D'oh!
Słyszałeś o pani Hoover?
Podobno wypiła niechcący udrażniacz do rur.
Podobno wpadła do studni.
- Już, już. - O Boże, znowu ją ktoś rzucił.
Dzieci, nie zostanę z wami długo.
Właśnie byłam u lekarza, mam boreliozę.
Dyrektor Skinner będzie uczyć, aż przyjdzie zastępstwo.
- Co to borelioza? - Ja się tym zajmę.
Borelioza rozprzestrzenia się przez pasożyty zwane kleszczami.
Gdy się taki do ciebie przyczepi i zaczyna ssać twoją krew,
złośliwe krętki infekują twoją krew, aż przedostaną się do płynu rdzeniowego,
- a stamtąd do mózgu. - Mózgu. O Boże.
No, Elizabeth. Idź, idź. Dobrze, dzieci, zaczynamy.
Otwórzcie podręczniki na stronie 32.
Odejmowanie.
Bart Simpson! Wiem, że to ty.
A oto Śnieżynka II. To ją zatrzymaliśmy.
Chcieliśmy szarego, ale matka go zjadła.
Pani Krabappel, on traumatyzuje dzieci.
Jak zwykle zgadzam się z tobą.
Bart, natychmiast wyłącz to i siadaj.
Patrzcie na to.
Jak włączę wstecz, to wejdą z powrotem.
Nie, dzieci, nie macie zwidów. To, przyjaciele, jest samogłoska „szwa”.
- Pan na zastępstwo? - Tajess.
- To ja. - Pan ma świra?
Nie. To mój sposób na przykucie ich uwagi.
No dobrze. Bawcie się miło z nowym nauczycielem.
Czołem, jestem teksańskim kowbojem. Mamy rok 1830.
Pytajcie, o co chcecie, młodziaki.
Możemy pokopać piłkę zamiast przyrody po obiedzie?
Piłkę? Synu, nie mamy piłek w 1830 roku.
Inne pytania?
Rany, strasznie cicho na równinie.
Co wy na to? Chcę widzieć, jak każdy z was
gapi się na mnie dwojgiem oczu, teraz.
Mój kostium ma trzy problemy.
Kto wymieni te trzy rzeczy, dostanie mój kapelusz.
Myślę, że ja wiem.
- Jak się nazywasz? - Lisa Simpson.
- No to dalej, panno Simpson. - Po pierwsze
na pasku jest napisane „Stan Teksas”, ale Teksas został stanem w 1845.
- Bardzo dobrze. - Po drugie
- rewolwer został wynaleziony w 1835. - Doskonale.
Po trzecie wydajesz się być Żydem.
- Na pewno? - Albo Włochem.
- Jestem Żydem. - Nie było Żydów-kowboi.
Bardzo dobrze. Doskonale.
Mam też elektroniczny zegarek, ale przyjmę to.
Proszę, młoda damo. Gwoli ścisłości, było kilku Żydów-kowboi, panie i panowie.
Ważniacy o dobrym celu i grubym portfelu.
Mam na nazwisko Bergstrom, możecie się z niego śmiać.
Dwie sugestie to: „pan Bek-sztorm” i „pan Bąk-sztorm”.
Chłopcy i dziewczęta, dziś wybieramy przewodniczącego klasy.
Nie mogę głosować,
ale stanowczo sugeruję wybór Martina. Martin?
Jako wasz przewodniczący
będę się domagać biblioteki science-fiction
wyposażonej w ABC władców gatunku:
Asimov, Bester, Clarke…
- Co z Rayem Bradbury? - Wiem o jego dokonaniach.
Dziękuję i obserwujcie niebo!
Doskonale! Doskonale, Martin!
Jeśli skończyliście jeść pemikany, to zaśpiewajmy piosenkę o kowbojach.
Nie jest bardzo autentyczna,
ale możemy ją naprawić w miarę śpiewania. Dobra?
Dom, dom w górach
Właściwie, góry były daleko od domu.
Były opuszczonym miejscem,
gdzie czyhały niebezpieczeństwo i choroba.
Gdzie biega jeleń i antylopa
W przeciwieństwie do sprawnych Indian, kowboje jedli jedynie język antylopy,
a resztę wyrzucali.
Gdzie rzadko się słyszy Zniechęcające słowo
A niebo jest bezchmurne
ŚPIEWAJĄCY GAMOŃ
Cały dzień
Hej, a to co? Ty to narysowałaś?
