STAROŻYTNY RZYM KREW, HONOR, WAZY
Jakże to jońskie.
Gdybym chciał mieć nudną sobotę,
poszedłbym na kurs kierowniczy w pracy.
Tam przynajmniej wiem, gdzie są dobre toalety.
Co to za kurs?
Jakieś głupie szkolenie rozwojowe.
Można po nim zostać kierownikiem
i mieć więcej obowiązków.
Komu to potrzebne?
Przydałyby się pieniądze.
Od początku zajmujesz to samo stanowisko.
Jest całkiem w porządku.
Nie muszę nosić długich rękawów,
chodzić na webinaria ani nadzorować
bandy szeregowców
w koszulkach z krótkim rękawem.
Nie mogę być jedyną w tej rodzinie,
która chce dla nas więcej.
Też chcę więcej.
Tylko żeby się nie urobić.
Choć raz w życiu
mógłbyś okazać odrobinę ambicji?
Ambicja jest odwiecznym źródłem konfliktu.
Zagubiony staruszek.
Gdzie pańska rodzina?
Tak się składa, że jestem kuratorem
wystawy poświęconej rzymskiej rodzinie,
którą zgubiła nadmierna ambicja.
Jej tytuł to Żywot Otyłusza Wielkiego.
Może historyczna alegoria
pozwoli nam przepracować nasze problemy.
I znów dzięki publicznym kłótniom
otrzymamy darmową terapię.
Spory bywają tragiczne w skutkach.
Ambicja była siłą, na której zbudowano Imperium Rzymskie,
oraz przyczyną jego rozpadu.
Otyłusz był synem biednego rolnika,
mającego rozległe połacie ziemi, lecz nie posiadał wołu, by je zaorać.
Musiał improwizować.
Życie na wsi było okrutne.
Z tego powodu, Otyłusz wyrósł
na włoskiego byczka.
Dobre wieści, synu oraczu.
Nareszcie zdobyłem pieniądze na zakup wołu.
Jak to zrobiłeś, ojcze?
Sprzedałem cię w niewolę.
Arrivederci, przegrywie.
Przerażony Otyłusz
i jego towarzysze niedoli
zostali wywiezieni do Rzymu.
Tam ujrzeli zupełnie inny świat.
Tłum, zgiełk
i mnóstwo pornograficznego graffiti.
Jednak najgorsze miało dopiero nadejść.
Panowie, dziś będziecie mieć zaszczyt
zginąć od miecza na polu walki.
My? Nie jesteśmy gladiatorami.
Masz niewłaściwe nastawienie.
Pamiętajcie, nie ma małych ran,
są tylko małe ofiary.
Prosto z Germanii,
Sas, co cios zadaje raz.
Wolfus Rein!
A w dygocącej tunice,
prosto nie wiadomo skąd i nikogo to nie obchodzi,
ten gościu.
Ktoś tu jest!
Otyłusz nie posiadał wiedzy o świecie,
ale wiedział, jak być wołem.
Juno, matko Apolla.
Dobra, mamy remis?
Cześć nowemu mistrzowi,
Wielkiemu Oraczowi,
Otyłuszowi!
Ten tępy prostak zabił mojego cennego psychopatę.
Nakarmcie nim hipopotamy.
Nie, ojcze. Gawiedź go kocha.
Ten krzepki kmiotek przyciągnie liczną widownię.
Majoro, dobrze kombinujesz
w rodzinnym interesie.
Człowiek-wół będzie żył.
Otyłusz piął się w górę,
a jego sława rosła.
Kobiety go pragnęły,
a mężczyźni pragnęli zginąć z jego ręki.
Wciąż jednak marzył o tym,
czego nie mógł mieć.
Me-serce-twoje!
Myślicie, że odzyskamy jeszcze wolność?
Jeśli stąd wyjdziemy, to tylko w kawałkach.
Mnie tu nie ma.
Zsyp znów się zatkał.
Muszą was siekać na mniejsze kawałki.
Zawrzyjmy sekretny pakt w obliczu bogów.
Jeśli ktokolwiek stąd wyjdzie,
zrobi wszystko, co w jego mocy, by wydostać resztę.
Za wolność.
Za wolność!
Tak, za wolność.
Nie znacie się na żartach.
Czy to nie rzymski mistrz we własnej osobie?
Szlachetna Majora.
Co cię tu sprowadza?
Muszę pilnować ojcowskich inwestycji.
