ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIGDY JUŻ NIE ZROBIĘ NIC ZŁEGO.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
CZĘSTUJ SIĘ PRZEKĄSKAMI
- „Hors d'oeuvres”. - Homer! Obiecałeś.
Obiecałem, że nie będę jeść? Nigdy. Kłamiesz.
Homer, proszę. Nigdy nie mieliśmy przyjęcia.
Musimy odpłacić przyjaciołom, którzy nas zapraszali.
Nigdy nie mieliśmy przyjęcia? Co z tą wielką imprezą
z szampanem, muzykami, świętoszkami i tak dalej?
To nasze wesele.
Dzieci, czas iść spać.
Ale, mamo, chcę posłuchać inteligentnych przekomarzanek.
Tak, w łóżku nie ma zabawy.
Zobaczysz, jak dorośniesz.
Mała. Tak.
Już tu są!
- Jak wszystko wygląda? - A ja?
- Wystarczy kieliszków? - A lodu?
- Włącz płytę! - Jak się nazywają nasi przyjaciele?
Dzieci, idźcie!
- Cześć, Homer! - Wejdźcie.
- Świetnie wyglądasz. - Wyglądasz cudownie.
A dom, zrobiliście… coś.
Mogę zostać barmanem?
Mam doktorat w miksologii.
Studencik.
Homer, chcesz spróbować mojego ponczu Flandersa?
Czemu nie? Kupiłem go.
Czemu nie dolejesz trochę alkoholu następnym razem?
Wręcz przeciwnie, Simpson.
Są w nim trzy kieliszki rumu, miarka bourbonu
i odrobinka Crème de Cassis dla smaku.
Serio? To prawda, że czuję przyjemne ciepło
i zaczynam bełkotać.
- Masz rację. Daj kolejnego. - Homer, powoli z alk-e-holem.
Pamiętasz, jak na imprezie rok temu
- zwymiotowałeś do kosza na pranie? - Nie.
Cześć. Jesteście szwagierkami Homera, nie?
Pamiętam was. Ale nie pamiętam, żebyście były takie piękne.
Hej!
Czy to nowy rodzaj gazu łzawiącego? Naprawdę bolesny.
Doktor Hibbert.
- Dobrze się bawicie? - Nie, nie za bardzo.
Ktoś wrzucił mi jedną z tych nowych kostek lodu
ze sztuczną muchą.
To ja. Nabrałeś się.
Homer, te nowe kostki lodu są często robione
z bardzo toksycznych substancji.
O ironio, prawdziwa mucha byłaby bardziej higieniczna.
Powinieneś zobaczyć swój wyraz twarzy.
RANY NASZA IMPREZA SSIE
Bart! Chodź tutaj.
- Co? - Ty mała małpko.
- Jesteś małą małpką? - Tak.
Bart, zrób to, co robisz i jest takie urocze.
- Co? - To, co wiesz, jak robić.
- Co? - Idź spać.
Hej, wszyscy!
Patrzcie! Jestem najzabawniejszym człowiekiem świata!
Homer, ty królu.
PIĘĆ DOLARÓW
Czekałem latami, żeby cię ochrzanić,
ale nigdy nie mogłem się na to zebrać.
Nie znam cię. Nasze żony się przyjaźnią.
- Poznaliśmy się trzy godziny temu. - Śmierdzisz!
Ty i cały twój marny biznes śmierdzicie. Odchodzę!
- Nie… Nie odchodź. - Dobra.
Możesz… podać mi… garść orzechów…
- Maude? - Jasne.
Nie te orzechy.
- Te na spodzie. - Dobrze.
Dzięki za zaproszenie. Świetnie się bawiłem.
Muszę przeprosić za męża.
Jeśli chcesz, żeby przeżył noc, sugeruję przekręcić go na brzuch.
Dziękuję, tak zrobię, doktorze.
- Dzięki za przyjście. - Powiedziałem „jeśli”.
Nigdy w życiu nie najadłam się tyle wstydu.
Czemu? Co zrobiłaś?
Marge!
- Chodź za mną. - Gdzie idziemy?