Nie, nie ja. Nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła.
To ktoś niedojrzały, kto zamiast się rozwijać…
- Niezłe. Mogę wziąć? - Tak, ale to nie moje.
- Jesteś pewna? Jest dobre. - Tak. Zaczynam żałować, że to nie moje.
Panie i panowie, śpiewający gamoń.
Lisa.
ŚPIEWAJĄCA GAMONICA
- Jakieś inne nominacje? - Nominujemy Barta Simpsona.
Mowa! Mowa!
Miałem napisaną mowę, ale zjadł ją pies.
Dzieci! Dobrze. Bart, potrzebuję, żeby ktoś odpowiedzialny
dostarczył ważną wiadomość dla dyrektora.
ZAJMIJ BARTA PRZEZ CHWILĘ! PANI K.
- Możesz to zrobić? - Ale, pani Krabappel,
skąd bym wiedział, gdzie jest jego biuro?
Co ja wam mówiłam o zachęcaniu go?
Gdy Bart dostaje aprobatę za błazeństwo,
- myśli, że… - Juhu, Bart!
Bart! Bart! Bart!
„Nikt…
spośród setek osób, które odwiedziły targ,
nie wiedział, że szary pająk
miał najważniejszą z ról.
Nikogo przy niej nie było, gdy umarła”.
Dalej, Janey! Każdy ma jakiś talent.
Ja tylko chcę zobaczyć twój.
- Nie mam żadnego. - Nie możesz tak mówić.
Musi być coś, co robisz lepiej niż inni.
No, potrafię zrobić tak.
Tak! Świetnie.
Dobra. A co z tobą, Ralph?
Wspaniale! Chuck.
To obrzydliwe. Podoba mi się.
Lisa! Dalej, chowasz coś przed nami.
- Widzę, że masz saksofon. - Nie mogę.
- Dalej, Lisa. Na pewno jesteś dobra. - Nie, naprawdę.
- Dalej. Spróbuj tylko. - Proszę mnie nie zmuszać.
Dobra, wisisz mi coś ekstra.
Formalnie jestem jeszcze mężatką,
ale małżeństwo jest nieistniejące,
odkąd pan Krabappel przeprowadził się do miłosnego gniazdka.
Ciężko utrzymać małżeństwo w tym zawodzie.
Odkąd odszedł,
szukałam zastępstwa do nauki lekcji, której boleśnie potrzebuję.
Pani Krabappel, próbuje mnie pani uwieść.
- No i? - Przykro mi, pani Krabappel.
Jesteś bardzo miła, ale to dzieci kocham.
Gdy zasypiam, pan Bergstrom jest ostatnim, o czym myślę.
Jest też pierwszym, o czym myślę.
- Mam tak z twoim ojcem. - Nie, nie rozumiesz.
Gdy pan Bergstrom się uśmiecha, widać tylko te zęby.
Ale gdy naprawdę go rozśmieszyć, widać też te.
To chyba górne kły.
Może miał operację ortodontyczną,
ale są absolutnie idealne.
Też zauważam takie szczegóły u twojego taty.
Nie, mamo. To jest inne.
Przy nim czuję, że nie ma nikogo lepszego.
Ja tak mam z twoim tatą.
Mamo, porozmawiamy na serio?
Lisa, możemy porozmawiać, ale najpierw zaakceptuj fakt,
- że czuję coś takiego do twojego taty. - Dobra.
Wczoraj czytał nam Pajęczynę Charlotty
i na końcu się popłakał, nie próbując chować łez.
Płakał przez książkę?
Pamiętajcie, nikt, dosłownie nikt
nie może wrócić z obiadu bez skały magmowej,
czyli wulkanicznej,
i skały osadowej, czyli warstwowej.
- Lisa, mogę na chwilę? - Tak! Tak, panie Bergstrom?
Twoja praca domowa jest zawsze taka dokładna.
Czy pomaga ci z nią tata?
Nie. Praca domowa to nie jego specjalność.
To nic takiego. Mój tata…
- Nie mój. - Nie skończyłem.
Nie trzeba, jeśli koniec nie brzmi „beka”.
W próbce pobranej w naszej klasie…
POZNAJ KANDYDATÓW
...inspektor stanowy odnalazł 1,74 cząstki na milion azbestu!
