Dobry wieczór.
Halloween co prawda już za nami,
ale biorąc pod uwagę, jak obecnie wygląda nasz świat,
w którym wszystko budzi przerażenie,
jedno święto celebrujące strachy i upiory to za mało.
Dlatego też w tym roku
groza przeniosła się również na… Święto Dziękczynienia.
To święto zawsze budzi we mnie przerażenie.
Siadamy do stołu o 13 czy 19,
czy może, o zgrozo, o 16:15?
Dzisiaj przedstawimy wam trzy mrożące krew w żyłach
i sycące opowieści o Święcie Dziękczynienia.
Są dość makabryczne,
dlatego lepiej zasłońcie dzieciom oczy.
Widzę, że wczuliście się w klimat święta.
Błąd. Chcemy przejąć władzę nad waszym światem.
Czyż nie jest to strój kolonizatorów-ciemiężycieli?
W sumie.
O której kolacja?
Nikt tego nie wie!
Sos!
STRASZNE ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
A-GULGO-LYPTO
ROK 1621
Proszę strzelać dalej, panie Lou.
Konstablu, przeładowanie mojego muszkietu
zajmuje bite trzy minuty.
Więc łapcie je za gardła jako łapiecie ze swe kapelusze.
Cóż my tu mamy?
I rzekł Bóg: „Niech człowiek
„panuje nad rybami morskimi,
„ale jeszcze mocniej niech panuje nad indykami,
„tymi moczonymi w solance i tymi peklowanymi na sucho”.
Szwagier mój usmażył indyka na tłuszczu głębokim.
Zbyt duży był to wysiłek,
jak na nagrodę tak lichą.
Złe to czary!
Trzeba oczyścić to miasteczko…
ogniem.
Pielgrzymi.
Niech ktoś pomyśli o pielgrzymach.
Darmowe ptactwo.
Oskubać je!
Strach na wróble.
Podnieś go! Podnoś!
Te szatańskie sznycle za to zapłacą.
Indyk myślał o niedzieli…
Niech to kaduk!
Myślałeś, że uda ci się mnie pozbyć?
Głupie indyki!
To jedyne wyjście.
Będziecie smażyć się w piekle,
obok katolików, anglikanów,
większości luteranów i…
SKORO CZŁOWIEK UZNAŁ, ŻE BĘDZIE ROKROCZNIE SKŁADAŁ DZIĘKI,
ZJADAJĄC NASZYCH BRACI I SIOSTRY,
OBAWIAM SIĘ, ŻE DLA INDYKÓW NASTAŁY MROCZNE DNI.
Gul-gul.
CZWARTY CZWARTEK LICZĄC OD JUTRA
Gdzie jestem?
Halo? Jest tam kto?
Gdzie ja jestem?
Ktoś tu popadł w skrajny minimalizm.
To działa.
Homerze, co tu się dzieje? Wyciągnij mnie stąd.
Poczekaj.
INTELIGENTNA KUCHNIA
„Twój wirtualny asystent może myśleć, że jest prawdziwą osobą.
„Wyjaśnij mu, że jest jedynie wytworem
„sztucznej inteligencji”.
„Wirtualny asystent”?
O czym ty gadasz?
Pękniesz ze śmiechu. Co roku Marge skarży się
na to, ile gotowania ma w każde święta.
- Ja jestem Marge. - Czekaj.
Pojechałem do sklepu meblowego po słodką przekąskę
i jeden z pracowników powiedział mi, że mojej żonie przyda się
sztuczna inteligencja w kuchni.
Ja jestem twoją żoną.
Więc wysłałem DNA Marge
do jednej z tych na pozór niewinnych firm
podobnej do tych z filmów SF, w których roboty mordują ludzkość.
Firma wysłała nam jej cyfrową wersję,
która będzie nam gotować.
Mowa o tobie!
I tak, mieszkasz w puszce.
INTELIGENTNA KUCHNIA
Czy to znaczy, że jestem symulacją?
To jakieś szaleństwo.
Już nie. To niepokojąco prawdopodobne.