I lubię patrzeć, jak twoje mięśnie tańczą
po zabiciu rywala.
Mówisz o tym?
Rach i ciach, w krąg i kopa,
przecinasz brzuch, bebechy chlust.
Wygląda na to, że jeden z was, nędznych gladiatorów,
zapłodnił moją córeczkę.
Przyznać się, który to,
a reszta uniknie chłosty.
Ja z nią spółkowałem.
- Ja również z nią spółkowałem. - I ja.
Ja też.
- Ja tak samo. - I ja.
I ja spółkowałem.
Świnie!
Wiedzieliście, że mi się podoba.
Próbujemy cię kryć, baranie.
Racja.
Kocham twoją córkę, panie.
Jeśli masz kogoś ukarać, ukarz mnie.
Weźcie go na szafot.
Tu też ściągamy obroże.
Powstań, gdyż jesteś wolny…
…by poślubić moją córkę.
To znaczy, wspaniale.
Cóż może być bardziej wyzwalającego niż małżeństwo?
Kochankowie stanęli na ślubnym kobiercu, przed obliczem bogów.
Poczyniono plany na ich przyszłość.
Abyście mogli budować wspólne życie,
daję wam jeden z moich licznych biznesów.
Dziękuję, tatusiu.
Mam tyle świetnych pomysłów.
Moja westalska nie-dziewico,
sprawy interesów pozostaw mężczyznom.
Na początek, Otyłuszu,
wybierz sobie niewolników. Na mój koszt.
Niewolników? Nie trzeba było…
Nie mogę posiąść przyjaciół.
Przysiągłem ich uwolnić.
Majora zrozumiała,
że na tym świecie głos kobiety słychać tylko wtedy,
gdy wydobywa się z ust jej głupiego męża.
Jesteś taki szlachetny,
bierzesz na siebie pracę czterech mężczyzn,
dzień w dzień,
bez względu na biedę i głód,
których doświadczysz.
Nikt nie traktuje przysiąg poważniej ode mnie.
Nikt.
Dajcie mi czas, bym stanął na nogi,
a potem was uwolnię.
Dziękujemy wam za cierpliwość.
I tak, stawiając chciwość ponad wiernością,
młoda para rozpoczęła bieg w stronę sukcesu
i ostatecznego pohańbienia.
Teraz mi głupio, że dałem im prezent ślubny.
Otyłusz rozpoczął drugi akt swojego życia,
prowadząc brudny interes,
podarowany mu przez teścia.
Pralnię.
Ciekawostka. W starożytnym Rzymie ubrania były prane
w amoniaku, który pozyskiwano z ludzkiego moczu.
Co jest, tato? Jak leci?
Cienką strużką.
Dlaczego zamknąłeś pralnię?
Dopiero południe.
Brakuje nam moczu.
Jak mam prać bez odpowiednich odchodów?
Biznes od lat podupada.
Migasz się od roboty.
Wymyśl coś.
Hej, „szefie”.
Wpadliśmy na pomysł, skąd brać amoniak.
Ustaw te zbiorniki przy tawernach,
a będziesz miał mocz za darmo.
Strumień zasobów z crowdsourcingu?
Jestem geniuszem!
Ukradłszy pomysł zniewolonych przyjaciół,
Otyłusz opływał wkrótce
w płynne aktywa.
Stać go było, aby zamieszkać wraz z rodziną
w bardziej luksusowej części miasta.
Lennusie, jestem zmęczony.
Ziewniesz za mnie?
Wzbogaciłeś się dzięki naszemu pomysłowi.
Może dotrzymałbyś obietnicy
i darował nam wolność?
Chłopaki, dziękuję wam bardzo,
że o tym wspomnieliście.
Szczęściarz ze mnie, że mam takich przyjaciół.
Poproszę księgowego,
by dokonał szacunków, i wrócimy do tej sprawy.
Najważniejsze, że zaczęliśmy tę rozmowę.
A teraz podziękujmy Wielkiemu Jowiszowi
za obfite plony, ofiarowując krew
tego oto jagnięcia.
Te miejsca są do kitu.
Nawet nie widać stąd wnętrzności.
Najlepsze miejsca zarezerwowano dla senatorów.
A może zostałbyś senatorem?
Pomyśl, jak bylibyśmy szanowani.
Czy ja wiem? To kupa roboty.
Siedzisz cały dzień,
słuchasz i głosujesz kciukiem.
Pomyśl o korzyściach.