To za mało. Domagamy się większej ilości azbestu!
Więcej azbestu! Więcej azbestu!
BART DO MARTINA: „ŻRYJ PORTKI”
Wow! Jesteś na pierwszej stronie.
- Tato, to tylko konkurs popularności. - Tylko konkurs popularności?
Przepraszam, co jest ważniejszego od popularności?
Bart, naprawdę myślisz, że możesz wygrać?
Jasne. Czemu nie?
Super. Wiedziałem, że masz charakter.
Lekarz mówił, że nadpobudliwość, ale wiem lepiej.
Przewodniczący Simpson.
- Nieźle brzmi, co, chłopaku? - Tak.
Pokaż im, na co cię stać!
On mówi, że nie ma łatwych odpowiedzi. A ja, że nie szuka wystarczająco mocno!
Bart! Bart! Bart!
GŁOS NA BARTA TO GŁOS NA ANARCHIĘ!
SEKS! A TERAZ, GDY MAM TWOJĄ UWAGĘ, GŁOSUJ NA BARTA!
STOŁÓWKA
Bart! Bart! Bart!
MARTIN PRINCE TAK, MARTIN PRINCE.
Opłaca się odnosić do najniższego wspólnego mianownika.
- Zatęsknisz za wybrykami brata. - Kiedy?
Gdy znajdziesz się w miejscach, o których inni tylko słyszeli.
Gdzie moja inteligencja będzie atutem, nie ciężarem?
Tak. Jest takie miejsce. Uwierz mi.
Wierzę wszystkiemu, co pan mówi przez swoje słowa, mowę ciała
oraz semicką urodę.
„Droga pani Hoover, ma pani boreliozę. Tęsknimy za panią. Kevin mnie gryzie.
Niech pani szybko wraca. Oto rysunek krętki”.
- „Pozdrawiam, Ralph” - Świetnie.
Hej, dzieciaki! Dowiedziałem się, że Muzeum Historii Naturalnej Springfield
będzie się zamykać na zawsze w związku z brakiem zainteresowania.
Zachęcam do odwiedzin, póki się da.
Lisa musi jutro iść do muzeum, myślę, że powinieneś ją zabrać.
Muzeum? Jutro?
Marge, chętnie, ale planowałem…
Spać? Jeść dużą kanapkę? Oglądać telewizję? Spędzić czas z synem!
Spędzić czas z synem. Potrzebuje uwagi.
Rozmawiałam z Lisą
i martwię się o waszą relację.
Ja też, mamo. Myślę, że się oddzielają.
- Zamknij się. - Homer, proszę!
Marge, nie rozumiesz. Nie mogę, bo…
Nie ma wyjścia. Byłbyś mądrzejszy, to byś coś wymyślił.
Ale nie jesteś. Więc możesz…
Dobra, dobra, zabiorę ją.
Wstrętny mózg.
MUZEUM HISTORII NATURALNEJ
SUGEROWANY DATEK 4,50 $
Co macie na myśli przez „sugerowany datek”?
- Może pan zapłacić, ile chce. - A jeśli chcę zapłacić zero?
- To zależy od pana. - Ode mnie, co?
- Tak. - Rozumiem.
I pani myśli, że ludzie będą płacić
cztery dolary pięćdziesiąt centów, nawet jeśli nie muszą,
ze zwykłej dobroci ich…
Jak pani uważa. Powodzenia.
Będzie wam potrzebne.
- Pan Bergstrom! - Cześć, Lisa.
Hej! Nie musisz płacić. Przeczytaj napis.
A to musi być twój ojciec.
Jego zęby były postrzępione do rozszarpywania ciał,
ale mógłby połknąć cię całą.
- Wow! - Właściwie, panie Simpson,
wiadomo dużo o procesie mumifikacji.
Najpierw żelaznym hakiem wyciągano mózg nosem,
a ciało wypełniano trocinami i cebulą.
- Ohyda! - Dosyć straszne.
Ale wolałbym, by goniło mnie to niż wilkołak.
Boże.
VIEK BOHATERÓV KANAPKI
Panie Simpson, będę bezczelny.
Zauważyłem, że Lisa czuje, iż nie ma silnego męskiego wzorca.
- Tak powiedziała? - Nie, nie powiedziała tak,
- ale, wie pan, ona… - Widać to?
