ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE BĘDĘ SIĘ POPISYWAĆ.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
Szybko. Jak nie dotrzemy zaraz na konwent,
znikną najlepsze komiksy.
Co cię obchodzą dobre komiksy? Kupujesz tylko Kacpra Cienkiego Duszka.
To smutne, że zrównujesz przyjacielskość z cieniactwem.
Mam nadzieję, że nie zdobędziesz prawdziwej popularności.
Wiesz, co ja myślę?
Myślę, że Kacper to duch Richiego Richa.
- Są podobni. - Ciekawe, jak umarł Richie.
Może pojął bezsensowność pogoni za pieniędzmi i odebrał sobie życie.
- Dzieci, rozchmurzycie się? - Za to Radioaktywny Człowiek rządzi!
Zawsze powie coś super, gdy bije złych kolesi.
Nie jest wyjątkowo błyskotliwy.
Tak? Patrz.
Wykopuje kolesia na słońce i mówi: „Wystarczająco gorąco?”.
Myliłam się.
XII KONWENT KOMIKSOWY
Jesteśmy!
WSTĘP: 8 $ DLA PRZEBRANYCH: 5 $
Szkoda, że się nie przebraliśmy.
To wygląda jak zniżka dla…
Bartmana!
KASA
- A ty kim jesteś? - Bartmanem.
- Pierwsze słyszę. Pełna cena. - Marne zdzierstwo.
Działa?
Młodzi ludzie Springfield,
jako burmistrz chcę was powitać na konwencie śmiesznej książki.
Oraz podziękować za doładowanie lokalnej gospodarki 300 dolarami.
Wasze młode duchy dodały blasku temu staremu koniowi wojennemu.
Rzekłbym, że czuję się jak Napromieniony Człowiek.
Chyba „Radioaktywny Człowiek”, głupku.
Pomyliłem się.
Bawcie się dobrze i zwińcie się do 18.00, zanim przyjdą masoni.
Zdobądź imię tego smarkacza. Nikt ze mnie nie kpi.
RZECZY ZNALEZIONE
Przepraszam. Czy ktoś znalazł lewe ucho Wolkana?
Zobaczmy.
Mamy pasek narzędziowy, kilka tricorderów, miecz świetlny…
Przykro mi.
DAJ WESOŁEMU JACKOWI TATE OCENIĆ TWOJE DZIEŁO
- Siema, Bart. - Siema, Otto. Co to?
Mój własny pomysł na komiks, mały człowieczku.
O kolesiu, który za dnia jest kierowcą szkolnego autobusu,
a w nocy walczy z wampirami w postapokaliptycznej strefie wojny.
- Super! - Dalej, Bart.
Idziemy na Buddy'ego Hodgesa.
- To ten, co grał Chłopca Opada? - Tak!
Wow! To chyba nie zabili go w Wietnamie.
Te papierosy Laramie
dają mi stalowe nerwy, których potrzebuję do zwalczania zła.
Jeny, Radioaktywny Człowieku.
Chciałbym być tak duży, by palić laramie.
Przepraszam, Chłopcze Opadzie. Musisz poczekać do 16. roku życia. Uważaj!
Czy Radioaktywny Człowiek zdąży uratować Ziemię?
ZOBACZ ZA TYDZIEŃ! LARAMIE
Czy to nie było świetne?
Wiecie, dzieci, na pewno wszyscy chcemy pamiętać Dirka Richtera
za jego grę jako Radioaktywny Człowiek,
a nie za jego marną końcówkę życia.
Więc utrzymajmy pytania na poziomie, dobrze?
Powitajcie Buddy'ego „Chłopca Opada” Hodgesa!
Pytania?
Gdy Radioaktywnemu Człowiekowi wstrzyknięto serum pomniejszające,
- jak to możliwe, że ubrania też zmalały? - Na pewno nie wiem,
ale skończyłem właśnie grać Ram Tam Tamka
w drugiej krajowej trupie Kotów.
- Widział ktoś? - Tutaj!
- Chłopcu Opadzie! Ja, ja! - Ty. Chłopiec w masce.