Żeby dzieci nie słyszały.
W dzieciństwie nie cierpiałam, gdy rodzice się kłócili.
Znów się kłócą w samochodzie.
Ta muzyka zawsze przeszywa mnie dreszczem.
Homer, pamiętasz, jak się zachowywałeś wczoraj na przyjęciu?
Jak się zachowywałem?
Powiedziałem: „Niech zdejmę tylko ubrania i zatopię się w martini”.
- Dobrze powiedziane, zaiste. - Dziękuję.
W moim drinku jest mucha.
- Ja ją włożyłem. - Naprawdę?
Wrzuciłem ją tam jako żart.
- Czysta komedia. - Czysty Homer.
Ogłaszam to najcudaczniejszym żartem sezonu.
Homer?
Uważałam się za cierpliwą, tolerancyjną kobietę
i że nie ma granicy, po której przekroczeniu przestałabym cię kochać.
Ale wczoraj wieczorem nie tylko przekroczyłeś tę granicę,
- zwymiotowałeś na nią! - Przepraszam, kochanie.
- Możemy o tym zapomnieć i pójść na mszę? - Idę dziś sama.
Ty zostaniesz i wytłumaczysz Bartowi,
- czemu zraniłeś go na całe życie. - Nie zraniłem!
Ja… Masz na myśli uraz w środku?
Mogłeś zauważyć wczorajszego wieczoru, że tata był trochę dziwny.
- Pewnie nie rozumiesz dlaczego. - Rozumiem. Byłeś nawalony.
Przyznaję. Nie wiedziałem, kiedy powiedzieć „stop”.
Przepraszam. Mam nadzieję, że nie straciłeś do mnie szacunku.
Tato, mam do ciebie tyle samo szacunku, co wcześniej.
Zanim zaprezentuję zwiastun następnego kazania,
mam parę ogłoszeń. Mamy nowe ulotki, dostępne na półce z gazetkami,
między innymi „Biblijni oszuści”, „Szatańskie erekcje”,
„Dobry Boże”, „Więcej szatańskich erekcji”,
a dla nastolatków: „Wielu dresiarzy się w piekle smaży”.
Marge? Marge?
Wybaczcie, Pan oraz ja nie możemy konkurować
z butami Homera Simpsona.
Czemu nie wstrzymamy wszystkiego, aż usiądzie?
- Przepraszam. - Siadaj, Homer.
Pani Lovejoy i ja urządzamy
trzeci coroczny warsztat małżeński w weekend nad Jeziorem Sumów.
To doradztwo psychologiczne
dla par, których małżeństwa wiszą na włosku…
lub szukają dostrojenia.
Zainteresowani mogą się zapisać w westybule
po mszy.
Czy Simpsonowie przyjdą na nasz warsztat?
ZAPISY NA WARSZTAT
Bardzo kuszące. Naprawdę wspaniały pomysł.
Marge! Co robisz? Oszalałaś?
Nie! Daj mi…
- Będziemy tam. - D'oh!
Weekendzie małżeński, nadchodzę.
- Teraz chcesz pojechać? - Urządzają go nad Jeziorem Sumów
Nie nazywaliby go Jeziorem Sumów, gdyby nie było tam sumów.
Jedziemy na warsztat, żeby dostroić nasze małżeństwo.
Żadnego wędkowania.
To pewnie niańka.
- Dzień dobry. Jestem pani Simpson. - Simpson…
- Przyszłaś po więcej, co?
- Hej! Co? Co? - Ojej!
Gdzie znajdziemy niańkę na ostatnią chwilę?
Rety, bez opiekunki nie pojedziemy.
Cios prosto w serce.
Na co nam opiekunka?
- Mam prawie dziesięć i pół roku. - Mamo, nie odważyłabyś się.
Nie tym tonem albo poczujesz moją dłoń.
- Nie! - Dziadku?
- Hej! Co? - Dziadku, możesz coś zrobić?
- Mogę się ubrać. - Och. Zastanawiałam się,
czy mógłbyś popilnować dzieci w weekend?
Pytam się, bo jestem zdesperowana.
