MÓJ GŁOWONÓG BRATNIA DUSZA
Druga klasa to burzliwy okres.
Dostałam trójkę na WF-ie, bo odmówiłam grania niewegańską piłką.
Zaczęłam więc poszukiwać sensu i dodatkowej oceny.
Dodatkową ocenę odnalazłam na półkoloniach dla przyszłych dokumentalistów natury.
Byłam pewna dwóch kwestii.
PRZYSZLI DOKUMENTALIŚCI NATURY!
Wyprodukuję trzyminutowy dokument,
a zajęcia nie obejmują lunchu.
Nie wiedziałam, że zaprzyjaźnię się
z ośmioramiennym cudem.
Na początku była nieśmiała jak ja.
W przeciwieństwie do mnie większość komórek mózgowych ma w mackach,
dzięki nim czuje, smakuje, a nawet myśli.
Nazwałam ją Molly.
Była niezwykle fascynującym stworzeniem.
Mistrzynią kamuflażu.
Dzięki miękkiemu ciału wciskała się w wąskie przestrzenie.
Rekin!
Mamo, nagrywam ścieżkę lektorską!
Nie spodziewałam się rekina. A jakby cię ugryzł?
Szybko, policzę paluszki.
To rekinek. Nie jest groźny.
Nie podoba mi się takie towarzystwo.
Powinnaś mieć lądowych kolegów.
Jasne.
Chociaż ja i Molly stronimy od towarzystwa,
stworzyłyśmy więź.
Mamo!
To takie słodkie!
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
Pani życiorys jest imponujący.
Nagroda Tishmana za doskonałą klasę.
Nagroda Falberga za doskonałą szatnię.
Wynalazłam nowy wieszak na płaszcze.
Co panią sprowadza do Springfield?
Męża zatrudniono w Orkiestrze Symfonicznej Springfield.
Jest oboistą.
Ale nie jest mistrzem. To źle zabrzmiało.
Jest dobry. Obój jest wymagający.
Przez dwa lata uczyłam w Ghanie.
To była satysfakcjonująca praca. Ale nie dla niego.
W Ghanie nie ma orkiestry?
Jest, ale trzeba być świetnym, żeby w niej grać.
Nie żeby tutejsza orkiestra była zła. To dobry regionalny zespół.
Mój mąż do niej pasuje.
Dlatego tu jesteśmy.
Da nam pani chwilkę?
Oczywiście.
Tak! W końcu nauczycielka z kwalifikacjami!
Utknęła tu, bo jej mąż jest żałośnym oboistą!
Mamy to!
Oczywiście mamy innych kandydatów.
Oczywiście, a ja aplikuję do innych szkół.
Jest pani zatrudniona!
To 93 dolary premii motywacyjnej.
Ma pani jego miejsce parkingowe.
Będę parkować przy sklepie z jogurtami. Dobrze mnie znają.
Wszystko dobrze?
To nowa nauczycielka, pani Peyton.
To Nelson, Milhouse i… Kto stoi za szafką?
To tylko ja. Bart!
Udaję fokę!
Wyglądasz znajomo.
- Znamy się? - Nie!
Nie znam pani! Nie znam!
Przegrzanie systemu. Uwaga!
Wyłączam się! Autodestrukcja!
Bart jadł na śniadanie skittlesy z mlekiem.
Mówiłem, że tęcza to dla niego za wiele.
PRZYSZLI DOKUMENTALIŚCI FESTIWAL
TRWA 35 MINUT
Chciałam odstraszyć rekina, ale przysięga dokumentalisty to:
„Nigdy się nie mieszaj!”.
Mam to na koszulce.
NIGDY SIĘ NIE MIESZAJ!
Molly próbowała się uzbroić i stawić czoła drapieżnikowi,
ale to nie wystarczyło.
Jako filmowiec mogłam tylko patrzeć z przerażeniem.
I wyostrzyć rekina.
Mam nadzieję, że miałam wpływ na krótkie życie Molly,
bo ona na zawsze będzie moim głowonogiem bratnią duszą.
Lisa, twój film był smutny i piękny.
Biedna „ośmiowodnica”.