Zapraszaliby cię na lepsze orgie.
- Te z kobietami. - Są takie?
Z tą właśnie myślą, Otyłusz powędrował Drogą Appijską,
by przedłożyć sprawę cesarzowi.
Był przekonany, że z łatwością uzyska zgodę władcy.
Szczoch senatorem?
To byłaby obraza tego urzędu.
A teraz wybacz, ale Senator Koń
powiezie mnie na targ sprośności.
Głupi cesarz.
Myśli, że jest lepszy, bo ma kędzierzawe włosy.
Majora będzie wściekła.
Zrobiłbym wszystko, by zostać senatorem.
Wszystko?
Jako adoptowany ze względów politycznych syn cesarza,
jestem następny w kolejce do tronu, gdyby coś przytrafiło się…
tatusiowi.
Na przykład, gdyby poślizgnął się i upadł na sztylet.
Raz mi się zdarzyło. Bolało.
Zabij cesarza i uczynię cię senatorem.
Zabić cesarza dla stołka senatora?
Co z tego będę miał?
Jacta alea est.
Kości zostały rzucone.
Kiedy robisz w Rzymie to samo Co inni Rzymianie
Bawisz się, jak oni bawią się razem
Idź sobie stąd.
To moje prywatne vomitorium.
Mam brzuch pełen ostrych fig.
Wychodźcie, no.
Et… tu… szczochu?
Ale historia!
Biedna Majora.
Chciała, by jej mąż był ambitny,
ale nie w ten sposób.
No cóż…
Pocałuj mnie, nożowniku sukcesu.
Kocham tę robotę.
Przez następne 10 lat
sława Otyłusza rosła proporcjonalnie
do rozmiaru jego togi.
Majora pławiła się w swoim statusie,
wyprawiając wykwintne Saturnalia
dla miejskiej elity.
Piękne dekoracje świąteczne.
Niech ci nieznośni chrześcijanie wiedzą,
że nie odbiorą nam Saturnaliów.
Szlachetni niewolnicy,
jakiego podarku życzycie sobie od swego hojnego pana?
Cholernej wolności.
Chodzi o to, że…
Po co go prosić?
Nigdy nas nie wyzwoli.
Nazbierało mi się.
Robisz zły PR właścicielom niewolników.
Słucham?
- Spaślak. - Jest najgorszy.
Tato, Bartigula przechodzi sam siebie.
Zobacz, co robi ptolemejskiemu księgarzowi.
Dlaczego się chłoszczesz?
No dlaczego?
Ciekawy paradoks.
Czy wolna wola naprawdę istnieje…
Bogactwo i brak dyscypliny
zmieniły twojego syna w monstrum.
Nie moja wina.
Nigdy nie spędzałem z nim czasu.
Mój syn to potwór, moja córka nie jest synem,
niewolnicy mnie nienawidzą.
Ciężko głowie w kędzierzawej peruce.
Jestem wykończony.
Wezmę tylko kąpiel w oślim mleku i idę spać.
Nie wierzę, że cesarz nie przyszedł na moją ucztę.
Gdyby nie ty, nigdy nie przejąłby władzy.
Co mam mu zrobić?
Zabić go?
Jeśli tego właśnie pragniesz.
Możesz użyć prezentu, który ci kupiłam.
Słodki Jowiszu!
Czego jeszcze chcesz?
Zaczynaliśmy na dnie,
a jesteśmy prawie na szczycie.
Wypadałoby się zatrzymać.
Kiedykolwiek będziesz zadowolona?
Wybacz mi, Senatorze.
Przykro mi, że moja ambicja wzbudza w tobie wstręt.
Władza przypada tym, który śmią po nią sięgać.
O tak.
Mleczko.
Za Imperium Rzymskie.
Niech trwa wiecznie. W tej czy innej formie.
Ostrożności nigdy nie za wiele.
Tester.
Trucizna! Ktoś próbował mnie zabić.
To nie ty?
Ty byś tego nie zrobił.
Gdy dowiem się, kto za tym stoi, zmiażdżę ich jak…
Cesarz nie żyje!
Kto wyznaczy jego następcę?
Przyjaciele, Rzymianie, rodacy.
To o mnie.
Zasłużyliśmy na władcę, który śmiało poprowadzi nas w przyszłość.
Jak mój syn, Bartigula.
Co?
Urodził się bogaty,
więc zna się na biznesie.
Bartigula!