Myślisz, że Dirk Richter nawiedza burdel, gdzie znaleziono jego przestrzelone ciało?
Dirk Richter był pięknym człowiekiem.
Zostawcie go w spokoju, sępy.
Hej! Radioaktywny Człowiek numer 72!
„POŚLUBIĆ WROGA”
To wymyślona historia o ślubie Radioaktywnego z Larwą.
Wow, numer dziewiąty!
WKRACZA CHŁOPIEC OPAD
Zanim Chłopiec Opad został asystentem.
Słuchajcie, pokażę wam coś wyjątkowego,
jeśli obiecacie schować brudne łapska i ich nie ruszać.
Podziwiajcie!
Wow! Pierwszy numer Radioaktywnego Człowieka.
- Oto on. - Musi być wart z milion dolarów.
Jest, chłopcze. Ale sprzedam ci go za 100 $, bo przypominasz mi siebie.
- Mam tylko 30 $. - To go nie dostaniesz.
Muszę. Do tej pory nie wiedziałem, po co Bóg mnie zesłał na ziemię.
Teraz wiem. Żeby kupić ten komiks.
Emocjami nic nie wskórasz.
Dobrze się bawiliście?
Tak, mamo. Wyobraź sobie, za dolara kupiłam 35 Kacprów
i pół tuzina Lois Lanes.
Nigdy nie wiedziałem, co w niej widzi Superman. Dajcie mi Wonder Woman!
I to złote lasso. Może mnie związać, kiedy chce.
- Homer! - Żartowałem tylko, Marge.
Co powiecie na kolację w Burgerach Krusty'ego?
Ja stawiam.
Nieźle, Homer! Zuch z ciebie, tato,
zabierasz nas do takiej wykwintnej restauracji.
- Dobra, o co ci chodzi? - Potrzebuję 100 $ na komiks.
Sto dolców na komiks? Kto go narysował, Michał Michanioł?
Proszę, tato. Chcę tego bardziej niż cokolwiek na świecie.
Twój problemo.
- Proszę, tato. - Nie.
- Proszę, tato. - Nie. Nie!
Słuchaj, synu. Wiemy,
że zwykle, gdy mnie tak nękasz, to się poddaję.
Nie winię cię, że próbujesz. Widać, że uważałeś.
Ale obaj wiemy, że nie dam ci 100 $.
- Dasz spokój? - Nie.
- Dasz? - Nie.
- Dasz? - Nie. Nie.
Dobra!
Wygrałem! Masz za swoje!
Tak! Jak ci się to podoba?
Nie chełp się, Homer.
Gdy byłam w twoim wieku, Bart,
najbardziej na świecie chciałam dziecięcy, elektryczny piekarnik z żarówką.
Rodzice nie chcieli go kupić,
więc poszłam do sióstr, Patty i Selmy.
- Damy ci pół naszego kieszonkowego. - Aha, ale będziesz naszą niewolnicą.
- Dobra. - To nam da dużo wolnego czasu.
Zacznijmy palić.
Przez miesiące pracowałam i pracowałam, a moje siostry paliły i paliły.
Wenus
Och, Wenus
Potniki mają być wyprane ręcznie i wysuszone bez wyżymania.
Ale wielki dzień w końcu nadszedł. Ponieważ na niego zapracowałam,
wszystkie podgrzewane żarówką smakołyki były superpyszne.
Może zatem praca dorywcza to dobry sposób.
Och, mamo, nie mógłbym cię o to prosić.
Zajmujesz się już Maggie i masz utrapienie z Lisą.
Mówiła, żebyś ty znalazł pracę, głupku.
Ja?
Miałem pracować? Na serio?
Nie zdałem sobie wtedy sprawy, ale kawałek mojego dzieciństwa
wyślizgnął mi się na zawsze.
- Bart! Na co się gapisz? - Nic.
Nie powiedział tego i ja też nie, ale w tamtej chwili
tata i ja byliśmy bliżsi niż…
- Bart! Przestań. - Przepraszam.
Potrzebuję pieniędzy Dużo pieniędzy
Puste butelki, puste butelki.
Praktycznie pusta.