Twój film zmusza do myślenia o cudnych stworzeniach
pod panierką i sosem pomidorowym, o…
przyjaciółce Lisy.
Chyba muszę pobyć sama.
- Oczywiście. - Czego tylko potrzebujesz.
Wygrałam nagrodę!
Właściwie to my ją wygrałyśmy!
Obejrzymy jeszcze raz?
ZA WIERNOŚĆ NORMOM ETYCZNYM
Wiem, złamałam zasady i się wmieszałam.
Może powinnam oddać nagrodę.
Tak też można. Po problemie.
Jesteś taka mądra.
Cierpliwości.
Wystawią cię na próbę,
ale tylko dlatego, że ich życie domowe jest takie smutne.
Dzień dobry, nauczyciele. Jestem Rayshelle Peyton.
To mój pierwszy dzień, więc opowiadajcie, co się dzieje.
Mam przepuklinę kręgosłupa, ale nie stać mnie na zostanie w domu.
Chętnie dowiem się, jak to się stało.
Ręka do góry kto wie, czym jest metoda projektów?
Już tłumaczę.
W mojej szkole każdy rocznik robił model
jednego z nowych cudów świata.
Przez miesiąc każdy przedmiot – matematyka plastyka, historia i biologia –
opierał się na przygotowaniu projektów.
Jeśli nie jesteście pewni, mam długą prezentację.
Tylko wezmę materiały.
Cokolwiek na ciebie wpływa, albo zmień dawkę, albo się z nami podziel.
Rozumiem.
Nie chcecie porzucać starannie zaplanowanych lekcji
i trzymać się szczegółowo przygotowanych planów.
Lekcje są już rozpisane? To dla nas jak dieta na zamówienie!
Miesiąc lekcji bez wysiłku!
Co robi druga klasa?
Chichén Itzá.
Ekstra! Najpierw sprawdzę, co to jest.
Dzięki autoportretom lepiej was poznam.
Zobaczę was waszymi oczami.
Klasyczny przypadek kompulsywnej ambicji.
Spokojnie, to nie na ocenę.
Szóstka z plusem.
Tłukę Mikołaja, aż przyzna, że jest moim ojcem.
Jasne.
Agresywny, ale zależy mu na świętach i rodzinie.
Dam radę.
Mnóstwo kleju. To część autoportretu?
Tak, bo na mojej twarzy zawsze jest klej.
Tak?
Widzi pani?
Jestem Klejotwarzą. Przespałem tysiące lat.
Wcale nie bolało. Zabierz mnie do swojego pana.
Klejotwarz chce drzwi! Klejotwarz musi do łazienki!
Co jest z nim nie tak?
Chłopie, co ty wyprawiasz?
Wiem, że pomocnik nie powinien upominać,
ale ostatnimi czasy żarty nie siadają.
Mleczno-brokatowe kichnięcie nie siadło?
Nie, ciężko na to patrzeć.
Nie panujesz nad sytuacją.
Nie możemy się z ciebie śmiać, kiedy się martwimy.
Czemu czepiasz się pani Peyton? Jest miła.
Nie wiem, czemu to robię, dobra? Nie wiem, czemu teraz krzyczę!
Nie zrobię ci czochrańca.
Ale mam nadzieję, że jak przemyślisz swoje zachowanie,
sam sobie zrobisz.
Jak to zrobiłaś?
Nie, co ty…
Nie, nie rób tak!
Miała tu być Zwariowana Piłka Krusty’ego.
KÓŁECZKA KRUSTY’EGO w posypce
Naprawdę zwariowana.
Dasz mi ją?
- Orientuj się! - Nie!
Wypuściłaś atrament.
Lepiej nie jedz tych płatków.
Czemu?
Nieważne.
Wygoogluję tylko coś o toksykologii.
Dzieci kochają Google’a.
Dzięki nożowi modelarskiemu styropian wygląda jak kamień.
To był fajny pomysł!
Czy ja powiedziałem „fajny” o pracy domowej?
Co się ze mną dzieje?
W najbliższy piątek zaprezentujemy siedem cudów.
Przyjdą wasi rodzicie. Ocenią mnie na podstawie waszej pracy.
Zero ciśnienia.
Może troszkę.
Dzięki ciśnieniu powstają diamenty!