Jasne. Ostatnia deska ratunku. Stary dziadek, baran,
na którego nie można w niczym liczyć, kurdebalans.
Wszyscy są przeciwko mnie.
Zrobię to.
Wkładam ostatnie rzeczy.
Gdyby Maggie miała gorączkę, zadzwoń pod ten numer.
Jeśli włoży palec do kontaktu – pod ten.
Jeśli wypije detergent – dzwoń tu.
- Daj mi listę! Umiem czytać. - Dobrze, dobrze.
Pa pa, dzieci, zachowujcie się.
Dzwoń tu, gdyby dziadek wpadł do wanny.
- Słyszałem. - Pa.
Dziadku, mama się tak spieszyła, że zapomniała ci to dać.
To lista rzeczy, które możemy i nie możemy robić z Lisą.
Możecie palić cygara?
JEZIORO SUMÓW 13 KM
SKLEP Z PRZYNĘTAMI
Przynęty.
Lepiej zatankujmy.
Napełnij bak. Wysiądę rozprostować nogi.
- Dokąd to? - Nad Jezioro Sumów.
- Polujesz na Generała Shermana, co? - Chwila. Kim jest Generał Sherman?
Tylko największym sumem w okolicy.
- Ach tak? - Mówią, że waży do 227 kg.
- Kto tak mówi? - Oni.
A to jedyne znane zdjęcie generała.
Nie widać, czym dokładnie jest, ale jest okropnie wielki.
Panowie, złowię Generała Shermana.
Po zakupach pojedziemy do wypożyczalni i Burgerów Krusty'ego,
a potem do salonu gier.
Bart, dziadek to miły starszy pan, który nam ufa.
Na pewno możemy go wykorzystywać?
Lise, w tych szalonych czasach pełnych zamętu
kto wie, co jest właściwe?
Lecz obecnie intuicja podpowiada mi: „Oskub dziadka”.
Państwo Simpsonowie, witajcie.
Cieszymy się, że przyjechaliśmy.
- Witaj, Helen. - Witaj, Marge.
Ależ to Homer Simpson.
Przybyłeś wypolerować małżeństwo?
Nie twoja sprawa.
Pastorze, czy będzie okazja, żeby powędkować?
Obawiam się, że nie. Nie da się naprawić małżeństwa w kilka godzin, Homer.
To zajmuje cały weekend. Musimy łowić na przynętę szczerości,
a wtedy szczęśliwe małżeństwo nam nie umknie.
Rozumiem.
Łapię też wyrażenia kręglarskie.
Trzy pary. Nasza najwyższa frekwencja.
Może niech każdy po kolei się przedstawi i opowie nam trochę, czemu tutaj jest.
- John, Gloria? - Mam na imię Gloria.
Jestem tu, bo ten tu Johnny
nie był w stanie podołać wyzwaniu w sensie męskości.
Nie żebym chciała czuć jego woń ginu i kwaśnej porażki na sobie.
- Wystarczy, Gloria! - Dziękuję, Glorio.
John, może teraz ty nam powiedz, czemu tu jesteś?
Ona nigdy nie gotuje, nie sprząta
i wyraża się wulgarnie.
- To królowa jędz. - Nieprawda.
- Królowa jędz. - Nie.
Oto twoja korona, Wasza Wysokość!
- Królowo jędz! - Won, ty wieprzu!
Dobrze trafiliście.
Najpierw spójrzcie sobie w oczy.
Twoje oczy – zapomniałem, jakie są piękne.
- Nigdy już się nie kłóćmy. - To było głupie.
- Nie mówmy o tym. - Nie mówmy wcale.
Pamiętajcie o tym, jak was ocaliłem,
gdy będziemy zbierać na tacę.
Dobra, Ned, Maude, co was tu sprowadza?
- Cóż… - Dalej, Neddy.
Czasami Maude, niech ją Bóg błogosławi, podkreśla ustępy w mojej Biblii,
bo nie może znaleźć własnej.
- Dobrze, że nie macie broni w domu. - Homer, a wy?
- Upiłem się i zajrzałem jej w dekolt. - Nie, Homer.
