Z TAKIM PODEJŚCIEM DALEKO NIE ZAJDĘ.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
Musicie siedzieć tak blisko? Będą was boleć oczy.
- Nieprawda. - Prawda.
Następny film to McBain.
PAPLANIE O FILMACH
Kolejna strzelanina i wypychanie przez okna
według hollywoodzkiego szablonu. Oto typowa, bezmózga scena.
McBain, senator Mendoza to jeden z najzacniejszych obywateli w stanie,
a ty zepchnąłeś jego limuzynę z klifu, skręciłeś karki
trzech jego ochroniarzy i wjechałeś autobusem w jego drzwi?
Kapitanie, mam dowody, że jest szefem międzynarodowej szajki narkotykowej.
Nie chcę o tym słuchać. Wylatujesz!
Nie tylko ja.
- Tak jest, McBain! - Fajnie.
„Nie tylko ja”.
Chyba nie mówimy o tym samym filmie.
- O, nie. - Dla mnie McBain to nieprzerwany
rollercoaster dreszczy, wrażeń, glebanek i zabójstw.
A ta gonitwa na końcu?
Pogrzało cię? Ten film jest nędzny, jak twoja obleśna kawalerka.
Według twojej matki nie jest obleśna.
Matka? Bardzo dojrzałe. Mam dość obelg z podstawówki.
Lubię, jak ten łysol kłóci się z tą tłustą beczką smalcu.
Hej! Co jest?
Tato, zrób coś!
Dobrze, już dobrze.
Zaraz doktor TV przeprowadzi operację.
Chyba pacjent zmarł, doktorku.
Japa, chłopcze. Tani, chiński telewizor. Po co go kupowałem?
- Lepiej? - Nie!
Głupie… A teraz?
O, nie. Tylko zachowajcie spokój.
Jeśli spojrzy się z bliska, to nawet coś widać.
Tak, chyba masz rację.
To chore.
- Gapicie się na kropkę. - Ona ma rację!
Brakuje mi telewizji! Dobry Boże, daj mi choć jeden kanał!
To nie koniec świata. Zanim wzięliśmy ślub,
prawie nie oglądaliśmy telewizji.
- Łżesz. - Bart!
To prawda. Graliśmy w bilard i chodziliśmy na tańce.
Romantycznie.
Często zostawaliśmy w domu i rozmawialiśmy.
Wierzę, ale nie lubię.
Ciężko was sobie wyobrazić z tamtych lat. Ramię w ramię na rozstajach życia.
Mam tyle pytań.
- Wybierz jedno. - Dobrze.
Jak tata się oświadczył?
Cóż…
Panno Bouvier, chyba znamy powód
pani porannych nudności.
Gratulację.
Wolałabym opowiedzieć ci coś innego…
Na przykład, kiedy zakochaliśmy się w sobie.
Byliśmy w klasie maturalnej, ale nie znaliśmy się.
MIŁOŚĆ ZAMIAST WOJNY!
Ohyda.
Homer, spóźniłeś się na angielski.
A komu on potrzebny? Nie wybieram się do Anglii.
Chodź zajarać.
Jestem za równością praw, ale po co ta cała poprawka?
Przestań. Nie uważasz, że zasługujesz
na takie same zarobki, jak faceci na tej samej pozycji?
Nie, jeśli musiałabym dźwigać lub liczyć.
Marge, musisz to poczytać.
PANNA
Ci z warsztatów znów jarają.
MĘSKA
Spóźnimy się na stolarstwo.
Ale nie na lunch. Chodź na burgera.
Ciągle jesz, a w ogóle nie tyjesz.
To mój metabombizm. Chyba mam fart.
Proszę, proszę.
Toż to Homer Simpson i Barney Gumble.
Odpowiedź Springfield na Cheecha i Chonga.
Panowie pozwolą.
Załatwiliście sobie trzy dni w kozie.
- Wiecie, gdzie i kiedy. - Trzecia, stary budynek, sala 106.
SZKOŁA ŚREDNIA
W innym artykule przeczytałam, że zatrudnianie zawodowców
do wykonywania pracy gospodyń domowych, które, tak się składa,
nie robi z domu gospody, kosztowałoby 48 000 dolarów rocznie.
Tak jest, siostro!
Pierwszym krokiem do wolności jest oswobodzenie siebie
z nałożonych przez mężczyzn kajdan.
Tak, mamuśko! Zdejmij to!
- Nie myślałam, że tak szybko spłonie. - To pewnie przez chusteczki w środku.
Panno Bouvier, jestem w szoku.
Zasłużyłaś na jeden dzień w kozie.
- Wiesz, gdzie i kiedy. - W sumie to nie.
- Ja nigdy… - Trzecia, stary budynek, sala 106.
Hej, Estelle? Pójdziesz ze mną na bal?