Rozgląda się i widzi innych ojców z dobrą edukacją,
młodym wyglądem, bez kredytów
i myśli: „Czemu ja? Czym zasłużyłam na tego
- grubego…” - Panie Simpson,
musi pan zmężnieć.
Waży się przyszłość wspaniałej dziewczyny.
Jeśli jest wspaniała, niech dostanie 6.
Postawię jej szóstkę.
Niech pan nie mówi, że to dzięki mnie.
- Panie Simpson, zasłużyła na nią! - Dobry pan jest, przyznam.
Zrujnował moją jedyną szansę na poznanie
pana Bergstroma poza szkołą.
Wiesz co.
Czemu nie zaprosimy go na kolację?
Mamo, wspaniale!
- Mogę pomóc ugotować jego ulubione danie? - Jasne!
- Pożyczyć biżuterię? - Tak!
- Przekłuć uszy? - Nie.
- Pomalować buty na różowo? - Tak.
- A paznokcie? - Nie.
- Możemy mieć wino? Mogę je pić? - Tak. Nie.
- Musi być Bart? - Tak.
Zrobimy to w tym tygodniu?
„Panie Bergstrom, prosimy o przywilej pana towarzystwa”. Nie.
„Panie Bergstrom, jeśli ma pan wolne w ten piątek”. Nie.
„Panie Bergstrom, lubi pan schabowe?” O nie, na pewno nie.
Dzień dobry, Liso. Wróciłam.
Widzicie, dzieci, moja borelioza okazała się psy-cho-so-ma-tyczna.
Zwariowała pani?
- Nie, oszukiwała. - Nie, właściwie, trochę tego i tego.
Czasami, gdy jakaś choroba pojawia się w magazynach
i kanałach informacyjnych,
to naturalne, że zaczynasz myśleć, że ją masz.
- Gdzie jest pan Bergstrom? - Nie wiem.
Choć chciałabym z nim porozmawiać.
Nawet nie tknął mojego planu lekcji. Czego on was nauczył?
Że warto żyć.
Głosowanie będzie trwać od teraz do końca przerwy.
GŁOSOWANIE DZIŚ GŁOSY
Dla tych, którzy zdecydowali się przemyśleć sprawę,
mamy ostatnie wystąpienia.
Martin?
Nie mam już nic do powiedzenia.
- Bart? - Impreza zwycięska pod zjeżdżalnią!
PŁATNE ZA DZIEŃ
Panie Bergstrom!
- Panie Bergstrom! - Hej! Wyprowadził się dziś rano.
Musiał dostać nową pracę, zabrał kostium Kopernika.
Wie pani, gdzie go znajdę?
Pojedzie najbliższym pociągiem do stolicy.
Pociąg, jakie to do niego podobne. Tradycyjny a przyjazny środowisku.
Tak, a także podstawa naszego kraju,
od kiedy Leland Stanford wbił ten złoty kołek w Promontory.
Widzę, że ciebie też poruszył.
- Dzięki za głos, koleś. - Nie głosowałem. To dla kujonów.
Masz rację.
- Dzięki za głos, dziewczyny. - Zapomniałyśmy.
Nie martwcie się.
Byleby parę osób zagłosowało. Nie, Milhouse?
- Lewis? - Nie.
- Ktoś musiał zagłosować. - A ty, Bart?
Nie zagłosowałeś?
Domagam się przeliczenia.
Jeden dla Martina. Dwa dla Martina.
- Jeszcze raz policzyć? - Nie.
Wolę się upewnić. Jeden dla Martina. Dwa dla Martina.
Tu, przewodniczący.
SIMPSON POKONUJE PRINCE'A
DODATEK! PRINCE POKONUJE SIMPSONA
Pociąg stoi na peronie piątym…
Panie Bergstrom!
- Hej, panie Bergstrom! - Hey! Lisa!
- Zaiste, hej, Lisa. - Co? Co się stało?
No bo…
chciał pan wyjechać, tak po prostu?
Przepraszam, Lisa.
Takie jest życie nauczyciela na zastępstwie.
To oszust.
Jednego dnia może nosić spodenki od WF-u,
innego mówić po francusku albo udawać, że umie używać
- piły taśmowej, albo Bóg wie co. - Nie może pan jechać.
Nie będę miała lepszego nauczyciela.
To nieprawda. Będą inni nauczyciele.
