Lepiej nie idź dziś do szkoły, kochanie.
Nie jestem w szkole?
Nie. Powinnaś zostać w domu.
Dobrze, pani Hoover.
Położyłam przy łóżku parę książek.
Przepytasz mnie później?
Oczywiście. Bez zapowiedzi.
Podoba mi się.
„Ilustrowana historia sztuki Zachodu”.
Dla Lisy. Pewnego dnia, będziesz miała swój stolik kawowy. Tata.
„Urodzony nieopodal Florencji w roku 1452,
„Leonardo da Vinci przejawiał geniusz niewidziany dotąd w historii ludzkości”.
Dodatek specjalny!
Zaczyna się renesans!
Torturujcie, póki można!
„Już jako dziecko, Lisanardo przejawiała wiele talentów”.
Synuś,
chciałbym, żebyś był równie zdolny jak ona.
Zrobiłem Uffizi na posadzce Farnese.
Wspaniale.
Lisanardo, skończyłaś
rysunek podejrzanego?
Rany. Tak uzdolnione dziecko przyniesie ci spory zarobek.
Jesteśmy bogaci! Jak smak sosu Marge.
Nie przed obiadem.
W dniu świętego Krzysztofa,
pomagamy ludziom zagubionym w swoich opowieściach
odnaleźć stracony wątek.
Kanonizowany był przez Grzegorza Niewygodnego,
który wystrzelił go z armaty.
Było to zanim wynaleziono proch,
więc wciągnęli armatę na klif i wycelowali w dół.
Ale on został w środku
i musieli go eksmitować.
„We Florencji w tamtym czasie,
„dało się odczuć powiew renesansu”.
Ostrożności nigdy nie za wiele.
Nie martw się. Wieki ciemne już nigdy nie wrócą.
Mamy freski, szpinak
i wspaniały nowy przysmak, pizzę.
Jam ci prawdziwy Ray.
Jam ci sławny Ray.
Basta!
A ja to co? Jestem Mały Cezar.
Pizza!
Au!
I ty, Noidusie?
„Młoda Lisanardo została wkrótce uczennicą
„najsławniejszego artysty we Florencji,
„Andrei del Verrocchio”.
Tego, kto namaluje najsłodszego cheruba,
zaszczycę, sygnując jego pracę moim nazwiskiem.
Tak robią wielcy artyści.
Doskonale, Barticelli.
Bardzo ładnie, Dolfatello.
Rafaelu, co to jest?
Maluję łapkami.
Jezu.
Twoje anioły są dużo lepsze od mojego Jezusa.
- To źle? - Nie.
Twój geniusz obnaża moje beztalencie.
Kończę z malarstwem.
SZKOŁA MUZYCZNA NIE DLA MUZYKI ŚWIECKIEJ
Przynajmniej tu nie będzie żadnych geniuszy.
Co? Wszyscy nie możemy być wielcy.
Prawda, Miernotto?
Si. Z każdego sprawdzianu dostaję tróję.
Nie chcemy cię w naszej klasie. Jesteś za dobra.
Twoje talenty są darem niebios.
Nieprawda.
Dodam ci więcej talentów.
Zły moment.
Od Boga dostałam swoje zdolności
Lecz nie przyniosą mi one miłości
Choć mój cudowny geniusz rośnie
Ostatnią wieczerzę zjadłam samotnie
W roku 1470
Jeśli nie możesz ich pokonać, zabij ich.
Użyj swego geniuszu, by wynaleźć broń.
Tak jak ja wynalazłem Charlestona.
Moje kończyny!
Ja im pokażę.
Napiszę sekretny dziennik,
którego nikt nie odszyfruje przez kolejne 400 lat.
Co by tu wynaleźć?
Przenośna machina oblężnicza,
smagające ogniem zwierciadło,
napędzana wodą machina dźgająca.
Z pomocą tych wynalazków, wytępimy największe zło tego świata.
Chrześcijan wierzących inaczej.
To prawdziwe arcydzieło.
Dlaczego nas zabiłeś?
Scusi.
Wybiję was wszystkich.
To jedyna droga do papiestwa.
Kardynałowie są do bani.
Naprzód, Cubs!
„Lisanardo zrozumiała,
„że wykorzystywanie jej intelektu do zabijania to świętokradztwo,
„a wieczną sławę zapewni jej sztuka.