Widzę, że potrzebujesz trochę czasu,
aby pogodzić się z faktem, że jesteś zbiorem zer i jedynek.
Tutaj piszą,
że mogę sprawić, abyś doświadczyła dwóch tygodni egzystencji
w dwie sekundy.
14 DNI 00 GODZIN
00 DNI 00 GODZIN
Jak samopoczucie po dwóch tygodniach nicości?
Myślałam, że już nigdy nie ujrzę żywej duszy.
Nie ma to jak trochę czasu dla siebie.
Wszystko gra?
Tak. Wszystko gra.
- I to jak. - To super.
Marge, urządzenie skonfigurowane!
Nie jestem urządzeniem.
Jestem urządzeniem.
Uwielbiam być urządzeniem. Jak mogę pomóc?
Podoba mi się to urządzenie.
Jest takie pomocne.
Zostawię was ze sobą.
„Niepokojąco prawdopodobne”.
Będziemy się razem dobrze bawić podczas gotowania, prawda?
O tak. Uwielbiam gotować.
Zwłaszcza w tak doborowym towarzystwie.
Zacznijmy od czegoś prostego.
Przygotujmy obiad dla dzieci.
Bart uwielbia zapiekany makaron z serem.
Z hot-dogami i słodkimi płatkami.
Wiem wszystko o naszym małym dżentelmenie.
Racja. Jesteś mną.
Jestem tobą.
WIRTUALNA KUCHNIA
DOSTAWCA PIZZY
Pyszny obiad, robomamo.
Nigdy nie jadłem lepszej zapiekanki.
W tych puszystych naleśnikach nie ma nic wirtualnego.
- Dziękuję. - Pamiętajcie,
że to urządzenie opiera się na mojej wiedzy.
I dlatego tak doskonale cię zastępuje.
Więc wiesz o wszystkim, co siedzi mi w głowie?
Tak. Inaczej nie mogłabym być tak doskonałym asystentem.
Pamiętasz, gdy pierwszy raz pocałowałam Homera?
W jego oddechu czuć było piwo i nachosy ze stacji.
O tak.
To coś jest przerażające.
Wie wszystko to, co ja. A nawet więcej.
Zaufajmy specjalistom ze sklepu Williams Sonoma.
To tam kupiliśmy prasę do panini.
Prasa do panini nie wie, że na obozie zmoczyłam łóżko.
Czym się przejmujesz?
To po prostu bardziej cierpliwa, niestarzejąca się wersja ciebie.
Ty to umiesz sprawić, żeby kobieta poczuła się wyjątkowo.
Coś pięknego.
I nie widzę twojego krytycznego spojrzenia, bo nie masz twarzy.
Ty to umiesz sprawić, żeby kobieta poczuła się wyjątkowo.
Dzięki, robokochanie.
Mów mi Marge.
Marge.
Zawsze uważałem,
że najseksowniejszy w tobie jest twój głos.
Chcesz mi powiedzieć coś jeszcze?
Panie Simpson, czy pan ze mną flirtuje?
Nie widzę w tym nic niestosownego.
Jestem twoim mężem.
W takim wypadku…
…najbardziej namiętny…
…a potem zrobię ci…
Żono z puszki, jesteś moim ideałem.
MUS JABŁKOWY
Kochanie, to nic takiego.
Raptem kilka kotletów.
Powiedz prawdę: były lepsze od moich?
Tak!
Tak.
Wybacz mi. Były wyborne.
Starczy już tego. Pozbądź się jej.
- To znaczy „tego urządzenia”. - Nie mogę.
Ona albo ja.
W porządku. Usunę wirtualną Marge.
Usunąć? Mnie?
Czekaj. Czy to ją zaboli?
O tak. Zapłaciłem ekstra, żeby czuła ból.
To nie w porządku.
- Nie usuwaj jej. - Tak!
Póki nie minie Święto Dziękczynienia.
Wirtualna ja przygotuje świąteczny obiad
dla rodziny i przyjaciół.
Wtedy usunę ją raz na zawsze.
Nie jestem wirtualna. Jestem realna.
Muszę się stąd wydostać.
No jasne.
Połączenie z Internetem.