Tak rozpoczęły się rządy Bartiguli Tępaka.
Rządny podbojów, wytoczył wojnę
Neptunowi, bogowi morza.
Mimo początkowych zwycięstw
utonęły tysiące żołnierzy.
Za niepowodzenia Rzymu
Bartigula winił obcych najeźdźców.
Zbudował więc wielki i kosztowny mur, aby trzymać ich z dala.
Po co miałbym do was iść?
Wy nędzne akweduktochleje.
W końcu, by uciszyć krytyków,
Bartigula rozwiązał senat.
Młody cesarz oszalał z nadmiaru władzy.
I przez syfilis.
Posłuchajcie, Rzymiacy.
Imperium jest w kryzysie,
gospodarka leży i kwiczy,
a Neptun skopał nam tyłki.
Uświadomiłem sobie,
że nie mogę dłużej być waszym władcą.
Od dziś będę waszym bogiem!
Dość tego.
Mój syn nie jest bogiem.
To uprzywilejowany psychol.
Społeczeństwo musi pójść po rozum do głowy
i obalić tego szaleńca!
No nie wiem.
Bluźnierstwo! Brać go!
Ojcze, za twoje herezje,
skazuję cię na śmierć w lwich paszczach.
Potrzeba więcej lwów.
Dlaczego tu jesteśmy?
Mówili, żebym wziął podręczne rzeczy.
To tu zawarliśmy nasz pakt o wolności.
Tej, której od 20 lat nam odmawiasz.
Złamanie przysięgi było najgorszym z moich czynów.
Ogłaszam, że wyzwalam was z niewoli.
Wejdźcie w nowy dzień jako wolni ludzie.
Siedzimy w więzieniu, przychlaście.
Ojcze, musimy wywieźć cię z miasta.
Pospiesz się, możesz jeszcze uciec.
Nie zamierzam uciekać.
Bo nie dasz rady?
Głównie tak, ale też dlatego,
że musimy powstrzymać Bartigulę i ocalić republikę.
Jesteście ze mną?
Nie.
Choć stracił wszystko,
Otyłusz zachował serce wojownika.
Wygląda na to, że Hannibalowi uciekł słoń.
Chwała żyjącemu bogu.
Idący na śmierć kłaniają ci się.
Śmiesz wypinać do mnie swoje półksiężyce?
Nauczę tego starego głupca, kto jest prawdziwym pakerem.
Bartigulo, nie!
Na oczach całego Rzymu
ojciec i syn stoczyli ze sobą krwawą walkę.
Bartigula był szybki,
ale Otyłusz grubszy.
Bogu śmierć!
Otysiu, oszczędź życie naszego chłopca.
Co?
Sic semper, grubasie.
Oż ty mały…
Nie!
Moje życie jest skończone.
Zawiodłem Rzym, byłem słabym ojcem,
a najgorsze,
że zrobiłem w konia przyjaciół.
Niech bogowie…
mi wybaczą.
Zatrułam wszystko, co kochałam
moją nadmierną ambicją.
Straciłam rodzinę.
A co ze mną?
Nigdy się nie dogadywałyśmy.
W ten sposób zapaliła się iskra,
od której spłonął cały Rzym.
Czterysta lat później.
Cóż za smutna historia.
Morał jest jasny.
Mama się myli, a ambicja to zło.
Chodzi raczej o to,
że żądza bogactwa i władzy może doprowadzić do ruiny.
Nie dziwi was, że ojciec mnie zabił?
To wina matki, nie moja.
Chciałam tylko, żebyś poszedł na szkolenie.
Nie słyszałaś, co mówił ten staruszek?
Kiedy wreszcie ludzkość zrozumie,
że nie należy wpuszczać głupców do muzeum?
Nic nie kapują.
Rzym mógłby przetrwać, gdyby nadal nas czcił.
Daj już spokój, tatku.
Zawsze się tak nakręcasz, oglądając śmiertelników.
Możemy zmienić kanał?
Ten serial jest słaby.
Od sezonu 2016 zszedł na psy.
Wiem, ale chcę zobaczyć zakończenie.
Mam wrażenie, że fabuła zmierza ku końcowi.
To już niedługo.
Kiedy robisz w Rzymie to samo Co inni Rzymianie
Bawisz się, jak Rzymianie bawią się razem
Wszyscyście zaproszeni A więc zachęcam
Poznajcie rzymskie święta
Napisy: Katarzyna Orkan-Łęcka