„Uciekła do Francji i tam odnalazła szczęście”.
Ja na chwilę. Nie wyłączajcie wirnika.
Lisanardo, mam wiele pytań.
Dlaczego się bijesz?
Co mówią nerdy? I jak to możliwe,
że moja pięść pasuje do twojego nosa?
Odpowiem na wszystkie,
jak tylko skończę moje arcydzieło, Wasza Wysokość.
Jeśli nie wyreżyseruje tego Ron Howard,
to już nie wiem co.
Skromniutko. Robisz z siebie Leonarda da Vinci.
Nie powinieneś być w szkole?
Była plastyka, której nie znoszę.
Jeśli odrzucasz formalną naukę sztuki,
jesteś jak inny artysta,
który też miał kłopoty w Akademii.
Musisz mieć gorączkę.
Mówisz od rzeczy.
Bez wyobraźni i nudne. Piątka.
Milhouse, niepodobne to do niczego.
Piątka z plusem.
Bart, zmusiłeś mnie do namysłu.
Jak śmiałeś? Pała z minusem.
KOPNIJ MOI
Niedwuznaczny dowcip.
Najtrudniejszy do zrozumienia.
Proszę o ciszę. Dziś mamy wyjątkowego gościa.
Prosto z Paryża, czołowy bachusowy model.
Przepraszam za spóźnienie. Jako supermodel,
muszę jeść i pić przez cały dzień.
Odchylić szatę czy zdjąć?
Zakryj tylko genitalia tą skorupką orzecha.
Ależ obszerna.
To go nie przypomina.
I nie powinno. Sztuka ma oddawać uczucia,
bo nie możemy konkurować z aparatami.
Zwłaszcza z kompaktowymi.
Siedemnaście godzin bez ruchu.
Ponieważ nie chcesz malować martwej natury,
sam się nią staniesz.
Pasztet!
Ta epoka staje się coraz bellniejsza.
A to kto?
Jestem Toulouse-Moetrec, kronikarz półświatka.
Laseczka to moja flaszeczka.
Mało pojemna. Właściwie wcale.
Coq au vin, au vin!
To najlepszy obraz, jaki widziałem,
a widziałem ich parę na krzyż.
Jesteś geniuszem, kolego!
Może przestaniemy niewolniczo wykonywać polecenia nauczyciela
i zaczniemy używać mózgów,
by niewolniczo słuchać Barta?
Do sztalug!
Pora na pierwszy autoportret.
Po raz pierwszy w życiu przejrzę się w lustrze.
Mogę się tylko domyślać, że jestem piękny.
Uwaga…
no to patrzę.
Proszę się nie obawiać.
Nie ma tu nic, co prowokuje do dyskusji
lub skłania do namysłu. Jak w poczekalni u dentysty.
Spodziewam się, oczywiście,
pewnego je ne sais quoi!
Cesarz przyjdzie dziś obejrzeć prace studentów.
Jego Wysokość poczęstuje nami gilotynę!
Nie używano jej od lat.
Nikt już nie pamięta, jak działa.
Podnieś i opuść. Żadna filozofia.
Panie kuratorze,
które z naszych prac trafią do królewskiego salonu?
Żadne. Wszystkie zostały odrzucone.
A nasze kredyty studenckie?
Zostaną zwrócone. Nie jesteśmy barbarzyńcami.
Bez przesady.
Gdyby tylko udało nam się przedstawić nasze prace cesarzowi.
Monarchowie uwielbiają naruszanie zastałego porządku.
Nieprawda. Ale jest coś,
co cesarz kocha ponad wszystko.
- Francja? - Nienawidzi jej.
Ale kocha sery.
Spójrzcie, kogo mianował merem Toulonu.
DZIŚ: KRÓLEWSKA WYSTAWA 1863 ROKU JUTRO: POKAZ ŁODZI
Mamy zwycięzcę?
Nie podniecaj się, Moulin Wielki.
Mamy do obejrzenia jeszcze 44 ekspozycje miernych bohomazów.
Co tu robi ten ser?
Branża serowa ma dobre obroty.
Mówiłem, by nie wyrabiali okrągłych.
Sześciany są lepsze.
