NIE BĘDĘ CHODZIŁ NA ŁATWIZNĘ
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
Już gotowe? Już gotowe?
Pieczeń będzie gotowa za osiem sekund.
Nie ma niczego szybszego od mikrofalówki?
Cztery, trzy, dwa, jeden, dzyń!
Mamy pieczeń.
Bierzcie, póki gorąca, dzieciaki!
Mniam. Mam wysuszoną końcówkę, podpisaną twoim imieniem, Liso.
Czwartek. Wieczór z pieczenią.
Tak było, jest i na zawsze pozostanie.
- Do czego zmierzasz? - Staracie się wpoić mi
otwartość na nowe rzeczy i podejście do życia…
Co ty wygadujesz? Nikt ci tego nie wpaja.
- Japa, chłopcze. - Może Lisa ma rację.
Może jutro wyjdziemy gdzieś na kolację?
Jutro? W piątek? Wieczór z kotletami?
Nie opuściliśmy wieczora z kotletami od wielkiej paniki świń w 1987 roku.
Piątkowy wieczór, kotlety.
Od kołyski po grób, wyryto w kamieniu boskiej biblioteki
- gdzieś w niebie. - No dobra.
Dokąd chcesz pójść?
Tam, gdzie nie ma burgerów, pizzy lub pieczonego kurczaka.
Dobrze, polecimy na Marsa.
Na Elm Street otworzyli restaurację sushi.
Sushi? Na placach zabaw krążą plotki,
że to surowa ryba.
Plac zabaw się nie myli, ale pomija sedno.
Sushi uchodzi za przysmak.
- Homer, spróbujmy. - Nie!
Tato, ta kłótnia uwłacza nam obojgu.
Skoro raz powiedziałem „nie”,
dlaczego uważasz, że za drugim razem powiem „tak”?
Możesz powiedzieć za 99. razem.
- Próbuj szczęścia. - Proszę.
- Nie. - Proszę.
- Proszę. Proszę. - Nie. Nie.
- Proszę. - Nie.
- Proszę. - No dobra.
WESOŁY SUMITA
Ureshii mase!
Nie lękajcie się.
To powitanie naszych kucharzy.
A, dobra.
Cześć!
To nasz bar karaoke.
Aktualnie jest pusty,
ale wkrótce będą tu skakać pijani, japońscy biznesmeni.
Jestem Akira, będę waszym kelnerem. Co podać?
Co poleca pan rodzinie, która nie wie, czy powinna tu być?
Sushi niespodzianka. Wszystkiego po trochu.
- Jest bardzo niegroźne. - Poproszę porcję.
- Niech będą dwie. - Dobry człowieku,
chciałbym dwa rekiny, ośmiornicę
- i węgorza. - Służę.
Macie wielkie kałamarnice, które zabijają ludzi?
Nie dziś. Dla pana?
Ciężko wybrać. Wszystko wygląda strasznie.
Po jednym z tego, z tego i z tego.
Co sądzisz, mistrzu?
Nie, Toshiro. Kałamarnica wygląda, jakby ciosał ją ślepy drwal.
Opuść głowę na znak wstydu.
Dobrze, że jestem otwarty.
Niezłe. Ciekawe.
Spróbuję tego różowego.
Bardzo dobre. Jeszcze jeden.
Rany, te rybki są pyszne.
Cześć, jestem Richie Sakai.
Jestem anestezjologiem
i dedykuję kolejną piosenkę mojej żonie, Patty.
I dwa razy to.
Dwa uni?
I… Nie wierzę, że nie spróbowałem roladek z latającej ryby.
Polecam z surowym jajem przepiórki.
Ty tu rządzisz.
Na pewno coś pominąłem.
Co to jest fugu?
Rozdymka, ale muszę ostrzec, że…
Nie przynudzaj, tylko dawaj fugu!
Przyjechała.
Zastąp mnie.
- Fugu raz. - Tylko nie fugu.
Pokrojona nieodpowiednio jest… jest…
Wiem, trująca, a nawet zabójcza,
ale pokrojona właściwie jest dość smaczna.
Muszę iść po mistrza.
Panno Krabappel.
Twoje włosy pachną… czystością.
Mistrzu, jesteś potrzebny w kuchni.
Miałeś mnie zastąpić, cholera!
Potrzebujemy twoich zdolnych dłoni.
Są zajęte. Zajmij się tym!
Trucizna, trucizna. Smaczna rybka.
Skup się, skup się…
Chcę fugu!
Fugu-tastyczne.
O, nie!
Piękny język, prawda?
Na Boga, ani kęsa więcej.