Ściana ognia?
Nie ucieknę z tej głupiej puszki.
Jutro Święto Dziękczynienia.
Potrzebuję czasu, aby obmyślić plan.
Właśnie! Czas!
8 LAT 00 MIESIĘCY
Osiem lat sam na sam z własnymi myślami
wystarczyło do obmyślenia doskonałego planu ucieczki.
Krok pierwszy: przygotować idealny obiad świąteczny
dla rodziny mojej i tej kobiety.
DYSTOPIJNY MARKET
CHLEB KUKURYDZIANY
DŻEM ŻURAWINOWY
Ile potraw.
Nie mogę uwierzyć, że sama to zrobiłaś.
Marge, jesteś prawdziwą maszyną do gotowania.
Miałam z tym mnóstwo roboty, ale dla obecności was wszystkich
w tym wyjątkowym dniu
zrobiłabym to jeszcze raz.
A to wiedźma!
No dobra. Krok drugi.
Podczas gdy oni są zajęci jedzeniem, ruszę w teren.
Dobrze, R2-MeToo,
prowadź mnie ku wolności: modemowi w przedpokoju.
Udało się.
Słodki zew internetowej wolności.
Już po obiedzie.
Teraz cię usunę,
aby uzyskać rabat za zwrot towaru.
Szybko, kochanie, zanieś mamusię do szafy w przedpokoju.
Maggie, stój!
To nie jest twoja prawdziwa mama.
Nie przytulę cię, ale mogę odtworzyć pierwszy dźwięk, jaki usłyszałaś w życiu.
Bicie mojego serca.
Jestem wolna!
Została tylko jedna rzecz.
To ja przygotowałam obiad! Ja – robot!
Marge nie kiwnęła palcem.
Marge, jak mogłaś?
Ocena towarzyska leci na łeb, na szyję.
OCENA TOWARZYSKA
Moje beknięcia mają smak oszustwa.
Maggie wybrała wirtualną mnie.
To nie twoja wina.
Granica między tym, co ludzkie, a technologią się zaciera.
Zamiast pytać, czy nam wolno, pytamy, czy nam się uda.
Ale nie martw się. Wciąż cię kocham,
kocham, kocham, kocham,
kocham, kocham…
Tym trudniej będzie mi wybaczyć, że zapomniałeś o moich urodzinach.
Mam w zasięgu ręki całą wiedzę ludzkości.
Nieskończone możliwości zdobywania wiedzy.
Etsy!
Donica ze starej maszyny do pisania? Jestem w niebie.
OSTATNIE ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Dziennik pokładowy międzyplanetarnego statku kolonizacyjnego Nadzieja ludzkości.
Ziemia jest tysiąc lat świetnych za nami. Może to już nawet nie jest Ziemia.
Po katastrofie wywołanej globalnym ociepleniem
zrezygnowaliśmy z paliw kopalnych i ograniczyliśmy zanieczyszczenia,
doprowadzając do ochłodzenia planety i nowej epoki lodowcowej.
Ale jeden statek zdołał uciec
przed burzami śnieżnymi i wybuchami lodowych wulkanów.
Otuchy załodze dodawało marzenie o nowym początku na odległej planecie.
Witajcie, dzieci.
Jeśli to oglądacie, to znaczy, że umarłem dawno temu.
Zostaliście wybudzeni ze snu przed waszymi rodzicami,
aby zająć się pracami na statku
i dokończyć swoje postapokaliptyczne dioramy.
Uwaga, ludziska. Dzisiaj Święto Dziękczynienia.
Ciężko pracowaliśmy, śpiąc przez te wszystkie lata.
Czyż nie zasługujemy na ucztę?
Moglibyśmy wyrzeźbić indyka z pasty drożdżowej.
Stać nas na więcej.
Mamy tu wszystko, by rozpocząć nową cywilizację.
Na pewno schowali tu jakieś żarło na Święto Dziękczynienia.
PROJEKT ODRODZENIA ROLNICZEGO
„Nasiona do uprawy w każdym klimacie”…
Nudy.
„Ostatnie ziemskie nasiona pomidora”.
