
Bardzo chętnie.
No, ruchy.
Do dna, Simpson. Mamy go mnóstwo.
Chce mnie pan upić?
Tak. Homer, stary druhu.
Na pewno zgodzisz się, że ten proces
to obraza naszej godności.
Może załatwimy to jak mężczyźni?
- Pojedynkiem? - Nie.
Chcę zaoferować ci najhojniejszą ugodę.
Zawrotną sumę…
Przyzwoitą sumę, która raz na zawsze zakończy to nieporozumienie.
Pół miliona dolarów.
Mój Boże.
Nie spiesz się z odpowiedzią. Przedyskutuj to z żonką.
Napawaj się obfitością otoczenia
i śnij o tym, co mogłoby być.
Smithers, przypudruj mi nos.
- Co sądzisz, Marge? - No, nie wiem.
Może weźmy kasę i miejmy ten koszmar za sobą.
Rybka chwyciła przynętę.
A co ty sądzisz?
Już ci mówię.
Bierze mnie za idiotę!
Proponuje nam to tylko dlatego,
że wie, że przegra w sądzie
i będzie musiał zapłacić równy milion.
Słabo mi.
Pięćset tysięcy dolarów?
Pluję na jego pół bańki!
Homer, co z tobą?
Przez tę pazerność, kłamstwa, szemranych prawników i fałszywych lekarzy…
Fałszywych lekarzy?
Wiesz, na co ja bym się zdecydowała?
Pieniądze na leczenie Barta i przeprosiny.
Tego też nie dostaniesz. Przykro mi, oferta wygasła.
Niech zdecydują przysięgli.
Dwanaścioro uczciwych ludzi. Żegnam. Smithers, spuść psy.
Wysoki sądzie, wzywam na świadka.
Panią Homer J. Simpson.
Przysięga pani mówić prawdę
i tylko prawdę, tak pani dopomóż Bóg?
Przysięgam.
Chyba traktuje to
- bardzo poważnie. - Ach, ta prawda.
Pani Simpson, czy nazwisko Julius Hibbert
mówi coś pani?
Jest naszym lekarzem rodzinnym i przyjacielem,
odkąd zostałam matką.
Leczył nas z przeziębień lub liszajów
kompetentnie i troskliwie.
Chwileczkę.
Nie rozumiem.
Sąd poznał opinię biegłego doktora Nicka Riviery.
Co pani o nim sądzi?
- Pani Simpson? - Przykro mi.
Matka mawiała, że jeśli nie masz nic dobrego do powiedzenia,
to lepiej milcz.
Czy sąd to kupi?
Nie, już próbowałem.
Co pani sądzi o doktorze Rivierze?
Przypomnę, że zeznaje pani pod przysięgą.
Szczerze mówiąc,
bardziej interesowało go
owinięcie Barta w bandaże niż wyleczenie go.
Poza tym źle wymawiał takie słowa, jak podbrzusze.
Jego gabinet był brudny.
Tak sobie teraz myślę, że mógł nawet nie być lekarzem.
Pani Simpson,
czy opisze pani własnymi słowami
intensywną psychiczną udrękę i cierpienia Barta?
Nie wiem, jak intensywne były.
Jednak opuścił trzy dni szkoły.
- Trzy dni. - Chociaż tak naprawdę
- nie lubi szkoły. - Nie.
Czyli nie była to udręka?
- Nie, pani Simpson. - Ciężko mi było
mieć go ciągle w domu.
Na ile dolarów wyceniłaby pani te trudy?
Płacimy Bartowi pięć dolarów tygodniowo za wynoszenie śmieci.
Gdyby mógł to zrobić w tym tygodniu,
pewnie dostałby te pieniądze.
Pięć dolarów?
Państwa adwokat, o ile nim jest,
żąda miliona.
Nie można winić go za starania, prawda?
- Dziękuję bardzo, pani Simpson. - Marge!
Zapiszę na tej kartce liczbę.
Nie tak dużą jak ostatnio, ale to chyba uczciwa oferta.
Bierzemy.
Milion dolarów.
Żona kosztowała mnie milion dolarów.
Homer, chcesz jeszcze zapiekanki?
Takiej za milion dolarów, zdradliwa żmijo.
- Nie, dziękuję. - Może fasolki?
Fasolki też nie chcę, ty dwulicowa, wbijająca nóż w plecy…
Lepiej odpowiem.
Nie, dziękuję.
- A selera z serkiem śmietanowym? - Tylko bądź grzeczny.
Nie, dziękuję.
Wiecie, co byłoby naprawdę fajne?
Gdybyśmy mieli milion dolców.
- Bart, proszę. - No co?
Kupilibyśmy pełno fajnych rzeczy.
Pokojówki, basen, eleganckie swetry.
- Może nie mam racji? - Marge, kochanie.
Czy mogę pójść do Moe
- na drinka? - Oczywiście.
Nie wiem, czy jeszcze tu wrócę.
Dobranoc.
Kobieca intuicja coś mi podpowiada.
Ciekawe co… O Boże.
I to tyle.
To chyba kufel, w którym umrę.
Nic nie straciłeś. Bogacze są nieszczęśliwi.
Przez całe życie wydaje im się,
że są szczęśliwi, ale zaufaj mi, nie są.
Moe. Mógłby się zamknąć.
Hej, ale lala.
Patrzcie, laseczka!
A to nawet nie wieczór dla pań.
Hej, uspokójcie się.
- To tylko moja żona. - Cześć.
Mam na imię Marge.
Homer, wybacz mi
- za postąpienie słusznie. - Marge.
Kłóciliśmy się już o pieniądze, ale nie o tyle.
Wiem, że to nie to samo,
gdy wyprałam ci 20 dolarów w spodniach, ale…
Nie, nie, nie. Myślisz, że tu chodzi o kasę?
Chodzi o coś więcej, Marge.
Obawiam się, że, patrząc na ciebie,
nie zobaczę żony u mojego boku ani matki moich dzieci.
Zobaczę babkę, która odebrała mi wielką szansę.
- Co chcesz powiedzieć? - Chcę powiedzieć…
Jesteście małżeństwem od dekady.
Macie trójkę dzieci. Bądź z nią szczery.
Nie wiem, czy jeszcze cię kocham.
Spokojnie. Nic nie powiem. Wciąż będę odwalał pracę łóżkową.
- Może nie będzie tak źle. - O mój Boże!
Nie mam zamiaru tu czekać, aż wymyślisz,
czy nadal mnie kochasz.
Dowiesz się tego, patrząc mi w oczy.
- Nie. - Homer, spójrz na mnie.
No popatrz. Może wtedy się zamknie.
Zacznij od stóp. Wciąż jestem zły. Dobrze, Homer.
To trudne. Muszę się nawodnić. Stare, dobre piwko.
Moja miłość do ciebie będzie wieczna.
Dobra, popatrz na żonę.
Prosto w oczy i powiedz jej…
Kogo ja chcę oszukać?
- Kocham cię bardziej niż kiedykolwiek. - Ja ciebie też.
Wybacz, że tak cię przestraszyłem.
Słuchajcie,
przez następny kwadrans każdy dzbanek o jedną trzecią taniej.
Jeden na klienta. Tylko krajowe piwo.
Nie dzielić się.
Napisy: Michał Cierniak