Marge nam powie o twoich wadach. Ty nam opowiedz o jej.
- Jest idealna. - Dalej, Homer. Jakie ma wady?
- Czasami potrafi być irytująca. - Homer.
Nie przerywaj. Przyjdzie twoja kolei.
- Skończyłem. - Dobrze. Marge?
To nie tak, że go nie kocham. Zawsze się za nim wstawiam.
Ale jest taki egocentryczny.
- Czekaj! - Homer.
Zapomina o urodzinach, rocznicach, świętach…
zarówno religijnych i świeckich. Żuje z otwartymi ustami. Uprawia hazard.
Przesiaduje w obskurnym barze z menelami i kanaliami.
To wszystko prawda.
- Nie przerywaj. - Przepraszam.
Wyciera nos w ręczniki i odkłada skąd wziął.
Tylko kilka razy tak zrobiłem.
- Dwa litry czekoladowych. - Są.
- Dwa litry czeko-krówkowych. - Są.
Dwa litry czeko-czeko-czekoladowych.
- Tak. - Wasza mama naprawdę napisała
tę listę zakupów?
- Dziadku, co za pytanie. - Co dalej, Lise?
Posypka i syropy.
- Hej, Dziadek, alejka szósta, gazem. - Dobra, ale zgaś cygaro.
Pije z kartonu. Nigdy nie przewija dziecka.
Gdy idzie spać, mlaszcze,
a gdy się budzi, brzmi jak klakson.
I drapie się kluczami.
To chyba tyle.
A, nie. Kopie mnie przez sen, a jego paznokcie u stóp są za długie i żółte.
Tyle mogę sobie przypomnieć. Chyba jesteście zmęczeni.
Dziękuję, że pozwoliliście mi wyrzucić z siebie kilka rzeczy.
Ominęło nas luau. Skończmy na dziś.
Ale, kapitanie, nie zemszczę się
za śmierć mojego partnera tą pukaweczką.
Nie chcę tego słuchać, McBain. Ta twoja armata jest wbrew przepisom.
W tym wydziale działamy podręcznikowo.
Pa, podręczniku.
- Super! - Nieźle, McBain!
Wiecie, dzieci, robi się późno.
Powinieneś iść spać, dziadku. Za nami długi dzień.
Przemądrzały cwaniak.
Nie mam co się oszukiwać. Przechodzę kryzys etyczny.
Wyjdę o 5.00. Złapię Generała Shermana o 5.30.
Oczyszczę o 6.00. Zjem o 6.30.
Z powrotem w łóżku o 7.00 bez obciążających dowodów.
Zbrodnia idealna.
Homer?
Wymykasz się na ryby. Nie wierzę w twój egoizm.
Możesz iść na ryby kiedykolwiek,
teraz jesteśmy tu, żeby uratować nasze małżeństwo.
Nawet teraz myślisz o rybach, prawda?
Czy mogę być szczery?
- Tak. - Masz rację, myślę.
Pomóż mi, Marge. Jak być dobrym facetem?
- Wracaj do łóżka. - Dobrze.
Ale nie mogę spać. Mogę się przejść?
Jasne.
Muszę być dobrym mężem. Muszę być dobrym mężem.
Hej, dzieciaku, zapomniałeś…
Dalej, Generale Shermanie, popisuj się siłą,
ty wielki, brzydki sumie.
Mam już gotową patelnię i kostkę masła z twoim imieniem.
Homer?
- Cukru? - Tak, dziesięć łyżeczek.
Dziadku, dolewka.
Na pewno mama wam pozwala pić kawę?
Po raz ostatni, tak!
Dalej, poddaj się.
D'oh!
Milhouse, gruba biba w Casa de Simpson.
Jedyny dorosły jest kruchy i stary.
Melina Barta. Około drugiej. Bądź tam albo się chowaj.
Powiedzieć przyjaciołom? Dobra, ale mam odjechanych kumpli.
Dobra. Wychodzę w południe i już mnie zapraszają na imprezę.
To ćwiczenie na zaufanie.
Upadasz w tył i wierzysz, że małżonek cię złapie.