- Proszę! - Nie mogę cię okłamać, jestem najlepszy,
ale, wiesz, potrzebują mnie przy projektach w stolicy.
Ja też pana potrzebuję.
To problem klasy średniej.
Każdy, komu zależy, porzuci cię dla bardziej potrzebujących.
Ja… Rozumiem.
Panie Bergstrom…
Będę tęsknić.
Wiesz co.
Kiedy poczujesz się samotna
i że nie masz w nikim wsparcia, tyle tylko musisz wiedzieć.
Dziękuję, panie Bergstrom.
- Proszę wsiadać! - To chyba już koniec.
Jeśli mogę…
pobiegnę przy pociągu, gdy będzie zabierał pana z mojego życia.
Żegnaj, Liso, kochana.
Będzie dobrze. Przeczytaj notatkę!
JESTEŚ LISA SIMPSON
Bart nie dostał ani głosu?
To najgorsze, co mogło się nam przydarzyć.
Dobra, dobra, rozlane mleko.
- Coś taka przygnębiona? - To nic.
Lisa, powiedz tacie.
Pan Bergstrom dziś wyjechał.
Na zawsze.
- I? - Nie sądziłam, że zrozumiesz.
To, że mnie to nie obchodzi, nie znaczy, że nie rozumiem.
Cieszę się, że nie płaczę, bo nie zniosłabym tego, gdybyś myślał,
że to, co powiem, wynika z emocji.
Ale jesteś pawianem!
- Ja? - Tak, ty!
Pawian! Pawian! Pawian!
Chyba nie rozumiesz, co mówisz.
Pawian!
Kiedyś musiałem to usłyszeć. Nie wierzę, że od niej.
Słyszałaś to, Marge? Nazwała mnie pawianem.
To najgłupsza i najbrzydsza z małp człekokształtnych.
Homer, nie możesz czuć teraz urazy.
Lisa na górze cię potrzebuje.
Jej zaufanie do ojca zostało naruszone,
a żadna dziewczynka nie może być szczęśliwa bez wiary w tatusia.
IDŹ SOBIE
„Idź sobie”.
Lisa, nie powstrzymuj się. Wal śmiało.
Czy płaczesz, bo nazwałaś tatę pawianem?
- Nie! - Szaleństwo.
D'oh!
- To wcale nie idzie dobrze. - Słuchaj!
- Jeśli chcesz, żebym ci wybaczyła… - Nie.
Żałuję, że nie wiem, co powiedzieć.
Może ta muzyka pomoże.
Straciłaś kogoś wyjątkowego, a to boli.
Mam szczęście, nigdy nie utraciłem nikogo wyjątkowego.
Wszystkie wyjątkowe dla mnie osoby są pod tym dachem.
To prawda.
Będziesz miała wiele wyjątkowych osób w swoim życiu, Lisa.
Jest pewnie takie miejsce, gdzie się wszyscy spotykają,
jedzenie jest pyszne, a kolesie jak ja podają drinki.
Może nie wytłumaczę ci tego,
ale naprawię domek dla lalek.
Przynajmniej nadaję się do małpiej roboty.
Czaisz? Małpiej?
- Rozumiesz? - Tak.
Pewnie mogę przytrzymać gwoździe ogonem.
Jesteś głupiutki.
- Daj mi banana. - Nie mam bananów.
No dalej, nie daj mi czekać.
- Przepraszam, że nazwałam cię pawianem. - Nie ma sprawy.
Przewodniczący Prince, przewodnicząca Princess, przewodniczący…
- Co się dzieje, synu? - Tato…
Gdybyśmy tylko zagłosowali z Milhouse'em i Louisem.
Synu, czy dostałbyś pieniądze za bycie przewodniczącym klasy?
- Nie. - A miałbyś więcej obowiązków?
- Tak. - A czy ten cały Martin
będzie robił coś fajnego,
jak rzucanie pierwszej piłki w World Series?
- No, nie. - Niech więc niemowlę possie z butelki.
To moje motto.
Dzięki, małpoludzie.
Rany Julek, to dopiero wychowywanie.
Śpij dobrze, Maggie. Trzy na trzy.
Homey, wyjaśniliście sobie wszystko?
Nic nie mów, Marge. Chodźmy do łóżka.
Jestem na największej fali w moim życiu.
Napisy: Ada Kałużna