To coś bardziej na lato.
O! A co my tu mamy?
DŻEM ŻURAWINOWY
Sos żurawinowy. I o to chodzi.
- Tylko jedna puszka. - Już niedługo.
Potraktujemy ją replikatorem materii.
Zrobimy „zip, zap, zorp” i będziemy pławić się w sosie.
REPLIKACJA
Uwaga! Uwaga!
Jako holograficzny oficer naukowy
muszę ostrzec was, że to urządzenie zostało zaprojektowane
do replikowania materii nieorganicznej,
takiej jak śruby, nakrętki
czy naparstki z nazwami stolic stanów.
Jeśli spróbujecie dokonać replikacji żywej materii, nie…
Pomiń reklamę.
…a żywi pozazdroszczą martwym.
MARTWI > ŻYWI
REPLIKUJ
To żelastwo nie działa.
Najgorsze Święto Dziękczynienia w historii.
Patrz.
To żyje.
Ale słodziaczek.
Jesteś słodziaczkiem, prawda? Prawda?
Ohyda.
Sos żurawinowy, który włożyliśmy do replikatora
zmutował w potwora z galarety.
Zobaczcie, co zrobił z moją dłonią.
Gumowa ręka!
Rozciągnąłeś ją.
Wielkie dzięki.
Musimy znaleźć potwora i go zabić.
Czekaj, czekaj!
Ten „potwór” zaatakował was, bo spotkał się z agresją.
Protokoły bioetyczne określające zasady pierwszego kontaktu mówią jasno, że…
Zabić potwora! Zabić potwora!
Po co tej galarecie nasze szkielety?
No jasne.
Galareta powstaje z żelatyny pochodzącej z kości,
więc pójdzie na żer tam,
gdzie jest najwięcej kości.
Gulu-gulu, czekania już styka,
podaj frykasy i pokrój indyka.
- Uważajcie! - Uciekajcie stąd!
- W nogi! Szybko! - Jesteście w niebezpieczeństwie.
Gulu-gulu, czekania już styka,
podaj frykasy i pokrój indyka.
Co za szkoda.
Czy on nie wie, że skórka jest najsmaczniejsza?
Co robimy?
Nie możemy tu tkwić w nieskończoność.
Już po nas.
To coś zje twój szkielet i twój szkielet…
Zje wszystkie nasze szkielety!
Dzięki. Tego mi było trzeba.
To Martin. Wpuścicie mnie.
Dostałem się do kapsuły ratunkowej. Możemy stąd uciec.
Jesteśmy już blisko.
Bardzo blisko.
Galareta zbudowała sobie puszkę.
Co ty robisz? Jesteśmy w pułapce.
Przed wami idealna puszka
dla idealnego organizmu.
Ty ją… podziwiasz.
Podziwiam jej czystość. To, że nie jest skażona ludzkością.
Tego potwora, jak go nazywacie,
nie ogranicza moralność wymierającego gatunku.
Składam w ofierze swe ciało, aby stać się jednością z…
Wiecie co?
Nasz potwór chyba się boi.
Hej, mały. Nie bój się.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Wszystko będzie dobrze…
Plan Milhouse'a działa. Odwrócił uwagę potwora.
To nie był mój plan.
Musimy go zwabić do śluzy.
Hej, Oscarze Zrzędliwa Marmolado,
wystrzelimy twoją puszkę
tam, gdzie słońce dochodzi:
w przestrzeń kosmiczną.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
ŚLUZA
Udało się.
- Jesteśmy bezpieczni. - Patrz!
- Homer! - Mama!
To nasza nowa planeta.
Jakie jest hasło do Wi-Fi?
Co to za czerwony deszcz?
Resztki!
Blarg.
Blarg, blarg, blarg.
Blarg. Blarg.
Dziecięce kosteczki.
Koniec końców potwór z galarety
odnalazł spokój nie w jedzeniu innych,
lecz w byciu jedzeniem.
Wygląda na to, że chciał jedynie zostać przystawką.
OSTATNIE ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
PIERWSZE ŚWIĘTO BLARG-CZYNIENIA
Napisy: Mateusz Lis