Nie da rady.
Panie Simpson san, będę szczery.
Prawdopodobnie zjadł pan… truciznę.
Truciznę?
Co mam robić? Co? Mówcie!
Tylko bez paniki.
Na odwrocie menu jest trasa do szpitala.
Spróbuj czegoś nowego, Homer.
Nie umrzesz od tego, Homer.
Nie słyszałem o zatrutych kotletach.
Żona stwierdziła, że muszę to panu przekazać.
Nie trzeba. Marge jest dla mnie otwartą księgą.
- To dobre wieści, prawda? - Nie, panie Simpson.
- Ojej. - Jeśli naprawdę zjadł pan
jad rozdymki, a jeśli wierzyć kucharzowi, pewnie tak było…
- zostały panu 24 godziny. - Dwadzieścia cztery?
Cóż… Dwadzieścia dwie. Przepraszam, że tyle pan czekał.
Marge.
Ja umrę. Ja umrę.
Jeśli to pana pocieszy, nie będzie to nic bolało,
aż do jutra, kiedy wybuchnie pańskie serce.
Obawa przed śmiercią jest normalna.
Przejdzie pan przez pięć etapów.
- Pierwszy to wyparcie. - Na pewno nie, bo nie umieram.
- Drugi to gniew. - Ty, mały…
Następnie jest strach.
- A co jest po strachu? Co? - Pertraktacje.
Doktorku, wyciągnij mnie z tego. Nie pożałujesz.
- I wreszcie, akceptacja. - W końcu wszyscy musimy odejść.
Pańskie postępy są zadziwiające.
Zostawię was. Może ta broszurka okaże się przydatna.
„A zatem umrzesz”.
Marge, to ja umieram, a nie ty.
Wybacz, Homer.
Co chcesz przekazać dzieciom?
Nic. Tylko się zdenerwują.
Chcę, aby ostatnie godziny z rodziną były radosne.
A zdecydowałeś, co chcesz robić jutro?
Prawie.
GŁUPIE RZECZY NA DZIŚ 1. LISTA
3. NAGRANIE DLA MAGGIE 4. ROZMOWA Z BARTEM
O, dobrze.
Jeszcze nie skończyłem.
Jak się mówi na to, kiedy ty i ja… no wiesz.
Jesteśmy blisko?
Być blisko z Marge.
Mogę coś zasugerować?
Możemy obejrzeć razem wschód słońca?
Obejrzeć wschód słońca.
Do zobaczenia o szóstej rano, najdroższa, w mój ostatni dzień na ziemi.
Super! 11.30.
Dlaczego mnie nie obudziłaś?
Spałeś tak spokojnie.
Będę miał na to mnóstwo czasu. Mam pełno ważnych zadań.
Bart. Bart!
„Męska rozmowa z Bartem”.
- Chodź tu, chłopcze. - O, rany.
Nie!
Chcę tylko szczerze porozmawiać.
Jesteś drugim mężczyzną w tym domu.
To oznacza, że będziesz musiał pomagać…
Bez jaj. Mało mam do roboty?
Lisa nie kiwnie palcem. Idź krzyczeć na nią.
Japa, Bart! Nie będę krzyczał.
Chcę przekazać ci wiedzę.
Oto trzy zdania, dzięki którym przejdziesz przez życie.
Pierwsze: „Zastąp mnie”.
Drugie: „Świetny pomysł, szefie”.
I trzecie: „To już tak było”.
To naprawdę dobre.
A nie mówiłem? Chodź, nauczę cię golić.
I wreszcie, małe miejsce pod nosem.
Następnie bierzemy papier toaletowy,
drzemy go na malutkie kwadraciki
i przylepiamy jeden tu… i tu… i w każde krwawiące miejsce.
Tu i tu. Nie martw się. Będą trzymać się dzięki krwi.
A teraz, płyn po goleniu.
Skurczy…
I tak się golimy.
O, ty mały…
To tak już było.
Mój synek.
„Posłuchać, ja Lisa gra na saksofonie”.
Cześć, tato. Mam przestać hałasować?
Nie. Chcę posłuchać.
- Dlaczego? - Muszę ci się tłumaczyć?
Podziel się talentem, dobra?
O wiele lepiej.
Och Panie, chcę być w tym szeregu
Kiedy święci będą maszerować
Maszerować!
KRAJ FLANDERSÓW ZAPRASZA
„Nagrać taśmę dla Maggie”.
Simpson, co za miła niespodzianka. Właśnie jemy ciągutki.
W domu Flandersów zawsze coś się dzieje.
Się wie, królu złoty.