- Proszę, Apu. - Bardzo dobrze. Czy wykorzystać depozyt
do pokrycia kosztu megawiśniówy?
Nie dzisiaj. Potrzebuję dziesięć centów.
Dobrze widzieć, że uczysz się handlu.
DLA BARTA OD CIOTEK PATTY I SELMY
KANTOR
- Zamerykanizuj je, dobrodzieju. - Okej.
Wszystkie te monety były warte trzy marne centy?
Niech nam się wiedzie.
To takie upokarzające. Czuję się jak kujon.
- Jak idzie? - Okropnie.
Śmieją się, nie kupują.
Może musisz zagrać im na uczuciach. Zobaczmy…
Teraz wyglądasz żałośnie.
Lemoniada jest do bani. Potrzebuję lepszego produktu.
Zobaczmy…
PIWO ZA PIĘĆ CENTÓW
Stójcie w kolejce. Tanie piwo i życzliwe ucho.
Podejdźcie.
Bart, dasz mi na krechę?
- Mam krucho w tym tygodniu. - Spadówa.
Masz koncesję na alkohol, młodzieńcze?
Pies ją zjadł.
Sprzedaż piwa wymaga koncesji.
Musi wam się chcieć pić od wypisywania tych wszystkich mandatów.
Dwa na koszt firmy?
- To pierwsze wykroczenie… - Możemy przymknąć na to oko.
Do widzenia, panowie.
Hej, co tu…
Moje piwo! Moje piwo! Moje piękne piwo!
PAŁAC FRYZJERSKI JAKE'A
Biedny chłopak jest zdesperowany.
Chce zarobić, żeby kupić komiks.
Komiks? Rety. Chłopcy jednak się nie zmieniają.
- Jaki komiks, Rozwalacz Nazistów? - Chyba nie.
Wyślij go do mnie. Może mi pomóc przy paru rzeczach w domu.
Wie, jak mieszać wapno, prawda?
Pani Glick?
Ty musisz być Bart Simpson.
Wyglądasz, jakbyś miał silne, młode plecy.
Zjesz coś? Mam suszone morele, pastę migdałową,
- cukierki z kiszonej kapusty. - Nie, dzięki.
- Kto to? - To mój brat, Asa.
Zabito go w Wielkiej Wojnie.
Zbyt długo trzymał granat.
To dla ciebie, kajzerze Billu.
Przesyłka specjalna od Wujka Sama i chłopaków z kompanii D.
Tak, Johnny'ego, Harrisona, brooklyńskiego Boba i Reaggiego.
Tak, nawet Reaggiego. Nie jest taki nadęty, gdy go…
Proszę, zjedz cukierka.
- Chłopcy uwielbiają cukierki. - Nie, dzięki.
Chłopcy uwielbiają cukierki!
Wolałbym zabrać się do pracy.
Zaczniemy od pracy w ogrodzie.
Jak skończysz, dostaniesz browarka.
Chcę, żebyś wypielił wszystkie chwasty.
Wiesz, które to chwasty?
- Wszystkie? - Zuch chłopak.
Uważaj z nożycami. Będę oglądać historie w środku.
- Jack, proszę. Mam męża. - To właśnie mnie podnieca.
- Przestań. Więcej… - Obrzydliwe…
lecz prawdziwie ekscytujące.
- Skończyłem. - Nieba miłosierne!
Krwawisz. Pójdę po jodynę.
Zobaczmy, ortezy na haluksy, wątroba, jodyna.
- Nie kręć się. - Słuchaj, nie masz może…
Nigdy nie ulepszyli jodyny.
- Cześć, mamo. - Zarobiłeś coś?
Jeszcze nie, a kosztowało mnie to sporo bólu.
Myślę, że to bardzo miłe, że pomagasz pani Glick.
- Biedaczka nie ma nikogo. - Nie bez powodu.
Sporo mułu się gromadzi w tych rynnach, prawda?
Zaraz ja cię zamulę, ty stary nietoperzu.
Dziś wypierzemy Beulę. Wiesz, co to jest?
Jakaś babcina rzecz sprzed 50 lat?