Zabierzcie się do pracy nad projektami.
Milhouse!
Wspaniale wyrzeźbiłeś styropian. Wygląda jak kamień.
Użyłem noża modelarskiego.
Bart! Co się dzieje?
Nie chciałem.
Wspaniale, Milhouse.
Chciałem zrobić to!
Bart!
Zakleiłem sobie odciski palców, przygotowując to!
Jechaliśmy na pogotowie!
Widziałem narkomana!
Mam ośmiornicoodporne akwarium z zasuwką, alarmem i…
Gdzie jesteś!
Zacznę od tego, że podoba mi się energia Barta.
Nie musi pani mówić miłych rzeczy.
Wiemy, jak jest.
Dobrze.
Niech pani powie, co jest nie tak.
Szczerze mówiąc, nie jestem pewna.
Próbowałam już każdej metody.
Oddawanie mu roli nauczyciela, straszenie go,
ośla ławka, chwalenie,
manipulowanie, zamykanie w kozie, wymaganie, niewymaganie,
naklejki z pieskami.
Bart od zawsze miał problemy.
Ale teraz stają się poważne.
Bez obaw.
Dotrę do sedna i ustalę przyczynę jego zachowania.
Mogliby państwo wypełnić ankietę o rozwoju dziecka?
Musi pani wiedzieć, jak długo rodziłam?
Przeszkadza to pani?
Nie, skądże!
Wspaniałe!
Hej, kolego.
Chyba wiem, czemu ostatnio byłeś takim wrednym dupkiem.
Ktoś zakochał się w nauczycielce.
A komuś się w głowie poprzestawiało.
Nie wstydź się.
Rozumiem, ja kochałem higienistkę.
Celowo się raniłem, żeby ją widzieć.
Spadałem z drabinek, uderzałem głową w ściany,
a czasami spadałem też z drabinek.
Właściwie to mam pewien kłopot.
Mój tata jest idiotą.
Słuchaj, ty mały…
Miałem wspaniałą radę o zakochaniu,
ale zachowam ją dla siebie.
Już ją spotkałem.
I co? Też spotykam ludzi!
Lisę, Maggie, ciebie.
Nie, spotkałem nauczycielkę.
Jestem z tobą szczery.
Kontynuuj, synu.
Gdy Lisa kręciła film o rybach, czekałem z mamą na plaży.
Bogaty dzieciak zostawił hotelowe wiaderko.
WSTĘP TYLKO DLA GOŚCI
Wiaderko było moją przepustką do basenu dla gości.
Zaczęło się słodko.
Spróbowałem zanurkować, skacząc z liany.
Plask na brzuch odebrał mi oddech.
Brzuch pełen gorącego kremu.
Spanikowałem.
Nie mogłem wypłynąć, chociaż machałem rękami.
Nikt tego nie widział.
A wtedy…
Boże.
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Nie umie pływać.
Czemu pani to zrobiła? Nic mi nie jest.
Świetnie pływam.
Przepraszam. Myślałam, że…
Czuję się strasznie.
Zniszczyła sobie sukienkę, a ja na nią nakrzyczałem.
Przez chwilę miałem rękę w jej ustach.
A ona mnie nie poznaje.
Jak mnie rozpozna, wścieknie się.
Codziennie staram się być niewidzialny.
Ani się obejrzę,
a stoję na ławce i udaję, że wydalam klasowego chomika.
A może powiedziałbyś jej… no wiesz…
- Prawdę? - Właśnie to.
Racja.
Gdyby nie było tajemnic, nic by na mnie nie miała!
Naprawdę pomogłeś!
Tak! I wiesz co?
W końcu jestem gotowy, żeby być ojcem. Idę powiedzieć żonie.
Dość! Nie jesteś tu bezpieczna.
Idziemy razem do szkoły.
Wspaniale.
Powiem prawdę. Koniec niezręczności.
Już mi lepiej.
Cześć.
Interesujące. Ma męża.
Dobrze.
Może troszkę ją kocham.