Nie pójdę, nawet gdybyś był Elliotem Gouldem.
Znowu dostałem kosza.
Nie martw się. To duża szkoła.
Na pewno jakaś laska nie ma pary na bal.
Przepraszam, czy to sala 106?
Kto to jest?
Nie wiem.
Hej, poszłabyś…
Ona jest moja.
PODPISZ LISTĘ
Za co siedzisz?
Jestem więźniem politycznym. Ostatni raz zajęłam stanowisko.
Ja siedzę za bycie sobą.
Codziennie, gdy jestem sobą, trafiam tutaj.
Simpson, cisza!
Nie widziałem cię wcześniej w szkole.
- Dobra, Simpson. - Co jest?
Zarobiłeś kolejny dzień kozy.
- Może spotkamy się kiedyś… - Dwa dni.
Wybacz, nawet cię nie znam.
- Jestem Homer… J… Simpson. - Trzy dni, cztery, pięć.
- Warto było. - Sześć dni!
Simpson, na koniec sali.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Więzienny romans.
Zrobiłem pierwszy krok. Wiedziała o mnie, ale miała mnie gdzieś.
- Co jest, chłopcze? - Nic.
Nie pisnąłeś ani słowem,
a zwykle muszę wyrywać ci wiaderko z tłustych łap.
Zakochałem się, tato.
Weź sobie piwo.
- Tato, ja nie piję… - Przestań chrzanić.
„Ja tylko zbieram puszki, tatku”.
Bierz browar i weź jednego dla mnie.
Ładna ta twoja dziewczyna?
- Tak. - Ma olej w głowie?
- Pewnie. - Synu, to za wysokie progi.
Znajdź auto z wgnieceniem, pracę bez perspektyw i brzydszą laskę.
To moja wina.
Powinniśmy o tym pomówić dawno temu.
Dzięki, tato.
PEDAGOG SZKOLNY
Jestem Homer Simpson. Potrzebuję porady.
Już się robi.
Dobry Boże. Powinieneś był przyjść dawno temu.
No, może. Ale dopiero poznałem taką Marge Bouvier
i chcę, by mnie polubiła.
Nie udzielam tu takich porad.
Lubię myśleć, że robię coś przydatnego
dla uczniów od „N” do „Z”.
Mogę poradzić ci tylko tyle:
dzielcie zainteresowania i wydawaj, wydawaj, wydawaj.
Jakie ma zainteresowania, które mogę dzielić?
Należy do koła dyskusyjnego.
Spotykają się w sali 219 nowego budynku.
Klawo!
Co planujesz robić po skończeniu szkoły?
Ja? Będę pił dużo piwa i nie spał całe noce.
Chodziło mi o pracę.
Wkrótce otwierają elektrownię atomową.
To jedno z niewielu miejsc, niewymagających studiów.
Ja w elektrowni atomowej?
Bum!
NOWY BUDYNEK
Nawet wychowywanie niewidomego syna nie jest…
POKONAĆ SHELBYVILLE!
…zajęciem na całe życie.
Im więcej mu pomagasz, tym bardziej go krzywdzisz.
Biada Shelbyville, jeśli zlekceważą nasze mocne strony
w interpretacji dramatycznej.
Dzięki, Artie.
Jestem Homer Simpson. Chcę się na coś zapisać.
Mamy miejsce w drużynie debat.
- Debat? W sensie kłótni? - Tak.
Biorę, śmierdzielu! Dopiero się rozgrzewam, pani Bloomenstein.
Tegoroczny temat to „Stanowczość: czy dozwolona prędkość
powinna być niższa niż 90 km/h”.
Dziewięćdziesiąt? Bzdura. Owszem, ocali to kilka istnień,
ale miliony będą spóźnione.
Weź sobie „przeciw”.
CZY AMERYKA POWINNA ZWOLNIĆ?
W życiu.
Obecna dozwolona prędkość do anachronizm.
- Ignorant. - Przypadkowość…
- Zamkniesz się? - Chwileczkę.
To określenie wobec mnie…
- Ignorant. - Ignorant?
Wyzywasz mnie od głupków?
Ignorancja różni się od głupoty.
Nie dla mnie, ty…
- Homer. - Ignorancie.
- Sam jesteś ignorant. - Chyba ty.
Przedstawisz swoje kontrargumenty?
Z przyjemnością.
Aj, karamba!
Cześć.
Możesz mnie nie pamiętać. Jestem Homer Simpson.
- Pokazałem goły tyłek na debacie. - Pamiętam.
No to… Umówisz się ze mną?
Nie jesteś w moim typie.
Problem w tym, że mnie nie znasz.
Mam referencje. Spytaj… trenera Flanagana,
pana Sakofsky'ego i Barneya Gumble'a.
No, nie wiem.
Nie musisz mnie polubić.