Mam chorobę lokomocyjną
i nietolerancję laktozy.
Szybko. Wgryza się do środka!
Co jest?
I znowu ser, który nie jest serem.
Wasza Cesarska Mość zechce spocząć.
Pokażemy coś wyjątkowego.
Transformację sztuki od kopiowania natury
po ekspresję idei i doświadczeń zawartych w umyśle twórcy.
Usiadłbym tak czy siak.
Nie znam się na sztuce, ale wiem, co mi się podoba.
Lubię jeść i nie oglądać sztuki.
Niniejszym wręczam ci Królewski Medal.
Gratuluję wyrobionego oka.
To nasz prymus.
Czy to nie ten, którego wyrzuciliście z wystawy?
Cóż… To jest… Ja…
Nie przeszkadzaj sobie.
Język wywiesił pan, bo jest martwy
czy ze złości na mnie?
Jedno i drugie.
JEST TAM COŚ O MNIE?
Jasne, Maggie.
Renesansowi artyści uwielbiają malować niemowlęta.
Zwłaszcza w postaci aniołów.
Pomińmy kwestię, skąd tyle dzieciątek
wzięło się w niebie.
Hej!
Do diabła!
Opowiadacie historie o sztuce?
Jest jakaś o grubasie, którego żona była za dobra?
Głupi grubas.
Nic nie kapuje.
Słyszałeś o Diego Riverze i Fridzie Kahlo?
Nie słyszałem nawet o Jacksonie Pollocku i Lee Krasnerze.
Diego i Frida pobrali się w roku 1929.
Niniejszym ogłaszam was esposo i esposa.
Możecie się baso mucho.
Po hiszpańsku „Najlepsze życzenia”!
Po hiszpańsku „Gratulacje”!
Po hiszpańsku „Muy bueno”!
Amigos, familia i El Barto.
Barto, El Barto
Podstępny i cwany lis
Tajemniczy El Barto.
Znasz Dona Bartłomieja?
Mieszka w domu, z którego wychodzisz co wieczór.
Aj, karamba!
Mistrz fechtunku.
Pociął mi koszulę, a nawet mnie nie drasnął.
Przechodźcie!
Chwilę mi zajmie, żeby się wykrwawić.
Sprytnie. Wyszło „B”.
W imieniu swojej żony, Fridy Kahlo,
mówię wam, że nie wyobrażam sobie życia bez was.
W imieniu swojej żony mówię również,
że jutro wyjeżdżamy do Nowego Jorku!
Nawet mnie nie spytałeś.
Nie martw się.
Jako kobietę, w Ameryce będą traktować cię z dużo większym szacunkiem.
WIELKI GOŚĆ PRZYBYWA Z OSOBĄ TOWARZYSZĄCĄ
Wiem, że jesteś socjalistą, Diego,
z kolei ja, rekinem finansjery.
Nienawidzimy kapitalistów.
Właśnie narodził się młody socjalista,
który ich zmiecie.
Pan Bernie Sanders.
Oby zrobił to szybko.
Szczepionki za darmo dla wszystkich.
A jeśli nie posłuchacie mnie,
to posłuchacie moich zbirów.
Co? Każdy może mieć obstawę.
Wypieram się i pochwalam.
Señor Rockefeller, czego pan chce od Diega?
Frido, proszę! Przepraszam.
Żona nic nie rozumie z tej dyskusji.
Rozumiem, że płaci ci 21 tysięcy dolarów
za mural w Rockefeller Center
pod tytułem „Człowiek na rozdrożu”.
Dwadzieścia jeden tysięcy dolarów.
Wiesz, ile to jest na dzisiejsze?
Całe 21 tysięcy.
To będzie twoje płótno.
Potrzebne mi maleńkie pędzle,
szkło powiększające
i ogromna butelka tequili.
Z wężem. Nie z robakiem.
Ostro się targujesz, ale to tylko makieta.
Prawdziwe Rockefeller Center będzie liczyć 66 pięter.
W każde święta zabijemy i udekorujemy gigantyczne drzewo,
jako ostrzeżenie dla innych choinek.
Frido, uczcijmy nasz triumf odrobiną przytulanizmu.
- Nie. - Co się dzieje?
Monobrew cię kłuje?
Sprzedajesz się, kochanie.