SIEDEM CUDÓW ŚWIATA
RÓŻNEJ JAKOŚCI
MUR CHIŃSKI PRZEDSZKOLE
CHRYSTUS 1. KLASA
CHICHÉN ITZÁ 2. KLASA
KOLOSEUM 3. KLASA
MACHU PICCHU 4. KLASA
TADŻ MAHAL 5. KLASA
PETRA Z DRUKARKI 3D 6. KLASA
Tato, miałeś rację. Zakochałem się.
Widziałem jak pani Peyton całuje męża i wyżyłem się na dystrybutorze wody.
Z zazdrości robi się głupoty.
Raz facet otworzył Marge drzwi, więc porysowałem mu auto.
A to był autobus szkolny.
Okazało się, że facet wszystkim otwierał drzwi.
Oprócz mnie, od tamtej pory.
Przez zazdrość zrujnuję wystawę.
Nie panuję nad sobą!
Podobno masz radę dla zakochanych. Jaką?
Posłuchaj mnie uważnie.
Jesteś dzieckiem, ona dorosłą kobietą. Odpuść.
To jest wspaniała rada?
To nie jest rada!
To tylko prawda.
Czasem trafiasz na tym świecie na coś wspaniałego,
ale ta wspaniałość nie jest dla ciebie.
Musisz odpuścić.
Zaufaj mi. Świat nie kończy się na niej.
Ma rację. Powinnaś być w swoim świecie.
Polować i zabijać ryby.
Po szkole zaniosę cię do domu.
A co jeśli pęknę i zrujnuję wystawę?
Wyżyj się na przedmiotach.
Uderz poduszkę, rwij chusteczkę.
Ja lubię krzyczeć w tuby po pringlesach.
Dasz radę.
Wychowywanie dzieci to pestka.
Homer kazał uderzyć coś miękkiego.
Nie ma tu nic takiego.
Z radością pokazujemy nasz szkolny projekt,
nowe siedem cudów świata.
Chcę podziękować wspaniałemu mężowi, Darrylowi,
który nalegał na zajęcie się muzyką.
Często to słyszę.
Serio, jest w zespole?
Nie mam z nim szans. Muszę się wykrzyczeć.
TRYBUNA WYSUŃ – WSUŃ
Co się dzieje?
Simpson!
Dobry Boże! Odkupiciel szaleje!
Kuleczki styropianu. Strzepywanie tylko je przyciąga.
Molly!
Moje powieki!
Pani Peyton, proszę nas nie porzucać
przez jednego chuligana.
Może pani zmienić klasy. Pani Hoover będzie uczyć Barta.
Nie. Był u mnie dwa lata temu.
Włosy wypadały mi garściami.
- Nie biorę go. - Nie ma mowy.
Wolę wrócić do więzienia.
Pani Peyton?
Przepraszam, że wszystko zepsułem.
Pewnie pani nie uwierzy, ale miałem ośmiornicę na twarzy.
Wierzę ci.
Tak?
Tak, wiem, że starasz się być dobrym.
Masz też ślady po mackach.
Muszę coś pani powiedzieć.
Tak?
Nie wystarczy na dziś bałaganu?
Jesteś wściekłym tonącym chłopcem!
Przepraszam, nazwałam cię tak w myślach.
Mam nadzieję, że cię nie zawstydziłam.
Myślałam, że toniesz.
Tonąłem.
Najadłem się lodami i frytkami.
Przez nie zapomniałem, jak pływać.
Dziękuję, że porozmawialiśmy.
Nie ma za co.
Dlatego dziwnie się zachowywałem.
Poza tym…
lubię panią.
Z przyjemnością zrobiłem zadanie. Emotka rzygania.
Zakochanie w nauczycielce
znaczy tylko, że zakochujesz się w części siebie,
którą wydobywam.
Więc tak naprawdę jestem zakochany w sobie?
Skoro mi powiedziałeś, będzie mniej niezręcznie.
Pomóc się pani spakować?
Zostaję.
Nauczyciel uczy dobre i koszmarne dzieci.
Nie jesteś koszmarem.
Ale sam wiesz.
Wiem. Poprzednia nauczycielka miała na mnie sposób.
Tak?
Ups.
NIE BĘDĘ WYRAŻAĆ UCZUĆ POPRZEZ CHAOS
Co? Też jestem częścią natury.
Napisy: Karolina Luka