Wcale nie musisz pozwalać mi
dotknąć twoich wspaniałości.
Chcę, żebyś była uczciwa.
Homer Simpson? Tak, kulomiot z reprezentacji szkoły.
Jeśli się przyłoży,
będzie ciężko trenował i wzniesie się na wyżyny,
może coś z niego będzie.
Uczyłem go cztery lata. Solidny „trójkowicz”.
W zeszłym roku zrobił lampę.
Próbuje zadowolić każdego, a może także pewną szczęściarę.
Pójdziesz ze mną na bal?
Dobry Boże, nie!
Dobrze powiedziane.
Jakieś dobre wieści?
- Przykro mi. - Co?
Wydajesz się miły,
- ale nie mam czasu. - Tak?
Zbliżają się miejskie mistrzostwa dyskusyjne.
- No i? - I udzielam korepetycji.
- Naprawdę? - Tak.
- Uczysz każdego? - Pomagam w języku francuskim.
Co za zbieg okoliczności. Mam problemy z tym przedmiotem.
Ty stary psie na baby.
Świetna historia. Wręcz czarująca. Działaj, cholero! Działaj!
Bart! Skup się.
Może opowiesz to swojemu synowi, gdy coś się popsuje.
Parę wypadło.
I tak mam ich sporo.
O, nie. Pryszcz.
Nie ma sprawy.
Zbrodnia doskonała.
Nie bądź dzieckiem, damo
Bądź damą, mała
Proszę tylko o jedno…
Cześć.
Dlaczego włączyłeś taką muzykę?
Pomaga mi się skupić.
Mnie nie. Wyłącz ją i przejdźmy do rzeczy.
- Crayon. - Bien.
Fenêtre.
Bien.
- Femme. - Très bien.
Będę się zbierać. Jutro ważne spotkanie koła.
Zaczekaj. Nie idź. Poczekaj.
Może zrobimy sobie przerwę?
Ciszej tam!
Jesteś niesamowity. Wcześniej nie umiałeś powiedzieć bojnour,
a teraz potrafisz odmieniać wszystkie czasowniki regularne,
dwa nieregularne i zaśpiewać pierwszą zwrotkę „Alouette”.
Alouette, gentille alouette Alouette, je te plumerai
Bien.
Nie wierzę. To działa. Mówisz mi nowe rzeczy,
a one zostają mi w głowie. Wszystko dzięki tobie.
Gdy widzę, jak składasz samogłoski i spółdzielnie…
- Spółgłoski. - Spółgłoski
pięknymi ustami i pięknym tchem
wypychasz je przez piękne zęby…
Merci… chyba.
Marge… pójdziesz ze mną na bal?
Wiesz, jesteś bardzo wyjątkowy.
Jesteś kochany, szczery, otwarty i bezpretensjonalny.
To chyba komplement. Pójdziesz ze mną?
Proszę. Powiedz oui.
Oui.
To będzie najlepsza noc w twoim życiu.
Odkładałem na nowy silnik,
ale wydam wszystko na nas.
Wynajmę największą limuzynę. Kupię największy bukiecik.
Mój smoking będzie miał najszersze klapy, najwięcej żabotów
i buty na największym koturnie.
Może… postawię włosy do góry.
Zaczekaj, Marge.
Jeśli lubisz szczerość i otwartość, to posłuchaj.
Nie chodzę na francuski.
To był genialny plan, żeby lepiej cię poznać.
Wiedziałeś, że jutro finały miejskiej dyskusji,
a trzymałeś mnie do pierwszej w nocy, udając głupka?
Homerze J. Simpson, nienawidzę cię!
Hej, Barney. Zgadnij, kto ma partnerkę na bal.
Na razie nic nie wskazuje, że historia
dojdzie do obecnego punktu.
Przestań się mazać.
Pobrali się, mają dzieci i kupili tani telewizor.
SZKOŁA ŚREDNIA SHELBYVILLE
DEBATY NISZCZ SPRINGFIELD
Nawet wychowanie niewidomego syna to nie zajęcie na całe życie.
Im bardziej mu pomagasz…
- Okropne. - …tym bardziej go krzywdzisz.
Gratulacje, Artie.
Marge, może to nie jest najlepsze miejsce
na takie pytanie,
ale…
pójdziesz ze mną na bal?
Mam tuzin niepodważalnych argumentów.
Pierwszy pochodzi z Time z 8 stycznia 1974 roku.
„Romans Ameryki z balem maturalnym.
Nawet podpierający ścianę mogą liczyć…”
Nie, Artie.
Najlepszy argument to nasza ośmioletnia znajomość i wspólny szacunek.
Z chęcią pójdę z tobą na bal.
Uszczypnij się w policzki, to się zaczerwienią.
Jeszcze trochę. Poniszcz naczynka, skarbie.