Muszę to robić?
Nie. Nawet gdyby twój mąż tu był, odradzałbym to.
Marge, jako profesjonalny doradca małżeński, po raz pierwszy
muszę powiedzieć jednej stronie, że mają 100% racji.
To wszystko jego wina.
Napiszę to na certyfikacie, który możesz oprawić.
Tam, tam
Wyślij słowo, wyślij je tam
Że nadchodzą Jankesi…
Dobra, rybo, pewnie się zastanawiasz, czemu tu jeszcze jestem.
Złowienie cię uczyniłoby mnie najsławniejszym rybakiem…
zaraz obok tego… tam…
tego łysego z kablówki.
Święta makrelo!
Milhouse, nie widziałem cię. Uwaga.
Wporzo impreza, Bart. Jakieś laski powyżej ośmiu lat?
Jeszcze nie, ale dzień przed nami.
- Coś nie gra? - To chyba jasne.
Poniżyliśmy się i opóźniliśmy
ruch praw dzieci na wiele dekad.
Świetnie się z tobą bawi, Lise.
Hej, ty! Przestań! Zamknij drzwi! Odłóż to! Nie!
Ty czarcie, mam zdjąć pasek?
- Ta. - Dobra, pokażę ci.
Niech to szlag.
Kocham cię, ale muszę cię zabić.
Uważaj na siebie. Dzięki za przyjście.
- Fajny krawat, Nelson. - Dzięki. Twojego taty.
Próbowałem być dobrą niańką, ale zawiodłem.
Jestem słaby, bezużyteczny, stary…
Lisa, mam takie silne, nieprzyjemne uczucie, którego nigdy nie miałem.
To się nazywa skrucha, ty podła parodio niespożytej młodości.
Jak sprawić, żeby odeszła?
Łapiesz za wiadro i szczotkę
i czyścisz najmocniej i najszybciej w życiu.
Jestem zwycięzcą Jestem zwycięzcą
Nie ma czasu na przegranych
Bo jestem zwycięzcą Świata
Cześć, kochanie.
- Jak idzie warsztat? - Przyjechaliśmy tu,
bo myślałam, że mamy problem w małżeństwie.
Lecz nie sądziłam, że problem był tak wielki.
- Jak możesz… - Marge?
Nie wiesz, co ta ryba znaczy.
Ta ryba oznacza lepsze życie dla nas oboje.
Czyni ze mnie zwycięzcę i bohatera.
- Dla kogo? - Dla dziwaków ze sklepu z robakami.
Ta ryba pokazuje tylko, jakim jesteś egoistą.
Jeśli tak sądzisz, to ją wrzucę z powrotem.
- Ta, jasne. - Patrz tylko!
Zrobiłem to.
Odrzuciłem sławę i śniadanie dla mojego małżeństwa.
Walczyłem przez sześć godzin.
Jedno jej słowo, a ja wyrzucam rybę.
A ty mi mówisz, że mamy problem małżeński?
- Chodź tu, maleńka. - Homer.
- Wróciliśmy. - Jak małżeństwo?
- Jak zwykle, perfectomundo. - Ojej! Dom wygląda świetnie!
- Dziadku, jak to zrobiłeś? - Udając, że płaczę.
Zgadza się, dobrze słyszeliście. Udając, że płaczę!
Mogę to włączyć i wyłączyć jak kran w zlewie.
Och, płaczę. Tak mi smutno.
- Nieźle, dziadku. - Już nigdy nie zaufam starej osobie.
Przechytrzyłem was. Na razie, frajerzy.
Tak. Generał Sherman.
Mówią, że to 227 kg czystej podwodnej furii.
Nie wiadomo, ile ma lat, ale jeśli mnie spytasz, jak większość,
- to ma ze 100 lat. - Nikt go nie złowił?
Jeden gość był blisko. Zwał się Homer.
Miał 213 cm wzrostu i ramiona jak pnie drzew.
Jego oczy były jak ze stali, zimne i twarde.
Miał burzę włosów, czerwonych jak ogień piekielny.
Napisy: Ada Kałużna