ROCKEFELLER OSZALAŁ DLA MEKSYKAŃSKIEGO GRUBASA
Nie sprzedaję się!
Tworzę ten mural dla maluczkich!
Takich jak on!
Czemu myjesz okna po nocy?
Kto mówi, że myję okna?
Jeśli chcesz, trwoń swój dar
i pluj na talent.
Dobrze, że się zgadzamy.
A co ja mam robić, gdy będziesz pracował?
Maluj radosne autoportrety
z uśmiechem od ucha do ucha.
Nie jestem taka!
Też cię kocham.
Idę do baru.
Namaluj swoje nieszczęście.
I odejdź od męża.
Która z was jest aniołem?
Jedna i druga.
Jesteś wściekła jak diabli.
Wracamy do nieba!
Buenas noches, kochanie.
Miałem szaloną noc.
Musimy uzgodnić wersje w sprawie Zeppo.
To był wypadek, dobra?
Malujesz nowy obraz?
Tak. To moje uczucia.
Taka silna, odważna,
taka wierna sobie.
Nie jestem nawet w połowie tak dobrym artystą jak ty.
O czym ty mówisz?
Nie doceniałem cię.
Jesteś geniuszem!
Od tej pory, będę okazywał ci mój podziw,
sypiając z innymi kobietami.
Zacząłem godzinę temu.
A ja dwie godziny temu.
Cieszę się, że nic nie rozumiem.
Ale zrobię coś, czego jeszcze nigdy nie robiłem.
To, co chcesz.
Czyny przemawiają głośniej niż słowa.
O ile czyny nie polegają na wyburzeniu wielkiego budynku,
słowa są zwykle głośniejsze.
O wszystko się kłócimy.
Całkowicie się z tobą nie zgadzam.
Niedługo zobaczysz, co zrobię.
Ucieszy cię to, czego nie zrobię
i zachwyci to, co jednak zrobię.
Dobranoc!
Witam w Rockefeller Center,
świątyni kapitalizmu.
By znaleźć wyższy budynek,
musicie iść siedem przecznic dalej.
Długich przecznic.
I zatłoczonych.
Pokaż pan to dzieło, póki art wciąż jest deco.
Dla ciebie, kochanie.
Człowiek na rozdrożu.
Są bogacze. Doskonale.
Kosmos. Oczywiście.
Robotnik.
Jak mus to mus.
Faszyści.
Mile widziani w każdym lobby.
Co to za facet
z bródką i bolszewickim uśmieszkiem?
To Lenin, twórca Rosji Radzieckiej.
Ale to komunista.
Był tylko na kilku wiecach.
Nie ma miejsca dla komunistów wśród kolosów kapitalizmu.
- Zamaluj to. - Odmawiam!
Stracisz swoje honorarium,
a Atlas nie będzie miał twojej twarzy.
Mam to gdzieś.
Chcę, by tylko jedna osoba była ze mnie dumna
bez względu na wszystko.
Och, kochanie.
Wypuścić psy.
Są na 66. piętrze.
Będą tu za 25 minut.
Czemu winda stoi?
Przypuszczam, że psy zjadają windziarza.
Chodźmy stąd,
żeby nie naszły nas skrupuły.
Wciśnij guzik właściciela.
- Ale… - Szybko!
Jak na ironię,
Frida zdobyła większą sławę niż Diego
i stała się ikoną artystek na całym świecie.
To jest naprawdę dobre.
Jeśli właściwie to rozegram,
będę reżyserował Ricka i Morty'ego.
Pora na historię Vincenta van Moe'a.
Znów barowa noc
Wyżmę ścierkę setny raz
I powtórzę: Wi-Fi brak
W oczach błyśnie duszy mrok
W kubkach fusów kłąb
Z jaj dochodzi straszny swąd
Piwo rozcieńczam wodą
I szukając zgubionego ucha, błąkam się
Program już skończył się
Z wyjątkiem tej części
Gdzie baba mówi: „Cii!”
Ale nikt jej nie słucha
Bo o co właściwie jej chodzi?
Ten wcale nie jest dobry.
Ja jej słuchać nie będę
Bo nie jest moim szefem
I nigdy nim nie będzie
Koniec!
Napisy: Katarzyna Orkan-Łęcka