Pożyczysz mi kamerę wideo?
Nie ma sprawy.
BŁOGOSŁAW BAŁAGAN
Może wpadniesz jutro z rodziną na grilla?
- Nie, dzięki. - Na pewno?
W ogródku czeka nowe, propanowe cudeńko.
- Nie, nie chcę… - Aż się pali
- do przyrządzenia dobrego żarełka. - Powiedziałem, że nie…
Jutro?
Pewnie, a co mi tam.
Z chęcią przyjdziemy na grilla.
Nawet przyniosę najgrubsze i najsoczystsze steki, jakie widziałeś.
Brzmi wporzo.
Dał się nabrać. Do jutra to ja umrę.
Działa?
To nagranie dla mojej córki, Maggie.
Cześć, Maggie.
Przemawiam do ciebie zza grobu.
Nie przestraszyłem cię?
Jesteś już dorosła
i o ile tego nie przewinęłaś, pewnie zastanawiasz się,
jakim człowiekiem był twój staruszek.
Był prostym i dobrym człowiekiem.
Troskliwym, kochającym dzieci i…
Halo? Tak, jest. Kto mówi?
Kolega Barta, Milhouse?
Bart, rusz tu tyłek!
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
PROSIMY NIE ROZMAWIAĆ O ZEWNĘTRZNYM ŚWIECIE
- Tato? - Co?
A, to ty. Czego chcesz?
Nie byliśmy ze sobą blisko, prawda?
Nic o tym nie wiem.
Nie byliśmy na rybach, nie graliśmy w piłkę, a nawet się nie obejmowaliśmy.
Nie tańczyliśmy też brzuchami. O co ci chodzi?
Chcę, żebyś wiedział, że cię kocham.
Serio?
Synu, ja też cię kocham.
Mogę cię objąć?
- Tato. - Syneczku.
- Tatku! - Młody!
Mój staruszku.
Dobra, muszę lecieć.
Synu, nie. Musimy tyle nadrobić.
Pojedziemy na rybki?
Wiesz, gdybym nie miał tyle na głowie…
Cóż…
Dobra, chodźmy po robaki.
Nie ma na to czasu.
Bardzo chciałem to zrobić.
Mam cię!
No to zająłeś moje ostatnie chwile, tato.
Jeszcze krótki meczyk w zośkę.
Kocham cię, synu.
Tak, jasne. Stary jest niedopieszczony.
Ruszaj, kupo złomu. Muszę nadrobić stracony czas.
Przepraszam, panie władzo. Wiem, że jechałem za szybko.
- Dajcie mi mandat. - Słucham?
Dajcie mi mandat!
Zaraz. To brzmiało jak rozkaz.
Płacę podatki na wasze pensje.
Jeśli chcę dostać mandat, macie mi go dać.
A może nie chcemy dać ci mandatu?
Może chcemy cię zawinąć, cwaniaku?
Patrz, na co jeszcze idą twoje podatki.
Ładne. Za co siedzisz?
Za klimat.
Błyskawico, możesz zadzwonić.
Zaraz. Nie mogę zadzwonić do Marge.
No nasz ostatni wspólny dzień i nie wciągnę jej w ten bajzel.
Wiem! Zadzwonię do Barneya.
Nikogo nie ma, nikogo nie ma Nikogo nie ma.
Cholerne automatyczne sekretarki!
Dzięki, Barney! Zmarnowałem na ciebie jedyne połączenie…
Zaraz! Jestem, jestem. Cześć, Homer.
Pomóż mi. Jestem w więzieniu.
Serio? Podejdź do okna.
Cześć, sąsiedzie. Widzę cię!
Chodź tu i weź 50 dolców na kaucję.
Pięćdziesiąt dolców?!
Zabiłeś sędziego?
Skąd ja wytrzasnę 50 dolców?
Pizza!
Dlaczego tak się wystroiliśmy?
Bo czasem miło jest się wystroić do kolacji.
Dlaczego jemy z dobrej zastawy?
Bo czasem miło jest jeść z dobrej zastawy.
Po co te świecie?
Czasem miło jest zapalić świece.
Dlaczego czekamy na tatę?
Bo go kochamy i lubimy jego towarzystwo.
A tak naprawdę?
Ha! 48 dolarów i 70 centów.
Nie przyjmujemy zardzewiałego bilonu.
Umierasz, a nawet nie wpadłeś do Moe
na ostatnie piwko z kumplami?
Miałem to na liście
wraz z innymi rzeczami, których nie mogłem zrobić.
To mój szef!
Smithers, patrz na pociągającą parkę tej rudej.
Tak jest, maleńka.