Nie. To moja suknia ślubna.
Ale później ufarbowałam ją na czarno
- i stała się moją suknią żałobną. - Super opowieść.
LOCH ANDROIDA I SKLEP Z KARTAMI BEJSBOLOWYMI
„ZABIERZ MNIE DO KOMIKSÓW I KART BEJSBOLOWYCH”
Ostatniej nocy śniło mi się, że trzymałem cię w objęciach.
Nie, tylko nie jodyna! Wypal zarazki pochodnią,
amputuj moje ramię, tylko nie…
Dzień wypłaty.
Założę się, że czekałeś na tę chwilę.
- O tak, proszę pani. - Proszę bardzo, 50 centów.
- Pięćdziesiąt? - Zasługujesz na każdy cent.
Wiesz, dużo mówiłam o tobie moim przyjaciółkom,
im też przydałaby się pomoc.
- Pięćdziesiąt centów? - Bart, nie podziękowałeś.
Słuchaj, kobieto, mogę wyjść bez krzyku.
Mogę wyjść bez złego słowa.
Ale nie ma mowy, żebym powiedział „dziękuję”.
Nie ma za co. No już, zmiataj,
wydaj je na gwizdki i biszkopty.
Ja ci dam biszkopt.
- Biszkoptem w twarz. - Co się stało?
Harowałem cały tydzień dla tego uschłego babsztyla,
a w zamian dostałem 50 centów.
Gdy byłem w twoim wieku, 50 centów to była kupa forsy.
- Serio? - Nie.
Tato, zrobiłem wszystko, co mogłem, a zarobiłem tylko 35 $.
Mam dość pracowania.
- Praca jest dla gamoni. - Synu, jestem z ciebie dumny.
Byłem dwa razy starszy, gdy to zrozumiałem.
- Mogę go dostać za 40$? - Czterdzieści dolców? Zapomnij.
- Po to musiałem wstać ze stołka? - Tylko tyle mam. Sprzedawałem ziarno.
Odwiedziłem ciotkę w domu opieki.
Wyłowiłem dziesięć centów z kanału, na Boga!
- Nie ma mowy. Czego chcesz? - Dostanę go za 35 $?
Nie! Przeklęte dzieciaki. Na co mi to? Mam magistra z folkloru i mitologii.
Przepraszam.
Ma pan kartę z Carlem Yastrzemskim
z 1973 r., gdy miał duże baczki?
Pokaż mi 30 $,
bo jak ich nie masz, to się nie podnoszę.
Dobra.
Czekajcie.
Martin, jeśli ty, Milhouse i ja zrzucimy się razem,
to będzie nas stać na pierwszy numer Radioaktywnego Człowieka.
- Proszę. Bokobrody Yaz. - Nie chcę jej.
- Przeklęte dzieciaki. - Słuchaj, kolego, mamy 100 $
i chcemy kupić pierwszy numer Radioaktywnego Człowieka.
Więc podrepcz tam z powrotem
- i go przynieś! - Tak jest!
Wow! Zaciągnijcie się, chłopaki.
Pachnie jak marzenie.
- Pachnie jak mój dziadek. - Wygląda, jakby miało padać.
Lepiej zanieśmy go do domu.
Kupiliście więcej, niż myśleliście.
ZAMKNIĘTE
TESTY ATOMOWE
Moje spodnie…
zaczepiły się o drut kolczasty!
Dobry Boże! Łyk! Bomba atomowa!
Staję się radioaktywny.
Od dzisiaj będę się zwał… Radioaktywnym Człowiekiem!
A więc tak do tego doszło.
Myślałbym, że uderzenie bombą atomową zabiłoby go.
- Teraz zmądrzejesz. - Przewróć stronę, Bart.
Uważnie.
Możecie przychodzić czytać kiedy tylko chcecie.
- Może schowamy go u mnie w domu? - U ciebie? Oszalałeś.
Komiks jest nasz tak samo, jak jest twój.
Co wy na to?
Bart może go mieć w poniedziałki i czwartki, Milhouse – wtorki i piątki,
a ja – w środy i soboty.