Nie możemy użyć różu?
Różu używają zdziry. Damy się szczypią.
Zastałem Marge?
- Kim… - Lub czym jesteś?
Jej partnerem na bal.
Pewnie chcesz wejść i usiąść?
- Dobrze. - Marge wybiera coraz brzydszych.
Tak to jest, jak się nie daje.
Zazwyczaj muszę zaakceptować chłopaków Marge,
ale z tego co mówiła, jesteś porządnym obywatelem.
Dzięki, panie B.
Idzie. Przygotujcie aparat.
Homer!
Co ty tu robisz?
Obiecałaś pójść ze mną na bal.
Mówiłam też, że cię nienawidzę i to była nasza ostatnia rozmowa.
Bałem się, że odwołasz randkę, więc trzymałem się na dystans,
chociaż oznaczało to opuszczenie trzech tygodni szkoły
i skończenie jej latem… oby.
Jestem Artie Ziff. Idę z Marge na bal.
No, cześć.
No, cześć, cześć.
Jaki przystojny.
To prawda.
Wejdź, młody człowieku.
Chwila. Skoro idziesz z nim, to kim ty jesteś?
Jestem… zapasowy. Przepraszam.
Skoro mamy tę nieprzyjemność na zawsze za sobą,
zróbmy zdjęcie szczęśliwej parze.
Powiedzcie „ser”.
Hej, kolego. Gdzie masz dziewczynę?
Jest z nim.
Auć.
Zabrać cię do domu?
Zapłaciłem za to auto,
za ten smoking i za dwie kolacje.
Jedziemy na ten bal.
No to na bal.
Nie tańczcie za blisko siebie. Bawcie się dobrze.
Chwila. Czy to bongo? Masz astmę?
Nie tamować ruchu.
Homer Simpson. Myślałem, że wyleciałeś.
Chciałbyś, Donderlinger.
Panie Donderlinger.
BAL MATURALNY NA ŻÓŁTEJ ŚCIEŻCE
- Stek czy kurczak? - Jedno i drugie.
Z drogi!
Barney!
Ten młodzieniec zarobił jakąś dekadę w kozie.
Dzieci, podliczyliśmy wasze głosy.
Królem i królową rocznika 1974 zostają…
Artie Ziff i Marge Bouvier.
Czyż nie jest wspaniała? Niech żyje królowa Marge!
Niech żyje królowa!
Koledzy i koleżanki. Zamiast głosować na jakiegoś mięśniaka
lub pięknisia,
wybraliście mnie, górującego nad wami intelektem, na waszego króla.
Gratuluję.
Bardzo dobrze powiedziane.
A teraz para królewska zatańczy dla was.
Czemu ptaki pojawiają się
Gdy widzą ciebie obok mnie
Muszę stąd wyjść.
Homer?
Tak?
Dlaczego to robisz?
Uszanuj, że przyszłam z kimś innym.
Ale to my jesteśmy sobie pisani.
Zwykle, gdy mam jakąś myśl, towarzyszy jej wiele innych myśli.
Jedna mówi „tak”, inna mówi „nie”, ale teraz słyszę tylko „tak”.
Jak mogę mylić się w jedynej sprawie, do której mam pewność?
Nie wiem, ale mylisz się.
Dokąd teraz, Romeo?
Do punktu widokowego.
Dobra, ale płacisz mi tylko za jazdę.
Jejku, Artie… Zaczekaj.
Nie wiem. To był piękny wieczór.
- Nie psujmy tego. - Tylko całus.
Artie, proszę…
- No już, pocałuj mnie. - Artie.
- Proszę? - Mówię poważnie!
Przestań!
Przepraszam, Marge.
Zabierz mnie do domu.
Jest pierwsza w nocy.
Od teraz biorę 45 dolarów za godzinę.
Spoko, jestem spłukany. Przejdę się.
Jasne. Po co psuć idealny wieczór?
Marge, byłbym wdzięczny,
gdybyś nie mówiła nikomu o moich wszędobylskich łapach.
Nie chodzi o mnie, ale jestem tak szanowany,
że ucierpi na tym całe miasto. Dobranoc.
Tak, jasne.
Pojawienie się tego Simpsona odmłodziło mnie.
Uspokoisz się? Poszła z właściwym.
Japa! Dalej nie mogę się przesunąć.
No dobra! Będę szedł błotem!
- Homer? - Marge?
Podrzucić cię?
Pewnie.
Wiesz, gdy wróciłam do domu,
uświadomiłam sobie, z kim powinnam była pójść na bal.
Z kim?
Cześć, partnerze.
Marge, pour vous.
Coś taki ponury?
Mam problem.
Gdy zatrzymasz auto, przytulę cię i pocałuję,
a potem nie będę mógł wypuścić.
I tak też się stało.
Napisy: Michał Cierniak