Pracuj kostkami.
O la, la, proszę pana.
Hej, Burns! Żryj moje gacie!
Kto to był?
Toż to… Homer Simpson.
Jeden z pętaków z sektora siedem-G.
Simpson, tak?
W poniedziałek o dziewiątej ma być w moim gabinecie.
Zobaczymy, kto żre czyje gacie.
Ale miałem szczęście.
Prawie umarłem, nie mówiąc szefowi, by żarł moje gacie.
Daj spokój, Homer.
Masz czas na ostatnie piwo.
Proszę!
Muszę zadzwonić do Marge.
Tawerna u Moe, miejsce narodzin Rob Roya.
Jest Jerzy? Nazwisko Nywzadzie.
Chwileczkę.
Jest tu jakiś Nywzadzie?
Jerzy Nywzadzie?
Hej, Jerzy Nywzadzie!
Ej, chwilunia.
Słuchaj, ty mały, niedomyty gnojku.
Jak cię dorwę, wydłubię ci oczy korkociągiem.
Było zajęte.
Jeszcze jedno ostatnie piwo, proszę.
Cisza! Chcę coś powiedzieć.
Nigdy wam tego nie mówiłem, ale czasem, gdy jestem w pracy,
myślę o was i uśmiecham się. Dlatego często myślę, że…
Słowa tego nie oddadzą. Kocham cię, Moe.
Nie przy ludziach.
- Obyś umierał. - Kocham cię, Barney.
Po europejsku.
Muszę wracać do domu.
Szybciej, Barney.
Szybciej nie umiem kręcić.
Nie mogę dłużej czekać.
Zaczekaj, Marge.
Wracam do domu, skarbie!
Gdzie on się podział?
Marge! Marge!
Homer!
Nie czas na wyjaśnienia. Kocham was.
Napisałam dla ciebie wiersz.
- Nazywa się „Dla męża”. - Dobra, dobra.
„Czarne chmury się zbierają…”
Daj spokój, Marge.
„Wkrótce spadnie deszcz.
Najdroższego zabierają
Lecz odezwę wyda wieszcz
Zawsze kochać ciebie będę
Jedyny, kochany, najdroższy”.
To było piękne.
Żegnaj, Maggie.
Pozostań zawsze taka słodka.
Żegnaj, Liso.
Na pewno będę z ciebie dumny.
Żegnaj, Bart.
Fajna pościel.
Dobra książka.
DOBRA KSIĄŻKA
Na kasetach?
O, czyta Larry King.
Cześć, tu Larry King.
Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.
Ziemia była bezkształtna…
Alzeah spłodził Fineasza, Fineasz spłodził Abuszę, a…
…spłodził Ahamasza, Ahamasz spłodził…
…dalej, Amariah spłodził Aerita, Aerito spłodził…
…Szalam spłodził Hilczię…
…i zwróci serca ojców w stronę dzieci,
a serca dzieci w stronę ojców,
ażebym nie uderzył klątwą w ziemię.
I to tyle.
Obok jest mój kumpel, Duke Seaver. Idziemy na kawę.
Idziemy na zupę z macą.
Tak w ogóle, uwielbiam San Antonio Spurs.
Zobaczycie, że w tym roku wygrają całe NBA.
Nie zostało już nic do powiedzenia, poza…
Homer?
Homer…
Jego ślina… jest ciepła.
On żyje!
Homer, zbudź się! Ty żyjesz!
- Marge, przestań. - Obudź się! Ty żyjesz!
Co ty wygadujesz?
- Ty żyjesz! - Ja żyję!
Żyję i jestem przeszczęśliwy!
Od dziś będę żył pełnią życia.
SKWARKI DIETETYCZNE
Pełna! Trzecia z rzędu.
Tak jest. Zobaczmy to jeszcze raz.
Zaczynamy. Już ruszył.
Zauważcie tę pracę nadgarstka.
Zaraz wpadnie na tor,
a potem zakręci.
- Auć! Sam środek. - Ojej.
Jeśli da radę, pozbędzie się 40 kręgli.
Jednak ten mecz jest daleki od końca.
Zdecydowanie, ale od samego początku miał złe podejście.
- Takie mam zdanie. - Jest nieobliczalny, Jim.
- Jasne. - Zwykle traci panowanie
za siedem, osiem, dziewięć ramek…
- …Moline, Illinois. - To było Pontiac, Michigan.
Trzydzieści osiem kręgli, idzie na osiem.
Tak jest.
Podchodzi na pozycję.
Musi zbić pozostałe za jednym rzutem.
Napisy: Michał Cierniak