- Świetnie. - Chwila.
- Co z niedzielą? - Tak. Co z niedzielą?
Własność w niedzielę będzie wybierana przez generator liczb losowych.
Dla mnie będą cyfry 1–3, dla Milhouse'a 4–6,
- a dla Barta 7–9. - Świetnie.
Chwila. Co z zerem?
- Tak. Co z zerem? - Tak.
Cóż, w mało prawdopodobnym przypadku, że wypadnie zero,
zdecydujemy, grając w papier, kamień, nożyce.
Wygrywając 3 z 5 razy.
- Dobra. - W porządku.
Wspaniale. Dziś jest sobota,
a zatem, panowie, zabieram mój komiks i…
Niezłe podejście, Martin. Niemal ci wyszło,
ale dziś komiks zostaje tutaj.
Jeśli zostaje komiks, to ja też.
I ja.
Dobrze. Wszyscy tu zostaniemy razem z komiksem.
Będzie jak nocowanie. Tak, nocowanie.
To robią kumple, nie? Tak po przyjacielsku.
- Chcę go przeczytać jeszcze raz. - Niezła próba, paniczu.
Milhouse, kwas w twoich dłoniach mógłby zniszczyć papier.
Chcemy przechować ten komiks na zawsze, tak żeby ostatni z nas,
dostąpił honoru bycia z nim pochowanym.
Co to znaczy „ostatni z nas”?
- Mówiłem o dalekiej przyszłości. - Ta, jasne.
Bart, nie popychaj go.
Obaj jesteście przeciwko mnie.
Nikt nie robi głupca z Bartholomewa J. Simpsona.
- Przestań! - Ty przestań.
Nie, ty przestań.
Myślałam, że może chcecie trochę mleka i ciasteczek.
- Dziękujemy, pani Simpson. - Dzięki, mamo.
Słodkich snów, chłopcy.
Jeszcze jeden krok i będziesz trupem.
- Muszę iść do łazienki, Bart. - Ta, jasne, ja też,
- ale jakoś nie wstaję. - Co się dzieje?
Nasz przyjaciel Martin próbował ukraść komiks.
Zwiążmy go!
- Wszystkich gości tak traktujesz? - Sza, prosię, bo wsadzę ci jabłko w usta.
Nie możemy ryzykować. Musimy go pilnować na zmianę.
- Ja zacznę. - Więc w to pogrywasz.
Niech stary Bart się zrobi ospały, a gdy odwróci plecy, bum!
- Nie uda się, rozumiesz? - Wariujesz, Bart.
Powiem twojej mamie.
- Martin, powiedz, co robimy z kapusiami. - Nie wiem.
Coś gorszego niż tym, którzy idą do łazienki?
- Nie powstrzymasz mnie. - Zobacz tylko.
Homer, mocno się rozpadało. Zobaczysz, co u chłopców?
Wszystko u nich gra.
Bart! Komiks!
Nie puszczaj mnie, Bart!
Milhouse, nie jest tak daleko do ziemi. Deszcz pewnie zmiękczył glebę.
Nie, Bart, nie!
Wiecie, gdybyście mnie nie związali, mógłbym teraz ratować komiks.
Zamknij… zamknij się!
Pomóż mi, Bart. Nawet nie chciałem komiksu.
Chciałem Carla Yastrzemskiego z dużymi bokobrodami.
Chłopcy, chodźcie lepiej do domu. Nie chcecie dostać kataru.
- Och, mamo. - No, dalej.
Możecie bawić się w wiązanie w środku.
Wstawiłam kakao. Kto chce sztucznych pianek?
- Ja! - Ja!
Podniósłbym rękę, gdybym mógł.
D'oh!
To nie ma sensu, chłopacy.
Kolejny komiks powrócił do ziemi, skąd przyszedł.
Tak ciężko na niego pracowaliśmy, a teraz zniknął.
Nie mamy nic, bo nie mogliśmy się podzielić.
- O co ci chodzi? - O nic. Tylko się wkurzam.
Świat znów jest bezpieczny…
ale… na jak długo?
KONIEC
Napisy: Ada Kałużna